FCBparasiempre

Niepełnosprawni zadziwiali świat:

W dzisiejszych czasach nie mieliby najmniejszych szans zapisać się na kartach piłki nożnej. Przyjrzyjmy się piłkarzom, którzy długie lata temu porywali tłumy i święcili sukcesy, pomimo niepełnosprawności ruchowej. W 1928 roku Urugwajczycy zdobyli złoty medal olimpijski, a dwa lata później zostali pierwszymi w historii piłkarskimi Mistrzami Świata. Jednym z najlepszych zawodników tej wspaniałej ekipy, który strzelił gola w finale Mundialu i trafił do jedenastki turnieju, był Héctor Castro. Wołano na niego El Divino Manco, czyli Cudowny jednoręki. Gdy miał trzynaście lat, uległ wypadkowi przy cięciu drewna, w wyniku czego stracił dłoń i część przedramienia prawej ręki. Nie przeszkodziło mu to w zostaniu jednym z najbardziej utytułowanych piłkarzy dwudziestolecia międzywojennego. W reprezentacji Urugwaju rozegrał 25 meczów i strzelił 18 goli.

Z niemal bliźniaczą niepełnosprawnością mierzył się Robert Schlienz. Legenda VfB Stuttgart brała czynny udział w II Wojnie Światowej jako żołnierz Wehrmachtu. Z frontu powrócił bez żadnych fizycznych ograniczeń. Co prawda podczas wojennych zmagań dosięgła go kula z karabinu wroga, jednak szczęśliwie skończyło się jedynie na złamaniu szczęki. W sierpniu 1948 roku miał już mniej szczęścia. Tuż po śmierci swojej matki, gnał pożyczonym samochodem na trening Stuttgartu. W pewnym momencie stracił panowanie nad pojazdem i uległ poważnemu w skutkach wypadkowi. Jego pochodną była konieczność amputacji lewej ręki. Wydawało się zatem, że tym samym piłkarska kariera Niemca dobiegła końca. Nic z tych rzeczy. Schlienz został kapitanem VfB, prowadząc swój zespół do Mistrzostwa Niemiec w 1950 i 1952 roku oraz do zdobycia krajowego pucharu w 1954 i 1958 roku. W międzyczasie trzykrotnie wystąpił w reprezentacji RFN.

Teraz przykład z naszego kraju. W latach 40-tych XX wieku kibiców Ruchu Chorzów zachwycał Edward Lasecki. Lasecki podczas II Wojny Światowej został wcielony do niemieckiej armii. Nie chciał walczyć dla okupanta, zatem postanowił sprezentować sobie uszczerbek na zdrowiu, który wyeliminowałby go ze służby. W tym celu chwycił za broń i wymierzył w swoją stopę. Lekarze musieli amputować mu palce. Po wojnie zwrócił się do szewca o przygotowanie specjalnego obuwia, w którym mógłby grać w piłkę. Udało się i grał jak z nut. Mówi się, że był jednym z najlepszych polskich dryblerów tamtych lat.

Na koniec przypadek umieszczony tutaj może nieco na wyrost, jednak nie ulega wątpliwości, że gdyby genialny Garrincha dziś rozpoczynał piłkarską karierę, lekarze nie wydaliby zgody na to, by został zawodowym piłkarzem. Manuel Francisco dos Santos miał krzywy kręgosłup, lewą nogę krótszą od prawej, a w zestawie obie tworzyły swoisty żagiel na wietrze, lewa była wygięta na zewnątrz a prawa do wewnątrz. Mimo dysfunkcji został jednym z największych magików w historii futbolu, miał dar do ośmieszania obrońców i dwa razy poprowadził Brazylię po Mistrzostwo Świata. Dla rzeszy Brazylijczyków to on, a nie Pele, jest prawdziwym królem futbolu.


@Ogorinho1974
@Roni/VEB
@Rastafarnianin
@Sensible
@Symson
@Mixtape
@AssisMoreira
@Roni/VEB
@DaPidejpi
@patataj

@FCBparasiempre
4 czerwca 1958 r. urodził się Leszek Lipka, pomocnik. Gdy reprezentacja Polski ostatni raz pokonała Holandie(2:0), na Stadionie Śląskim błyszczał debiutant: najmłodszy w drużynie Leszek Lipka. ,,Udał się nam wielki mecz.”- uśmiecha się były pomocnik krakowskiej Wisły, który asystował przy golu Bońka. 2 maja 1979 r. Polacy grali w Chorzowie piekielnie ważny mecz w eliminacjach ME. Holendrzy byli aktualnymi wicemistrzami świata, w finale mundialu wystąpili drugi raz z rzędu. Na Śląskim nie dali jednak rady Biało-Czerwonym, którzy po trochę rozczarowującym starcie na mundialu w Argentynie wciąż marzyli o wielkich sukcesach. Jeszcze nigdy nie zagrali w mistrzostwach Starego Kontynentu. Ekipa Kuleszy przymierzyła się do tego celu. W grupie zdążyła się jednak potknąć, przegrywając w Lipsku z NRD(1:2). Wobec tego 2 tygodnie później należało bezwzględnie wygrać ze świetną ekipą Oranje. Rywali ,,napoczął” w 20 minucie Boniek po kapitalnej akcji: Lipka do Bońka, Boniek do Lipki, znowu Lipka do Bońka i holenderska defensywa posypała się w drobny mak. 1:0 dla Polski! Dzięki prowadzeniu w drugiej połowie nasi mogli częściej czyhać na błędy rywali i kontrować. Po jednej z takich akcji na pustą już bramke strzelał Lato a kapitan Ruud Krol zatrzymał piłke ręką. Rzut karny ,,w stylu Panenki” wykorzystał Włodzimierz Mazur. Cała Polska była w euforii! Wróciła wiara w moc drużyny, która potrafi przenosić góry. Lipka uczestniczył w meczu raczej niespodziewanie. Filigranowy, błyskotliwy zawodnik Wisły Kraków mógł się cieszyć że w ogóle został wezwany na kadre ale żeby od razu znaleźć się w jedenastce? Selekcjoner ustawił go na prawej pomocy, w tej formacji zagrał też zorientowany bardziej na ofensywę Boniek i mający więcej zadań defensywnych klubowy kolega Lipki Adam Nawałka. Komentujący mecz z Holandią Ciszewski w zachwycie stwierdził że to ,,najmłodsza druga linia świata”. Zachwyt jak najbardziej uzasadniony. Boniek miał wtedy 23 lata, Nawałka 22 a Lipka 21. Jak niestety wielu byłych reprezentantów i ludzi, którzy coś dla polskiego futbolu naprawdę zrobili, dzisiaj jest na peryferiach piłkarskiego świata. Nie chodzi po telewizyjnych studiach, nie udziela się jako ekspert. Niektórzy twierdzą że z takim charakterem kariera trenera czy działacza jest niemożliwa bo z piłkarzami sprawa wygląda inaczej, naprawdę dobry na boisku zawsze się obroni bez względu na charakter a on akurat był dobrym zawodnikiem. Wszystko zaczęło się od turnieju dzikich drużyn. ,,Zebraliśmy się na osiedlu i z pomocą opiekuna zgłosiliśmy swój udział w zawodach. Grało się 7 na 7 na małych boiskach. Dużo było w tym zabawy ale też zdrowej pasji jedenastoletnich dzieciaków. Naszej rywalizacji przyglądali się trenerzy Wisły i mieli co oglądać bo było ze sto drużyn. Wpadłem im w oko. Kazali przyjść na trening, trafiłem do trampkarzy. Jego druzyna miała całkiem groźna nazwe: Everton i w ten sposób do Wisły trafiłem z Evertonu”- śmieje się późniejszy reprezentant Polski. Przy Reymonta szybko stał się jednym z ulubieńców trybun bo trudno było nie lubić faceta, który zawsze biega, drybluje i walczy. Klub szczycił się swoimi wychowankami, on był jednym z nich. W 1975 r. drużyna prowadzona przez Lucjana Franczaka zdobyła mistrzostwo Polski juniorów. Finał z Wartą Poznań odbył się na Stadionie Śląskim jako przedmecz reprezentacji Polski z… Holandią. Wtedy też chodziło o eliminacje ME, Holendrzy również byli wicemistrzami świata i też przegrali(1:4). ,,Oglądałem ten mecz z trybun miedzy innymi w towarzystwie Nawałki. Mogliśmy pomarzyć o występie w tak niesamowitym meczu, na oczach takich tłumów”- przyznaje Lipka. Za to 4 lata później jego marzenia się spełniły. W kadrze nie grał zbyt długo ale za to bardzo intensywnie. Należal do ulubieńców Ryszarda Kuleszy, który ufnie na niego stawiał. ,,My naprawdę mielismy podobne charaktery. Skupialiśmy się na robocie, unikaliśmy niepotrzebnej wrzawy. Nadawaliśmy na tych samych falach”- opisuje pan Leszek. Najlepszy dla Lipki był rok 1979. Wisła była mistrzem Polski, tytułu nie obroniła ale świetnie grała w Pucharze Europy. Na początek, jeszcze jesienią 1978, odprawiła z kwitkiem FC Brugge. Na wyjeździe przegrała 1:2, w rewanżu długo utrzymywał się wynik 1:1 i wtedy do siatki trafił Lipka. Osiem minut do końca. Wiślacy dostali skrzydeł, strzelili jeszcze jednego gola i awansowali bez dogrywki. Po wyeliminowaniu Zbrojovki Brno byli już w ćwierćfinale elitarnych rozgrywek, w których wtedy grali jeszcze wyłącznie mistrzowie krajów. Wiosną Białą Gwiazde czekało starcie z Malmö FF. W Krakowie wygrała 2:1. Na wyjeździe Kmiecik w 58 minucie zdobyl gola na 1:0 a potem wydarzyło się coś, co dla każdego wiślaka na zawsze pozostanie traumą. Mistrzowie Szwecji wyrównali w 66 minucie z rzutu karnego a następnie strzelili jeszcze 3 gole! Gdy było 1:3, trener Lenczyk zdjął z boiska słabo dysponowanego bramkarza Goneta… To były 24 minuty, które wstrząsnęły Wisłą. ,,Do tej pory nie mogę sobie wytłumaczyć, co się wtedy z nami stało, choć nie raz się zastanawiam bo nawet po ponad 40 latach trudno machnąć ręka na wielka szanse, która w dziwny sposób wymknęła nam się z rąk. Czasami słyszało się że ktoś mógł ten mecz Szwedom puścić ale ja zwyczajnie nie wierze. Przecież bylibyśmy już w półfinale z perspektywami na awans do finału Pucharu Mistrzów! No kto mógłby cos takiego zlekceważyć, to jest nie możliwe”- dowodzi Lipka, jakby ciągle sam siebie przekonywał. Wtedy przykrą porażke nieco sobie osłodził zwycięstwem nad Holandią, lecz uważa że jeśli chodzi o walory piłkarskie, to lepiej zagrał w rewanżu z NRD. Problem w tym że Polacy we wrześniu 1979 na Stadionie Śląskim tylko zremisowali(1:1) i w eliminacyjnej grupie ustawiło ich to pod ścianą. Co z tego że potem w Amsterdamie wydarli punkt Holandii(1:1)skoro potrzebowali zwycięstwa a nie remisu. Tercet Lipka, Boniek, Nawałka już nie był tak efektywny, choć wciąż miał widoki na przyszłość. Właśnie jesienią 1979 Lipka został wybrany na najlepszego polskiego piłkarza w XI Plebiscycie katowickiego ,,Spory”. Docenil go też ,,Przegląd Sportowy” bo dostawał najwyższe noty za ligowe występy. ,,Kmiecik strzelał najcelniej a Lipka grał najlepiej”- informowała na pierwszej stronie gazeta w artykule podsumowującym piłkarską jesień. Po ekstraklasowych trawnikach biegały wtedy takie tuzy, jak Boniek, Lato czy Szarmach ale chwilowo byli w cieniu młodszego od nich Lipki. Tylko że 3 lata później oni strzelali gole na medalowych dla nas mistrzostwach świata a jego w Hiszpanii w ogóle nie było. Kiedy po aferze na Okęciu odszedł z kadry selekcjoner Kulesza, skończyła się też reprezentacyjna historia Lipki. W wyjazdowym meczu z Maltą, który otwierał kwalifikacje do hiszpańskiego mundialu, w 77 minucie strzelił swojego jedynego gola w kadrze, na 2:0. Maltańscy piłkarze a z nimi miejscowi kibice uznali że gol padł ze spalonego. Sędzia liniowy rzeczywiście podniósł chorągiewke ale sygnalizował w ten sposób pozycje Marka Dziuby, nie biorącego udziału w akcji. Sędzia główny ,,puścił” gre. Na sędziów, piłkarzy i na polska ławke rezerwowych poleciały nie tylko butelki ale i kamienie. Mecz został zakończony przed czasem. Kulesze zastąpił Piechniczek i powołał Lipke na pierwsze, zimowe zgrupowanie, zagrał w jego selekcjonerskim debiucie z Rumunią(0:2) i na tym koniec. Wiślak wypadł z kadry na zawsze. ,,Gdyby nie afera na Okęciu, trenerem pewnie dalej byłby Kulesza, to może i ja nadal byłbym w reprezentacji”- zastanawia się Lipka, który ciągle był wierny Białej Gwieździe. Został w niej nawet wtedy, gdy spadła z ekstraklasy i aż 3 lata trzeba było walczyć o powrót do elity. Z sukcesem. ,,Do dzisiaj gdy spotykam starszych kibiców, słyszę że tę moja wierność klubowym barwom doceniają i wiecie co? Miło się tego słucha…”- przyznaje jeden z bohaterów ostatniej zwycięskiej bitwy z Holandią.

Zapomniane legendy rodzimego futbolu:

@Symson
@Ogorinho1974
@Roni/VEB
@Pawel13sz
@Rastafarnianin
@AssisMoreira
@kamyk_23
@Sensible
@DaPidejpi
@patataj

Zapomniane legendy polskiego futbolu:

4 czerwca 1906 r. w Łodzi urodził się Antoni Gałecki. Mimo niezbyt imponujących warunków fizycznych był znakomitym obrońcą. Potrafił wielokrotnie przewidywać zachowania rywala i był bardzo rozważny. Jako junior trenował w Harcerskim KS, ale pod koniec 1925 r. trafił do ŁKS-u, któremu był wierny aż do 1947 r. W 1928 r. dostał pierwsze powołanie do reprezentacji, mimo że ŁKS nie należał wówczas do ligowej czołówki. Zadebiutował 27 października w meczu z Czechosłowacją. Nie był jednak etatowym reprezentantem i kolejne występy w narodowych barwach zaliczał w odstępach dwuletnich. Łódzkiej drużynie różnie się wiodło, zmieniali się szkoleniowcy, ale Gałecki zawsze był jednym z filarów zespołu. Zimą piłkarskie buty zamieniał na łyżwy i grał w hokeja. W 1934 r. przez pewien czas pełnił funkcję grającego trenera, ale później wolał się skupić tylko na grze. Wreszcie zaczął odgrywać ważniejszą rolę w reprezentacji. Pojechał na igrzyska olimpijskie do Berlina, gdzie jego partnerami w obronie byli Władysław Szczepaniak i Henryk Martyna. Ze Szczepaniakiem stworzyli znakomity duet, który w reprezentacyjnych barwach rozegrał wiele meczów, w tym pamiętne spotkanie z Brazylią. Ostatni raz wystąpił w narodowych barwach w przegranym 2:3 wyjazdowym meczu z Irlandią. Kiedy wybuchła wojna, został zmobilizowany. Walczył w kampanii wrześniowej, później przedostał się na Węgry, gdzie wraz z ekipą Junaka Drohobycz został internowany w Egerze. W 1941 r. uciekł do Jugosławii. Tam przez pół roku występował w barwach akademickiego HASK Zagrzeb. Po agresji III Rzeszy przez Turcję trafił do Palestyny, gdzie wstąpił do II korpusu generała Andersa. Walczył pod Tobrukiem i Monte Cassino. Dosłużył się stopnia podporucznika, a pod koniec wojny przebywał w Anglii. Wrócił do kraju i wiosną 1947 r. rozegrał kilka meczów w ramach eliminacji do reaktywowanej ligi. Szybko jednak zmuszono go do zaprzestania gry, a także do rezygnacji z funkcji trenera ŁKS-u. Szkolił mniej znaczące kluby w okolicy. Zmarł kilka miesięcy po zdobyciu przez jego ukochany klub pierwszego w historii mistrzostwa Polski. W reprezentacja rozegrał 18 meczów.



@AssisMoreira
@DaPidejpi
@kamyk_23
@MesQueUnClub96
@Ogorinho1974
@Pawel13sz
@Roni/VEB
@Sensible
@Symson
@patataj

@FCBparasiempre
4 czerwca 1938 r. meczem III Rzesza Niemiecka – Szwajcaria, zainaugurowano trzecie w historii mistrzostwa świata. Gospodarzami trzecich w historii Mistrzostw Świata byli Francuzi. Kraj dobrze zaprezentował się podczas organizacji Letnich Igrzysk Olimpijskich 14 lat wcześniej, więc FIFA nie miała obaw co do swojego wyboru z sierpnia 1936 roku. Inną sprawą jest fakt, że nie miała większej alternatywy, bo jedyni konkurenci, Holandia i Belgia, wycofali swoje wnioski przed wyłonieniem organizatora. Pewny udział w turnieju miał, jako gospodarz, kraj znad Loary i obrońcy tytułu, Włosi. Do eliminacyjnych bojów stanęło 37 drużyn. Podzielono je, na wzór eliminacji do poprzedniego Mundialu, na grupy lub pary zgodnie z położeniem geograficznym. Polska została skojarzona z Jugosławią. Biało-Czerwoni bez problemu pokonali swoich rywali na stadionie Legii 4:0. W rewanżu w Belgradzie ulegli co prawda 0:1, co i tak nie miało wpływu na losy awansu. Polska stała się jednym z czterech debiutantów na Mistrzostwach Świata, obok Norwegii, Kuby i Holenderskich Indii Wschodnich. Podczas eliminacji okazało się, że nie tylko Francja i Włochy wywalczyły awans bez wychodzenia na murawę. Tego samego „dokonały” ekipy Kuby, Holenderskich Indii Wschodnich, Brazylii i Rumunii, ponieważ ich kwalifikacyjni rywale wycofali się z walki o prawo do udziału w zawodach. Spory wpływ na listę uczestników Mundialu miała coraz bardziej napięta sytuacja polityczna w Europie. Hiszpania, pochłonięta wojną domową, nie przystąpiła do eliminacji. Antysemickie i mocarne zapędy Benito Mussoliniego i Adolfa Hitlera budziły postrach w ogromnej części Europy, szczególnie środkowo-wschodniej. Udział na Mistrzostwach Świata wywalczyli Austriacy, jednak przez dokonany w pierwszej połowie 1938 r. Anschluss, w wyniku którego austriackie tereny zostały włączone do III Rzeszy, nie było możliwości, by na turnieju zagrał kraj, który de facto nie istniał. Z tego powodu organizatorzy zaprosili Anglików, którzy standardowo podziękowali, tłumacząc sobie, że są najlepsi na świecie i że nie muszą tego nikomu udowadniać. Trzeba jednak przyznać, że zaczęli interesować się turniejem, bo wysłali do Francji kilku swoich przedstawicieli, by ci uważnie śledzili boiskowe wydarzenia. Trzon reprezentacji Austrii został wcielony do drużyny III Rzeszy, co z miejsca uczyniło ją jednego z największych faworytów do końcowego zwycięstwa. Tragicznym bohaterem tych wydarzeń był najlepszy w historii piłkarz austriacki, Matthias Sindelar. Zawodnik ze względów politycznych nie chciał reprezentować obcego kraju. Nie mógł tego powiedzieć głośno, więc decyzję chciał obronić swoim wiekiem (35 lat) i częstymi kontuzjami. Takie tłumaczenie nie zadowalało Niemców, którzy wzięli go sobie pod uważną obserwację. Kiedy na początku następnego roku Sindelar wdał się w romans z włoską żydówką, zginął w niewyjaśnionych okolicznościach zatruty tlenkiem węgla. Oczywiście razem z kochanką. Do walki o Złotą Nike stanęło więc 15 zespołów. Dwanaście z Europy (Francja, Włochy, Polska, Węgry, Szwecja, III Rzesza, Norwegia, Rumunia, Szwajcaria, Czechosłowacja, Holandia, Belgia) i po jednej z Ameryki Południowej (Brazylia), Ameryki Środkowej (Kuba) i Azji (Holenderskie Indie Wschodnie). Z uwagi na dużą liczbę drużyn europejskich, turniej nazywano żartobliwie mistrzostwami Starego Kontynentu. Format zawodów był dokładnie taki sam jak cztery lata wcześniej we Włoszech. Piętnastu uczestników zostało podzielonych na pary 1/8 finału. Swoisty handicap otrzymała Szwecja, której przydzielona została Austria. Skandynawowie awansowali do ćwierćfinału bez powąchania murawy. Biało-Czerwoni trafili na Brazylię. Mundial rozegrano na 10 przygotowanych stadionach. Co ciekawe, Polacy podeszli do turnieju niemal z marszu, bo PZPN nie zaplanował przerwy w rozgrywkach ligowych. Piłkarze nie mieli więc okazji na złapanie świeżości. Odbyli jedynie sześciodniowe zgrupowanie w Wągrowcu. Do Francji udali się pociągiem sypialnianym z Berlina. Znacznie dłuższą i męczącą podróż musieli przebyć ich rywale z 1/8 finału, Brazylijczycy. Morski rejs parowcem z Rio de Janeiro trwał aż 17 dni. Reprezentacja Canarinhos była dla Polaków wielką niewiadomą. W meczu otwarcia, 4 czerwca 1938 roku w Paryżu, III Rzesza podejmowała Szwajcarię. Po remisie 1:1 zarządzono powtórzenie meczu następnego dnia. Wówczas rozegrano także pozostałe sześć spotkań pierwszej fazy turnieju, w tym najważniejsze starcie dla polskiego kibica, Brazylia – Polska, o czym napisze jutro. Do ćwierćfinału, obok Brazylii i Szwecji, awansowali Szwajcarzy (1:1 i 4:2 z III Rzeszą), Węgrzy (6:0 z Holenderskimi Indiami Wschodnimi), Kubańczycy (3:3 i 2:1 z Rumunią), Francuzi (3:1 z Belgią), Włosi (2:1 z Norwegią) i Czechosłowacja (3:0 z Holandią). W tym ostatnim starciu doszło do precedensowego wydarzenia. Pierwszy raz w historii Mistrzostw Świata zdarzyło się, by w regulaminowych 90 minutach gry padł bezbramkowy remis. Dotyczy to zarówno samych turniejów mistrzowskich, jak i eliminacji. W każdym z poprzednich 89 meczów takiej rangi padał co najmniej jeden gol. Chyba nikogo nie zaskoczy, jeśli napiszę, że w turniej znów wplątała się polityka. Oczywiście ponownie za sprawą Benito Mussoliniego. Znakomicie pokazał to ćwierćfinałowy mecz pomiędzy Francją a Włochami. Il Duce nakazał swoim rodakom wystąpić w czarnych koszulkach na cześć wspieranej przez dyktatora Falangi. Dla Mussoliniego nie było innego scenariusza niż ten, że Włosi ponownie zdobędą tytuł Mistrzów Świata, co jeszcze bardziej podkreśli potęgę budowanego przez niego kraju faszystowskiego. Sędziowie grali w jednej drużynie z gośćmi z Półwyspu Apenińskiego, wspomagając ich w newralgicznych momentach spotkań. Italia pokonała Francję 3:1. Tym samym Francuzi zapisali się na kartach futbolu jako drużyna, która jako organizator Mistrzostw Świata rozegrała najmniej spotkań (dwa). W pozostałych ćwierćfinałach Węgrzy pokonali 2:0 Szwajcarię, Szwedzi rozgromili Kubę 8:0, a brutalne starcie między Brazylią a Czechosłowacją, zakończone remisem 1:1, trzeba było powtórzyć. W powtórce Canarinhos zwyciężyli 2:1. W półfinałach Węgry pewnie pokonały Szwecję 5:1, a Włosi podejmowali Brazylię. Wielkie ryzyko podjął trener Canarinhos, Asemar Pimenta, dając odpocząć swojemu najlepszemu zawodnikowi, Leonidasowi. Według szkoleniowca napastnik miał oszczędzać siły na finał. Na finał, w którym zabrakło zarówno Leonidasa, jak i pozostałych kolegów z drużyny, bowiem ulegli Italii 1:2. Awans do wielkiego finału dał Włochom wątpliwy rzut karny wykorzystany przez Giuseppe Meazzę. Trafienie wzbudziło na trybunach salwę śmiechu, bo zmierzającemu do piłki zawodnikowi Interu spadły spodenki. Będąc w biegu złapał jedną ręką za dolną część swojego piłkarskiego stroju i posłał futbolówkę obok zdezorientowanego Waltera. Zwycięstwo z Brazylią było szeroko komentowane we Włoszech. Faszystowskie media, przychylne reprezentacji i kontrolowane przez Benito Mussoliniego, pisały: ,,Składamy hołd włoskiej inteligencji, która zatriumfowała nad brutalną siłą czarnych”. W starciu o trzecie miejsce lepsi okazali się Brazylijczycy, ogrywając Szwecję 4:2. Wielki finał pomiędzy Włochami a Węgrami rozegrano 19. czerwca w Paryżu. Na kilka godzin przed rozpoczęciem widowiska Vittorio Pozzo otrzymał telegram z bardzo krótką wiadomością: Zwycięstwo albo śmierć. Oczywiście nie trudno się domyśleć, że nadawcą był nie kto inny jak Benito Mussolini. Włoski szkoleniowiec wziął sobie mocno do serca przekazaną mu depeszę i w obawie o swoje życie motywował swoich zawodników do zagorzałej walki. Madziarzy również byli bardzo zmotywowani. Wybuchowa mieszanka 22 zawodników walczących z całych sił o zwycięstwo spowodowała, że starcie musiało zostać przerwane na kilka minut. Przerwa była konsekwencją regularnej bójki, do której doszło między dwiema stronami. Włosi wygrali 4:2 po dubletach Colaussiego i Pioli. Dla Węgrów trafiali Titkos i Sarosi. Piłkarze znad Dunaju bardzo dobrze zdawali sobie sprawę, z jakim ciężarem psychicznym przystąpili do finału ich przeciwnicy, czego dowodem są pomeczowe słowa bramkarza, Antala Szabo: ,,Pozwoliłem wbić sobie aż cztery gole, ale przynajmniej uratowałem im życie”. Azzurri zostali pierwszą drużyną, która obroniła tytuł mistrzowski sprzed czterech lat. Ceremonii zakończenia Mundialu przewodniczył sam Mussolini. Na jego żądanie podopieczni Pozzo musieli założyć mundury, w których bardziej przypominali żołnierzy niż piłkarzy. Dzień po triumfie Włochów, na łamach Lo Sport Fascita ukazał się tekst: ,,W kraju i poza granicami, w sporcie i poza nim, my, Włosi, drżeliśmy i wciąż drżymy z pozytywnych emocji na widok tych rasowych atletów, którzy pokonali tak wielu zacnych oponentów. Widzimy w nich symbol nieposkromionego marszu Włochów Mussoliniego”. Królem strzelców Mistrzostw Świata został Leonidas, autor 7 trafień. Brazylijczyk był pierwszym piłkarzem z kraju kawy i słońca, który zdobył międzynarodową sławę. Rozkochał w sobie rzeszę kobiet, a francuskie media pisały, że podczas gry sprawia wrażenie, jakby miał sześć nóg. Zasłynął z niezliczonej liczby pięknych goli, zwłaszcza strzelanych przewrotką. Niektóre z nich były tak magiczne, że chwilę po ich strzeleniu odbierał gratulacje od pokonanych chwilę wcześniej bramkarzy. Był nazywany Diamente Negro (Czarny Diament). Gdy wszystkie ekipy rozjeżdżały się do swoich krajów, większość żyła w przekonaniu, że za cztery lata na terenie III Rzeszy odbędzie się kolejny mundialowy turniej. Mało kto przypuszczał, że na następne Mistrzostwa Świata przyjdzie zaczekać aż dwanaście lat…

Święto futbolu po raz trzeci w historii:

@Symson
@Sensible
@Ogorinho1974
@Roni/VEB
@Rastafarnianin
@kamyk_23
@Pawel13sz
@AssisMoreira
@DaPidejpi
@patataj

Przełomowa data w życiorysie ,,Boskiego” Diego:

4 czerwca 1982 r. FC Barcelona dokonała transferu Diego Maradony. Operacje zakończono tydzień przed rozpoczęciem Mundialu w Hiszpanii. Niespełna 22-letni wówczas Argentyńczyk pobił transferowy rekord świata. Blaugrana zapłaciła Boca Juniors 1 miliard 200 milionów peset(równowartość 5 milionów funtów). Około 2/3 tej kwoty trafiło do Argentinos Juniors, drużyny, której Diego był wychowankiem. Dwa lata później ,,Boski Diego” wyśrubował transferowy rekord, odchodząc do SSC Napoli za 1 miliard 400 milionów peset, choć niektóre źródła podają iż Włosi zapłacili sume identyczną jak wcześniej Barça. Pamiętajmy że w latach 80-tych nie było lepszego piłkarza na świecie od Diego. Maradona był wówczas wart każdych pieniędzy.


@Pawel13sz
@Symson
@Ogorinho1974
@Sensible
@Roni/VEB
@Mixtape
@Monix10
@AssisMoreira
@DaPidejpi
@patataj

@FcPortoFan1999 Ha! To by było ekstra! Oby sie spełniło...

Legenda Katalońskiej Dumy:

4 czerwca 1924 r. urodził się Antoni Ramallets, legendarny bramkarz FC Barcelony i reprezentacji Hiszpanii. Jego talent objawił się przypadkowo. Antoni był zmuszony zastąpić jedną z gwiazd Barçy- Valasco, który doznał kontuzji w 1949 r. Od tamtej pory jego forma wzbudzała podziw na całym świecie. Apogeum formy Ramalletsa przyszedł na Mundialu w Brazylii w 1950 r. Wtedy jego bezbłędne interwencje spowodowały iż do Hiszpana przyległo określenie ,,Gato de Maracana”(kot Maracany). W barwach swojego klubu rozegrał łącznie 538 meczów w tym 288 w Primera División. Jego ostatni mecz miał miejsce 6 marca 1962 roku w wygranym przez Barcę 5:1 meczu z Hamburger SV. Od roku 1950 do 1962 Antonio rozegrał 35 meczów w reprezentacji Hiszpanii. Od czasu właśnie Ramalletsa zaczęto nazywać bramkarza ‘Portero’.


@Monix10
@Mixtape
@Symson
@Sensible
@Ogorinho1974
@Roni/VEB
@Pawel13sz
@AssisMoreira
@DaPidejpi
@patataj

@FcPortoFan1999 To że Brazylia odpadała z ekipami z Europy nie raz to ja wiem ale z Izraelem!? Tego jeszcze nie grali...

Koniec świata! Żydzi pokonują w mistrzostwach świata Brazylie(!) po dogrywce, w dodatku nie strzelając dwóch karnych w tej dogrywce. Brak słów...

@Danny Gaucho Nie no, to jasne że w tym wypadku nie bierzemy pod uwage lig amatorskich!

@Danny Gaucho Zgadza się! Nie zweryfikowałem nowego rekordu

Hat trick w roli głównej:

Najszybszy hat trick w historii piłki nożnej? Tommy Ross w meczu Ross County – Nairn County (8:1), 28 listopada 1964 roku. Czas: 90 sekund. Jak uważał sam strzelec, jego osiągnięcie prawdopodobnie nigdy nie zostanie przebite.

Najszybszy hat trick w historii Ligi Mistrzów? Bafétimbi Gomis w meczu Dinamo Zagrzeb – Olympique Lyon (1:7), 7 grudnia 2011 roku. Czas: 8 minut. W całym spotkaniu francuski napastnik zdobył cztery gole.

Najszybszy hat trick w historii ligi polskiej? A jakżeby inaczej!? Ernest Wilimowski w meczu Ruch Chorzów – Cracovia (5:1), 30 kwietnia 1939 roku. Czas: 3 minuty.

Najszybszy hat trick w historii reprezentacji Polski? A jakże! Robert Lewandowski w meczu Polska – Gruzja (4:0), 13 czerwca 2015 roku. Czas: 4 minuty.

Najszybszy hat trick w historii Premier League? Sadio Mané w meczu Southampton – Aston Villa (6:1), 16 maja 2015 roku. Czas: 2 minuty, 56 sekund.

Byłem w knajpie na finale Pucharu Anglii więc nie miałem dostępu do komputera. Brawo Pepito! Brawo ,,The Citizens"! A teraz oglądam(na Polsacie) i jestem świadkiem meczu w Gliwicach. Legendarni Ruch Hajduki Wielkie wracają do Ekstraklasy! Tam gdzie ich miejsce! Gratulacje dla nich i podziękowania za walke do samego końca. Bravissimo! Co za historia...

@FCBparasiempre

Pierwsze derby Manchesteru po powrocie City do Premier League miały miejsce w listopadzie 2000 roku. Na Maine Road Manchester United po bramce Davida Beckhama zwyciężył 1:0. W meczu tym Roy Keane brutalnie sfaulował Alfa-Inge Haalanda i otrzymał czerwoną kartkę. Keane w swojej książce wydanej rok później przyznał, że zrobił to celowo, ponieważ Irlandczyk w 1997 roku walcząc o piłkę z Haalandem (grającym wtedy dla Leeds) doznał groźnej kontuzji, a Norweg oskarżał go o symulowanie. Keane pauzował siedem miesięcy, ale cały czas myślał o Norwegu. Wejście Irlandczyka było brutalne, a kontuzja Haalanda tak groźna, że piłkarz nie wrócił już do pełnej sprawności i był zmuszony zakończyć karierę. City w 2001 roku spadło z ligi, jednak od razu tam wrócili. W listopadzie 2002 roku na Maine Road The Citizens wygrali 3:1, było to zarazem ostatnie spotkanie derbowe na stadionie Maine Road. W sezonie 2002/03 w Manchesterze City występował Peter Schmeichel. Co ciekawe, Duńczyk, broniąc barw obu klubów, nie przegrał ani jednego derbowego spotkania. W kolejnym sezonie na Old Trafford gospodarze wygrali 3:1, natomiast w marcu po raz pierwszy rozegrano mecz derbowy na nowym obiekcie City of Manchester Stadium. Gospodarze pewnie wygrali 4:1. Obiekt ten był szczęśliwy dla Czerwonych Diabłów w maju 2007 roku. Wtedy wygrali 1:0 (po bramce Cristiano Ronaldo) i po tym zwycięstwie świętowali zdobycie mistrzostwa. 6 lutego 2008 przypadała 50. rocznica katastrofy lotniczej pod Monachium, a cztery dni później na Old Trafford przed meczem uczczono minutą ciszy osoby (w większości piłkarzy United), które straciły życie w tej tragedii. Samo spotkanie zakończyło się zwycięstwem City 2:1, pierwszym na terenie lokalnego rywala od 1974 roku. W 2008 roku Manchester City został przejęty przez Abu Dhabi United Group. Szybko stało się jasne, że ambicje nowych właścicieli wykraczają daleko poza uprzykrzenie życia sąsiadom z Old Trafford. Duże transfery i terapia szokowa wykonana na żywym organizmie klubu z City of Manchester Stadium zaczęła przynosić spodziewane efekty. 20 września 2009 roku odbyło się spotkanie, które Sir Alex Ferguson określił mianem „najlepszych derbów w historii”. Manchester United wygrał mecz 4:3, a zwycięskiego gola zdobył Michael Owen w 96. minucie gry. The Citizens zaczęli budować drużynę, godną do walki o najwyższe cele. Kuszeni wysokimi pensjami zawodnicy przechodzili do klubu nawet od bezpośrednich rywali. Tak było z Tevezem, Adebayorem, Nasrim i wieloma innymi. 23 października 2011 po raz pierwszy w historii doszło do meczu derbowego, gdy obydwie drużyny zajmowały pierwsze i drugie miejsce w tabeli. City ośmieszyło gospodarzy 6:1 i to ich najwyższe zwycięstwo w wyjazdowych derbach od 56 lat. Było to prawdziwe upokorzenie i pokaz nowej siły w Premier League. Czerwone Diabły z kolei po raz ostatni straciły na Old Trafford sześć bramek w 1930 roku, ulegli wówczas Huddersfield Town 0:6. Sezon 2011/12 był prawdopodobnie jednym z najlepszych w historii w kontekście walki o tytuł. Gdy wydawało się, że Manchester United wypracował przewagę, która pozwoli bezpiecznie dotrwać na szczycie tabeli do końca sezonu, zaczął tracić punkty, co brutalnie wykorzystał lokalny rywal. Manchester City wyrwał mistrzostwo w doliczonym czasie ostatniego meczu sezonu z QPR. Mniej więcej od tego momentu The Citizens przestali być tylko hałaśliwymi sąsiadami, jak ich określił Sir Alex Ferguson, ale poważnym rywalem, który w kolejnych meczach derbowych dominował nad United. Kryzys, który ogarnął Czerwone Diabły po abdykacji Fergusona szedł w parze z dalszym wzrostem ekipy z Etihad. Przyśpiewki „the City is Yours”, czy „City are a joke” straciły na aktualności. Niestety dziś aktualną przyśpiewką — w obie strony — jest „she said no”, która jest wyrazem dezaprobaty wobec napaści seksualnych dokonywanych przez piłkarzy. Dziś to do gry The Citizens wzdychają młodzi kibice, a gra United bywa ciężka w odbiorze nawet dla zagorzałych fanów Czerwonych Diabłów. Jest to skutkiem wielu składowych. Częste roszady na ławce trenerskiej, brak długofalowej polityki transferowej i idący za tym brak chemii w drużynie sprawiają, że United przestał budzić strach wśród przeciwników. Tymczasem City sezon po sezonie doskonaliły swoją grę, a zakontraktowanie Guardioli na stanowisko menadżera było prawdopodobnie najlepszą decyzją personalną na wyspach od wielu lat.

Jednak kluczową decyzją ważącą obecną sytuację obu klubów nie było odejście Fergusona, a zmiany w strukturach zarządczych City i United. W 2012 City zatrudniło Txiki Beguiristaina — czyli dyrektora sportowego wielkiej Barcelony. United w tym czasie awansował na dyrektora wykonawczego Eda Woodwarda. Ten doskonale radził sobie jako menadżer ds. marketingu, natomiast nie dorównywał Txikiemu doświadczeniem w budowie pionu sportowego. To się później odbijało na kolejnych transferach, które przestały być mocną stroną United. W czasie gdy Old Trafford wciąż powiększał swoją wartość komercyjną, Citizens postawili na budowę silnej drużyny i pracę u podstaw, czyli stworzenie jednej z najnowocześniejszych akademii piłkarskich na świecie. Na przestrzeni niespełna dekady role w walce o prym w mieście obróciły się niemal o 180 stopni.

Analizując statystyki, należy wyróżnić rekordy. Zacznijmy od tych drużynowych:

Najwyższe wygrane – aż 4-krotnie mecze derbowe kończyły się różnicą 5 goli.

United 1–6 City (1926);

United 0–5 City (1955);

United 5–0 City (1994);

United 1–6 City (2011);

Największą frekwencją cieszył się mecz z 16 kwietnia 2011 roku. W ramach półfinału Pucharu Anglii na Wembley zebrało się 86549 kibiców. Poniżej prezentuje uśrednione frekwencje:

Mecze, w których gospodarzem było City: 46500 (najwyższa 71364);

Mecze, w których gospodarzem było United:54500 (najwyższa 75790);

Mecze na neutralnym terenie:57000 (najwyższa 86549);

Najskuteczniejsi piłkarze w meczach derbowych:

Wayne Rooney (UTD)- 11;

Joe Hayes (MCI) – 10;

Francis Lee (MCI) – 10;

Bobby Charlton (UTD – 9

Sergio Agüero (MCI) – 9;

Colin Bell (MCI) – 8;

Eric Cantona (UTD) – 8;

Brian Kidd (UTD / MCI) – 8 (5/3);

Joe Spence (UTD) – 8;

Paul Scholes (UTD) – 7;

Dennis Viollet (UTD) – 7;

United w meczach derbowych było prowadzone przez 21 różnych menadżerów a City przez 35.

Stosunek goli samobójczych to 8 (United) do 4 (City);

W meczach derbowych 24-krotnie padały bramki z rzutów karnych. 16 z nich wykonywało United. Ostatni raz United strzeliło gola z karnego 2 października 2022 roku (Anthony Martial). City swój ostatni rzut karny wykorzystało w 19 stycznia 1910 roku (Tevez)

Aż 40 różnych piłkarzy występowało w obu klubach w swojej karierze. Więcej na ten temat pisaliśmy w tym miejscu.

Były 4 przypadki, gdy menadżer jednej drużyny był wcześniej związany z drugą. Ernest Mangnall prowadził oba kluby, Matt Busby grał dla City, a trenował United, a Steve Coppell oraz Mark Hughes po karierach piłkarskich w barwach Czerwonych Diabłów zostali trenerami Citizens.

Dziś derby Manchesteru to nie tylko wojna o miasto, ale przede wszystkim wojna o Anglię. Aspiracje obu klubów już dawno wykraczają poza lokalną dominację, a utrata punktów w bezpośrednim starciu może rzutować na tym, kto ostatecznie wzniesie puchar mistrza Anglii. Rywalizacja znów się wyrównała, chociaż to City ma przewagę. Znane porzekadło mówi, że „derby rządzą się własnymi prawami”. Trudno, patrząc na przebieg spotkań pomiędzy City a United, nie zgodzić się z tym powiedzeniem. Losy obu drużyn, ich historia, ludzie, którzy w większym bądź mniejszym stopniu związani są z tymi klubami, tworzą niesamowitą aurę, która sprawia, że starcia między Obywatelami a Czerwonymi Diabłami wywołują ciarki na plecach kibiców nie tylko w Anglii, ale na całym świecie. Na sam koniec bardzo ciekawa anegdota: Kilka lat temu kibic Manchesteru United zgodził się oddać swojemu bratu ratujące życie komórki pod warunkiem, że brat przestanie kibicować wrogiej drużynie – Manchesterowi City. Emerytowany doradca Martin Warburton (50 lat) poprosił swojego brata Paula (59 lat) o podpisanie żartobliwego kontraktu, w którym zobowiązuje się dołączyć do grona kibiców Manchesteru United. Paul, który potrzebował przeszczepu, aby zwalczyć przewlekłą białaczkę limfatyczną B-komórkową, podszedł do zmiany drużyny w sposób filozoficzny. „Miałem prawdziwe szczęście, że komórki Martina były zgodne. Często się zdarza, że mając siedmioro bądź ośmioro rodzeństwa, nie można znaleźć pasujących komórek” – powiedział. Martin przyznał, że wykorzystał tę okazję z premedytacją, by jego brat przestał kibicować Manchesterowi City. „Ten kontrakt wprawdzie był żartem, ale on i tak go podpisał” – zakończył Martin.

@FCBparasiempre

Mecze derbowe zawsze niosą za sobą coś więcej, niż rywalizację sportową. Nie inaczej jest w rywalizacji Manchesteru United z Manchesterem City. Dwa kluby z miasta konkurują ze sobą od zawsze a historia walki o władzę przypomina koniunkturę gospodarczą— raz na wozie, raz pod wozem. Pomimo deklarowanej wrogości, ekipy te nie mogą bez siebie istnieć, a kibice wykrzykujący wrogie przyśpiewki wobec oponentów z pewnością muszą pamiętać, że były w historii momenty, gdy jeden klub ratował ten drugi. Oto historia rywalizacji o kolor Manchesteru. Pierwszy nieoficjalny mecz derbowy miał miejsce 12 listopada 1881 roku, kiedy to klub Newton Heath (obecnie Manchester United) gościł drużynę West Gorton (obecnie Manchester City). Spotkanie zakończyło się zwycięstwem The Heathens 3:0. Osiem lat później, 26 lutego 1889 derby Manchesteru rozegrano po raz pierwszy mecz przy sztucznym świetle. Zwycięstwo Newton Heath nad Ardwick (taką nazwę przyjął West Gordon – w 1984 roku klub ostatecznie przemianowano na Manchester City) oglądało wówczas 10 tys. kibiców, a samo spotkanie zostało rozegrane w cieniu tragedii w miejscowej kopalni węgla. Do 1894 roku spotkania pomiędzy tymi zespołami przyjęły formę meczów towarzyskich oraz lokalnych turniejów. W 1892 Newton Heath przystąpił do rozgrywek rozszerzonej Division One, jednak po dwóch sezonach spadł do drugiej ligi. W tym samym roku Ardwick został jednym z dwunastu klubów założycielskich Division Two. 3 listopada 1894 roku po raz pierwszy doszło do spotkania tych drużyn w rozgrywkach ligowych. W obecności 14 tys. kibiców The Heathens upokorzyli gospodarzy na ich obiekcie, zwyciężając 5:2. Cztery bramki w tym spotkaniu zdobył Dick Smith. To jedyny piłkarz, który w derbach Manchesteru ustrzelił „karetę”. W rewanżu, w styczniu 1895 roku, na stadionie Bank Street spotkanie zakończyło się ponownym zwycięstwem Newton Heath. Na pierwszy triumf kibice (wówczas już) City nie musieli długo czekać. W grudniu 1895 wygrali 2:1. Wtedy po raz pierwszy w historii derbowych potyczek został podyktowany rzut karny, który jednak nie został wykorzystany przez The Heathens. Rok później w Boże Narodzenie 1896 roku na stadionie przy Bank Street zjawiło się 18 tys. kibiców. Jeden z redaktorów lokalnej gazety napisał wówczas, że nigdy jeszcze nie widział takiego tłumu i był zachwycony prowadzeniem dopingu przez młodszą część publiczności w pierwszej części spotkania. Sezon 1898/99 Manchester City zakończył na pierwszym miejscu i awansował po raz pierwszy w historii do Division One. Kolejne derby rozegrano cztery lata później. Przed rozpoczęciem sezonu 1902/03 zespół Newton Heath z powodu problemów finansowych przyjął nową nazwę — Manchester United F.C. W Boże Narodzenie 1902 roku, na Bank Street doszło do jedenastych ligowych derbów. Na spotkanie przybyło około 40 tysięcy kibiców i był to rekord frekwencji w spotkaniu pomiędzy tymi zespołami. Mecz zakończył się remisem 1:1, ale emocji nie brakowało. Billy Meredith dwukrotnie uderzył w poprzeczkę, United kończyło mecz w dziesiątkę po tym, jak kontuzji doznał bramkarz Herbert Birchenough. W rewanżu, rozegranym 10 kwietnia 1903 roku, na Hyde Road, United pewnie zwyciężyli 2:0. Przerwało to passę spotkań bez porażki Manchesteru City, która trwała ponad trzy miesiące, ale nie przeszkodziła zespołowi w awansie do Division One. Wiosną 1906 roku Manchester United po raz pierwszy pod nową nazwą awansował do najwyższej ligi angielskiej. Wtedy też ówczesny menadżer United, Ernest Mangnall, ściągnął do zespołu czterech zawodników Manchesteru City (m.in. Billy’ego Mereditha, zamieszanego w próbę przekupstwa jednego z zawodników Aston Villi — więcej o tym zawodniku przeczytacie tutaj). Na początku grudnia 1906 roku, na obiekcie City Hyde Road, w obecności 40 tys. widzów, doszło do pierwszego meczu derbowego w najwyższej klasie rozgrywkowej. Spotkanie to zakończyło się zwycięstwem gospodarzy 3:0. W rewanżu na Bank Street padł remis 1:1, a w składzie United wystąpili trzej z czterech sprowadzonych do klubu byłych piłkarzy City: Meredith, Turnbull i Burgess. 21 grudnia 1907 w meczu na Bank Street, Sandy Turnbull został usunięty z boiska i był to pierwszy tego typu przypadek w historii derbów. Dwa lata później czerwoni zdobyli pierwsze w historii mistrzostwo kraju, a w 1909 roku także po raz pierwszy sięgnęli po Puchar Anglii. Sezon 1908/09 The Citizens zakończyli na 19. miejscu (przedostatnim) i spadli do Division Two.

Wraz z wybuchem I wojny światowej zawieszono rozgrywki ligowe i pucharowe. Mimo trwających działań zbrojnych sezon 1914/1915 dokończono. Co prawda później nie kontynuowano ogólnokrajowych rozgrywek, ale w zamian utworzono sekcje lokalne. Obydwa kluby z Manchesteru podczas czterech sezonów wzięły udział Lidze hrabstwa Lancashire oraz dodatkowych turniejach towarzyskich. Wprowadzono jednak odrębne przepisy, głównie ze względów bezpieczeństwa, m.in. skrócono mecze do 80 minut bez możliwości przeprowadzenia przerwy, kluby były zmuszone do ograniczenia liczby widzów, a także zmniejszono górny limit płac. W okresie międzywojennym United spadał z pierwszej ligi trzykrotnie, City dwukrotnie. Był to czas, w którym obydwie drużyny się mijały. W 1920 roku spłonęła jedna z trybun stadionu Hyde Road i podjęto decyzję o budowie nowego stadionu. Pierwsze, derbowe spotkanie na nowo utworzonym Maine Road miało miejsce 12 września 1925 – ponad dwa lata po otwarciu. Zanotowano wówczas rekordową frekwencję – 63 tys. widzów. W sezonie 1939/40 rozegrano zaledwie trzy kolejki. Wybuch wojny spowodował przerwanie wszystkich rozgrywek piłkarskich, wielu graczy zostało wezwanych przez brytyjską armię. Podobnie jak podczas I wojny światowej, zorganizowano rozgrywki dla poszczególnych regionów. W pierwszym sezonie podczas wojny obydwa zespoły z Manchesteru przydzielone zostały do Western Regional League, a w latach 1940-1946 do North Regional Section. W wyniku zniszczeń, jakie wywołało zbombardowanie Manchesteru i okolic 20 grudnia 1940 roku, w którym ucierpiał także stadion Old Trafford, Manchester United zmuszony był wynajmować obiekt City – Maine Road do końca sezonu 1948-1949. W 1945 roku menadżerem Manchesteru United został były piłkarz Manchesteru City, Matt Busby, podpisując wówczas pięcioletni kontrakt. Po II wojnie światowej zespół z czerwonej części zmuszony był wciąż rozgrywać swoje mecze w roli gospodarza na stadionie lokalnego rywala – Maine Road, płacąc przy tym czynsz za wynajęcie w wysokości 5000 funtów rocznie + ustalony procent ze sprzedaży biletów. Zniszczony w 1940 roku przez Luftwaffe Old Trafford, został oddany ponownie do użytku w lecie 1949 roku. W sezonie 1946/47 Manchester City zajął pierwsze miejsce w Division Two i powrócił do ekstraklasy. W pierwszym powojennym meczu derbowym padł (do dziś niepobity) rekord frekwencji. 20 września 1947 roku na stadion Maine Road przyszło 78 tys. widzów. 31 sierpnia 1957 roku. Ta data to dla kilku piłkarzy United, zwanymi Dziećmi Busby’ego, był ostatni derbowy pojedynek. Strzelcy bramek – Duncan Edwards i Tommy Taylor oraz Roger Byrne, Eddie Colman, David Pegg, Liam Whelan zginęli w katastrofie lotniczej pod Monachium 6 lutego 1958 roku (Edwards w wyniku odniesionych obrażeń zmarł 15 dni później w szpitalu), wracając z rozegranego dzień wcześniej, ćwierćfinałowego meczu Pucharu Europy z Crveną Zvezdą. W czerwcu 1962 roku były piłkarz The Citizens Denis Law, po rocznym pobycie we włoskim Torino, przeszedł za rekordową wówczas sumę 115 000 funtów do United. 15 maja 1963, w przedostatniej kolejce spotkań, doszło do starcia, w ramach którego obydwa zespoły walczyły o utrzymanie. Mecz zakończył się remisem, który praktycznie przesądził o spadku City do Division Two. Cztery minuty przed końcem The Citizens prowadzili 1:0, jednak bramkarz gospodarzy Harry Dowd sfaulował w polu karnym Denisa Lawa, a sędzia podyktował rzut karny. Wykorzystał go Albert Quixall. W trakcie meczu doszło do niemiłych incydentów z udziałem piłkarzy. W ostatniej kolejce sezonu 1962/63 Manchester City przegrał na Upton Park z West Hamem 1:6 i spadł do drugiej ligi. Manchester United z kolei pokonał na Old Trafford Leyton Orient 3:1 i zapewnił sobie utrzymanie w ekstraklasie.

Derby Manchesteru na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych nie cieszyły się dobrą sławą. W grudniu 1970 roku George Best podczas wślizgu złamał nogę Glynowi Pardoe. Rok później w meczu na Maine Road, w którym padł wynik 3:3, Francis Lee oskarżył Besta o symulowanie i aktorstwo. W pierwszym spotkaniu sezonu 1973/74 Lou Macari i Mike Doyle otrzymali czerwone kartki, jednak nie godząc się z opinią sędziego, nie chcieli opuścić placu gry. Dopiero po interwencji arbitra i kolegów z zespołu, obydwaj udali się do szatni. W tym samym sezonie, w ostatniej kolejce spotkań, doszło do starcia na Old Trafford. Czerwone Diabły, którym widmo degradacji zaglądało w oczy, musiały ten mecz wygrać, by mieć jeszcze szansę na utrzymanie. Po 80 minutach spotkania na tablicy było 0:0. Wtedy to Francis Lee podał do Denisa Lawa (dwukrotnego mistrza Anglii, zdobywcy Pucharu Anglii oraz zdobywcy Pucharu Europy z United), a ten piętką skierował piłkę do bramki United. Piłkarze City gratulowali mu gola, jednak ten zdawał sobie sprawę, że pogrążył swój były klub. Po zdobytej bramce natychmiast został zmieniony, a boisko opuszczał ze spuszczoną głową. Tuż przed końcem meczu na boisko wtargnęli kibice United, spotkanie przerwano. Matematyka jednak udowodniła, że gol ten był bez znaczenia, ponieważ nawet w przypadku wygranej, Manchester United spadłby z ligi. Denis Law po meczu przyznał, że nigdy w karierze nie czuł się tak przygnębiony. Ten dzień zapisał się w kalendarzu sympatyków Manchesteru City jako „dzień, w którym Denis Law wysłał United do II ligi”. W sezonie 1974/75 Czerwone Diabły zajęły pierwsze miejsce w Division Two.W 1983 roku na Maine Road Manchester City potrzebował przynajmniej remisu w meczu z Luton Town, by pozostać w Division One. Mecz ten wygrali goście po bramce legendarnego Radomira Anticia. W niedzielę, 26 października 1986, po raz pierwszy przeprowadzono telewizyjną transmisję na żywo z meczu derbowego. Kibice na stadionie i przed telewizorami byli świadkami remisu 1:1. 23 września 1989 Manchester City, jako beniaminek, pokonał na Maine Road rywala zza miedzy aż 5:1. Po trzech minutach od rozpoczęcia spotkania na murawę wtargnęli kibice, a sędzia zmuszony był przerwać mecz i nakazał piłkarzom obydwu drużyn zejście do szatni. Dopiero po 10 minutach i interwencji policji, gra została wznowiona. W sezonie 1990/91 obydwa kluby zajęły wysokie miejsca w tabeli (City piąte, United szóste), lecz żaden nie był wtedy zaliczany do faworytów. W październiku na Maine Road padł wynik 3:3, a na początku maja na Old Trafford Manchester United wygrał 1:0 po bramce siedemnastoletniego wówczas Ryana Giggsa, dla którego był to pierwszy gol w karierze. W pierwszych derbach sezonu 1992/93, czyli zaraz po utworzeniu Premier League, Manchester United pokonał City 2:1. Było to debiutanckie spotkanie dla Érica Cantony. 7 listopada 1993 roku, na Maine Road, United pokonało City 3:2, mimo iż do przerwy było 2:0 dla The Citizens. Po dwie bramki w tym spotkaniu zdobyli Niall Quinni i Éric Cantona. W listopadzie 1994 roku na Old Trafford United zdeklasowało rywala 5:0, a hat-trickiem popisał się Andriej Kanczelskis, który parę sezonów później przeszedł do Manchesteru City. W sezonie 1995/96 miały miejsce ostatnie mecze derbowe w tamtej dekadzie. Spowodowane było to spadkiem City do niższej ligi. W połowie października 1995 roku bramka dwudziestoletniego wówczas Paula Scholesa wystarczyła do wygranej. Na początku kwietnia na Maine Road Czerwone Diabły wygrały ponownie. Tym razem 3:2. W latach 1996-2000 Manchester City występował w Division One oraz w Division Two. W tym czasie Czerwone Diabły zdobyły trzy tytuły mistrza kraju, jeden Puchar Anglii i triumfowali w Lidze Mistrzów. W ostatniej kolejce sezonu 1999/2000 drugiej ligi Manchester City po zwycięstwie nad Blackburn Rovers na Ewood Park świętował powrót do najwyższej klasy rozgrywkowej. Od razu jednak spadli do drugiej ligi, mając zbyt słaby skład.

,,Krwawe” derby Manchesteru:

@Rastafarnianin
@kamyk_23
@Symson
@Sensible
@Ogorinho1974
@Roni/VEB
@Lionel_Messi10
@Pawel13sz
@DaPidejpi
@patataj

@FCBparasiempre
Przełom XX i XXI wieku w historii piłki nożnej naznaczony był istnieniem znakomitych duetów napastników. To właśnie wtedy w pierwszej linii brylowały takie pary jak Yorke–Cole, Raul–Morientes, Elber–Jancker, a kibicom trudno było sobie wyobrazić inne ustawienie drużyny niż te, preferujące grę z dwójką atakujących. Jednymi z symboli tego okresu byli również Andrij Szewczenko i Serhij Rebrow, którzy w latach 1997-1999 byli prawdziwym postrachem bramkarzy w całej Europie. Jednak na pytanie o skojarzenia z Dynamo Kijów z końcówki lat 90-tych zazwyczaj usłyszymy nazwisko byłej legendy Milanu, co deprecjonuje dokonania byłego trenera Dynama, którego wielu ludzi w tamtym czasie uznawało za piłkarza lepszego. Serhija Rebrowa trudno nie uznać za człowieka paradoksów. Był wychowankiem Szachtara Donieck, aby później stać się jedną z największych legend głównego rywala – Dynama. Z jednej strony był w stanie uchodzić za jednego z najlepszych napastników w Europie, by zaledwie dwa lata później zostać okrzyknięty największym niewypałem transferowym w historii Tottenhamu. Po nieudanym dwuletnim okresie gry dla West Ham i Fenerbahçe potrafił wrócić do rodzimej ligi i rozegrać sezon życia w wieku 32(!) lat. Był piłkarzem za wielkim na Ukrainę, jednak za małym na Anglię. Dostatecznie chimerycznym, by zawojować Ligę Mistrzów, i za mało regularnym, żeby pociągnąć wózek w Fenerbahçe. Stabilizację formy uzyskał dopiero po przekroczeniu trzydziestki, i to właśnie wtedy połączenie jego talentu i zdobytego już doświadczenia pozwoliło mu być jednym z filarów reprezentacji Ukrainy na Mistrzostwach Świata w 2006 roku oraz Rubina Kazań, z którym w 2008 roku zdobył pierwsze w historii klubu mistrzostwo Rosji. Serhij Rebrow urodził się 3 czerwca 1974 roku w miejscowości Horliwka w obwodzie donieckim. Mimo że wschodnia część Ukrainy była tą najlepiej uprzemysłowioną, a okolice Doniecka jednymi z najlepiej dokapitalizowanych w całym Związku Radzieckim, w tym blisko 300-tysięcznym mieście nie żyło się spokojnie. Młody Serhij postanowił więc swoje życie związać z piłką, a że talent miał ogromny, już w wieku 16 lat załapał się do szkółki lokalnego giganta – Szachtara, o czym marzyła większość młodych chłopców urodzonych na wschodniej Ukrainie. Rok później miał już za sobą debiut w pierwszej drużynie – jeszcze w czasach, w których istniała liga ZSRR. Za otrzymaną szansę odwdzięczył się dwoma golami w siedmiu spotkaniach, jednak było to tylko preludium do jego popisów z sezonu 1991-1992, kiedy to został trzecim strzelcem nowo powstałej ligi ukraińskiej, przyciągając uwagę o wiele bogatszego i utytułowanego w tamtym czasie Dynama. Ostatecznie do zespołu z Kijowa trafił przed sezonem 1992-1993 i z miejsca stał się jego czołowym zawodnikiem. W ciągu ośmiu sezonów gry w stolicy Ukrainy zdobył 139 bramek, zostając w sezonie 1996/97 królem strzelców ligi ukraińskiej. Dodatkowo trzykrotnie (1996, 1998 i 1999) był wybierany najlepszym piłkarzem całej Premier Lihi, a dwukrotnie (1996, 1998) piłkarzem roku na Ukrainie. Swojej marki nie wyrobił sobie jednak występami w rodzimej lidze, a grą w Europie. Owszem, już w połowie lat 90. na Starym Kontynencie wiedziano o tym, że po ukraińskich boiskach biega utalentowany napastnik, jednak szerszej publiczności Rebrow pokazał się dopiero w sezonie 1997/98. Był to początek wielkiej drużyny, prowadzonej przez Walerija Łobanowskiego, która swoimi sukcesami miała nawiązać do legendarnej już drużyny Dynama z lat 1985-87.

Po zdobyciu mistrzostwa Ukrainy w sezonie 1996/97 (jednego z dziewięciu z rzędu), zespół otrzymał szansę gry w Lidze Mistrzów i trafił do grupy z Barceloną, Newcastle United i PSV Eindhoven. Uznawano, że Ukraińców rzeczywiście stać na awans do ćwierćfinału, jednak nikt się nie spodziewał, że będą w stanie powalczyć o pierwsze miejsce w grupie. Jak się jednak okazało, nie dość, że Dynamo szybko zagwarantowało sobie awans, to jeszcze w dwumeczu dokonało prawdziwej rzezi Barcelony, ogrywając ją u siebie 4:0 i na wyjeździe 3:0. To właśnie wtedy zabłysnął duet Szewczenko – Rebrow, i o ile ten pierwszy skradł show w dwumeczu z Katalończykami, o tyle Rebrow strzelał bramkę w pięciu z sześciu spotkań fazy grupowej, stając się głównym architektem sukcesu Ukraińców. W ćwierćfinale mocniejszy okazał się Juventus, jednak Rebrow ponownie wpisał się na listę strzelców, ugruntowując swoją pozycję jako jednego z najlepszych napastników ówczesnej Europy. Sezon 1997/98 był jedynie zapowiedzią marszu, jakiego Dynamo miało dokonać w sezonie następnym. Szewczenko z Rebrowem osiągnęli wówczas kulminacyjny moment swojej współpracy i razem doprowadzili zespół z Kijowa do półfinału Ligi Mistrzów, nie dając po drodze szans m.in. Realowi Madryt. Tam okazali się minimalnie słabsi od Bayernu, jednak Rebrow ponownie błyszczał, strzelając w całych rozgrywkach 4 bramki i ratując zespół przed odpadnięciem już w fazie grupowej bramką na Highbury przeciwko Arsenalowi w 90. minucie spotkania. Rok później Dynamo nie osiągnęło już tak wielkiego sukcesu i odpadło w drugiej fazie grupowej (odpowiednik dzisiejszej 1/8 finału), po zaciętych bojach z Bayernem, Realem i Rosenborgiem. Mimo tego Rebrow zdążył ustrzelić w całych rozgrywkach aż 8 bramek, będąc jednym z ich najskuteczniejszych piłkarzy. Ukraiński napastnik osiągnął wtedy swój szczyt i znajdował się na liście zainteresowań połowy klubów w Europie. Rebrow ostatecznie wybrał północny Londyn i White Hart Lane, skuszony przez ówczesnego trenera „Kogutów” George’a Grahama. Piłkarz, tuż po przyjściu do Tottenhamu, zapowiadał: ,,Jest jasnym, że przyszedłem do klubu, aby wygrać ligę angielską i zagrać w Lidze Mistrzów. Jeżeli klub nie miałby takich planów, nie przyszedłbym tutaj. Działacze są bardzo ambitni.” I rzeczywiście, ówczesnemu zespołowi z White Hart Lane trudno było odmówić ambicji, jednak piłkarz kompletnie nie udźwignął presji, jaka na nim spoczywała. Mimo że pierwszy sezon miał niezły i zdobył 12 bramek, to gra długą piłką, jaką preferował Graham, kompletnie mu nie odpowiadała. Poza tym Rebrow narzekał na brak odpowiedniego partnera w pierwszej linii (na pewno takowym nie był Andy Booth). Co więcej, po sezonie Graham musiał odejść, a w jego miejsce przyszedł Glen Hoodle, którego traktowano tam jak mesjasza. Angielski trener z miejsca odstawił Rebrowa na boczny tor, robiąc z niego kozła ofiarnego nieudanego sezonu. Ukraiński napastnik rozegrał w drugim sezonie zaledwie 30 spotkań, w większości wchodząc na ostatnie minuty. Na White Hart Lane nie było już więc dla niego miejsca, więc próbował szczęścia na wypożyczeniach, najpierw w Fenerbahçe, a następnie w West Hamie, nie zostawiając jednak po sobie najlepszego wrażenia. Wrócił więc na Ukrainę do Dynama, czyli tam gdzie był uwielbiany i czuł się najlepiej. Rebrow wyraźnie odżył i został nawet wybrany najlepszym zawodnikiem sezonu w głosowaniu piłkarzy i menedżerów, co zaowocowało jego wyjazdem na mistrzostwa świata i całkiem niezłą postawą w barwach Ukrainy (strzelił bramkę Arabii Saudyjskiej). W 2008 roku odszedł do Rubina Kazań, mimo że prezydent klubu, Hrihorij Surkis, chciał z nim rozpocząć rozmowy na temat przedłużenia kontraktu. Rebrow na zakończenie kariery zdążył jeszcze przyczynić się do zdobycia tytułu mistrza Rosji przez zespół z Kazania, po czym w 2009 roku zakończył karierę. Zadecydowałem, że czas powiedzieć sobie koniec i zająć się czym innym. Zawsze chciałem wrócić na stare śmieci i teraz nadarzyła się ku temu okazja – tłumaczył swoją decyzję 35-letni wówczas Ukrainiec.



Jego bilans był znakomity – 204 bramki w 577 spotkaniach i miano jednego z najbardziej utytułowanych ukraińskich piłkarzy. W dodatku jest drugim najskuteczniejszym strzelcem w historii ukraińskiej ligi (pierwszym jest Maksim Szackich – wyprzedził Rebrowa o bramkę) i Dynama Kijów (po Olegu Błochinie).

Po zakończeniu kariery został trenerem młodzieży w Dynamie, po czym w 2014 roku otrzymał szansę poprowadzenia zespołu po Olehu Błochinie. Już niespełna po miesiącu pracy zdobył Puchar Ukrainy, a w sezonie 2014/2015 przełamał hegemonię Szachtara Donieck, zdobywając mistrzostwo i Superpuchar. Jego trenerskim autorytetem jest oczywiście Walerij Łobanowski i Rebrow wiele razy podkreślał, jak wiele zdążył się nauczyć od swojego mistrza. Dostrzega on jednak również różnicę w sposobie prowadzenia drużyny przez niego i Łobanowskiego: ,,Z Walerijem mieliśmy więcej treningów bez piłki, natomiast obecnie skupiam się głównie na operowaniu nią. Łobanowski rozumiał, że braki techniczne niektórych zawodników musiał nadrabiać ich inteligencją boiskową. Jak do tej pory Rebrow wydaje się pojętnym uczniem. W końcu jego Dynamo poczyniło zauważalne postępy w porównaniu do zespołu Błochina. Zespół zdołał nawet awansować do 1/8 finału Ligi Mistrzów i mimo słabego występu przeciwko Manchesterowi City trudno uznać tegoroczną przygodę Ukraińców w Europie za nieudaną.” Ukrainiec wywołuje w Londynie mieszane uczucia nie tylko z powodu swojego słabego okresu gry w Tottenhamie. W 2008 roku w jednym z wywiadów zapytany o transfer Romana Pawliuczenki do „Spurs” mówił: ,,Nie mogłem wyjść sam na spacer w okolicach White Hart Lane, bo w tej dzielnicy mieszka mnóstwo Murzynów i naturalnie przez to przestępczość jest większa niż w jakimkolwiek innym miejscu w Londynie. Nie polecam więc Romanowi samotnych spacerów.” Reakcja w Anglii była rzecz jasna natychmiastowa i bardzo ostra. Rebrowa oskarżono o rasizm, a on sam musiał się gęsto tłumaczyć z tej niefortunnej wypowiedzi. Niewątpliwie utrwaliło to nie najlepszą opinię o Ukraińcu wśród angielskich kibiców. Czy Rebrow mógł osiągnąć więcej? Wydaje się, że tak. Był on raczej piłkarzem bardziej technicznym i dokonany przez niego wybór Tottenhamu w 2000 roku można uznać za niefortunny. Kto wie, jak potoczyłaby się jego kariera, gdyby zamiast Wysp Brytyjskich, wybrał na przykład Półwysep Apeniński bądź Iberyjski? Tego już się nie dowiemy, jednak nie ulega wątpliwości, że należy on do panteonu największych sław piłki nożnej urodzonych w Europie Wschodniej.

W cieniu Andrieja Szewczenki:

@DaPidejpi
@patataj
@Pawel13sz
@Lionel_Messi10
@Roni/VEB
@Rastafarnianin
@AssisMoreira
@Symson
@Sensible
@Ogorinho1974

Niecodzienny, wręcz hokejowy wynik w polskiej lidze:

Do meczu z Garbarnią Kraków(3.06.1934) żadne zawody piłkarskie Ruchu Hajduki Wielkie nie oglądały takich tłumów publiczności jakie właśnie zebrały się na meczu Ruch-Garbarnia. Ponad 12.000 widzów zjechało się na emocjonujące zawody do Hajduk. Nic dziwnego. Stawka meczu była wysoka albowiem zwycięzca zapewnił sobie prowadzenie w lidze a że obie ekipy znajdowały się wówczas w najlepszej może formie ze wszystkich zespołów ligowych, zrozumiałe jest że mecz ten wywołał tak wielkie zainteresowanie. ,,Nawet występy mistrza Austrji Admiry, w Katowicach i w Król Hucie nie zgromadziły w obu dniach więcej niż 2 tys. osób”- takimi słowami tygodnik ,,Raz, Dwa, Trzy” rozpoczął relacje z meczu, który bez wątpienia elektryzował całą piłkarską publiczność w kraju. Niebiescy wystąpili w swoim najsilniejszym składzie: Ploch-Wadas, Katzy-Zorzycki, Badura, Dziwisz-Urban, Giemza, Peterek, Wilimowski, Wodarz. Relacje prasowe są zgodne iż początek meczu należał do Garbarni, która miała okazje do zdobycia gola. Po jednej z interwencji Plocha, który trudną piłke wybił na róg, gra się wyrównała a po chwili Ruch przejął inicjatywę. W 16 minucie gola zdobył Giemza po rogu bitym przez Urbana. W 20 minucie drugiego gola strzelił Wilimowski a w 29 minucie Peterek trzeciego. Taki też wynik utrzymał się do przerwy. Po wznowieniu gry w 47 minucie Peterek zdobył kolejnego gola. Wydawało się że wynik meczu jest rozstrzygnięty, lecz krakowscy gracze rzucili się do ataku i w 51 minucie zdobyli pierwszego a w 57 drugiego gola. Gracze Garbarni uzyskali wyraźną przewagę i kiedy wydawało się że kolejne gole dla gości to kwestia czasu, w 67 minucie Peterek został sfaulowany w polu karnym. Rzut karny egzekwował sam poszkodowany, który zdobył piątego gola dla Ruchu. Gra się zaostrzyła, co spowodowało iż Dziwisz i Pazurek zostali wyrzuceni z boiska. Po chwili szóstego gola zdobył Wilimowski, lecz i Garbarnia odpowiedziała trafieniem. W 89 minucie gola dla Ruchu ponownie zdobył Peterek po świetnym podaniu Giemsy, jednakże minute później Garbarnia strzeliła czwartego gola. Wynik 7:4 do częstych nie należał, co podkreślała prasa a i liczba łącznie strzelonych jedenastu goli była nie lada atrakcją dla zebranej publiczności. Oczywiście gazety podkreślały świetną dyspozycje napadu Ruchu, co rzecz jasna dziwić nie może, jednakże część zwróciła uwagę na słaby punkt, którym był bramkarz hajduczan- Ploch, który dał sobie wbić aż 4 gole.


@Symson
@Ogorinho1974
@Roni/VEB
@Rastafarnianin
@Lionel_Messi10
@Pawel13sz
@AssisMoreira
@DaPidejpi
@patataj

Prezentacja Neymara na Camp Nou(dokładnie 10 lat temu):

Niezwykle utalentowany Brazylijczyk był w kręgu zainteresowań niemal wszystkich największych europejskich klubów, lecz Barça ubiegła konkurencje i(jeśli wierzyć spekulacjom) już wiele miesięcy wcześniej praktycznie zapewniła sobie transfer wychowanka FC Santos. Ostateczna suma transferu nie jest znana do dziś z powodu wielu niejasnych zapisów kontraktowych i faktu iż prawa do karty zawodniczej Neymara rościło sobie poza jego drużyną kilka innych podmiotów.



@Ogorinho1974
@Symson
@Sensible
@Lionel_Messi10
@Pawel13sz
@Mixtape
@Monix10
@Roni/VEB
@DaPidejpi
@patataj

Co ten nasz Hubert Hurkacz odwalił? Przegrał z jakimś wieśniakiem z gór po meczu ciągnącym się jak flaki z olejem. W dodatku przez niego nie mogłem zasnąć do północy. Całe szczęście że dzisiaj sobota i mogłem sobie pospać do ósmej.

@FCBparasiempre
Nikt inny nie ekscytuje się tak bardzo młodymi graczami, wchodzącymi w świat dorosłego sportu, jak Amerykanie. Otoczka, roztaczana nad samą ceremonią draftu (procedurą wyboru zawodników z uniwersytetów czy szkół średnich do lig zawodowych, takich jak NBA, NHL, MLB, NFL, MLS) i gigantyczne zainteresowanie nastoletnimi (przyszłymi) gwiazdami ze strony mediów są za Oceanem na porządku dziennym. Ponad dziesięć lat temu Stany Zjednoczone „żyły” wejściem LeBrona Jamesa do NBA, zaś w ubiegłym roku podobne emocje towarzyszyły debiutowi w tej samej lidze Joela Embiida, nowej nadziei basketu. W kraju, gdzie rządzi koszykówka, baseball, hokej na lodzie czy futbol amerykański, piłka nożna znalazła się na podobnym poziomie zainteresowania tylko raz – w 2004 roku, kiedy swoje pierwsze kroki w Major League Soccer stawiał Freddy Adu, z miejsca ochrzczony złotym dzieckiem futbolu (tego z okrągłą piłką). Na świat przyszedł 2 czerwca 1989 roku jako Fredua Koateng Adu. Już po nazwisku można poznać afrykańskie korzenie. Urodził się w Ghanie w miejscowości Tema na południu kraju. Miasto zamieszkałe przez przeszło 150 tys. ludzi, słynące głównie z rybołówstwa, znajduje się w Zatoce Beninu nad samym Oceanem Atlantyckim. To tam Freddy spędził swoje wczesne dzieciństwo, od szóstego roku życia nieustannie grając w piłkę – wielokrotnie z chłopcami starszymi od niego o kilka lat. Jak sam Adu wspomina: ,,Nie było dnia, kiedy nie grałem. Nic więcej poza kopaniem futbolówki i nauką się nie liczyło”. W tym czasie jego rodzice, matka Emelia i ojciec Maxwell, prowadzili lokalny sklep spożywczy. Po ośmiu latach spędzonych w ojczyźnie, Państwo Adu otrzymali Zieloną Kartę w loterii wizowej, zorganizowanej przez ambasadę USA w Ghanie i wraz z dwójką synów (Freddy ma brata o takim samym imieniu – Fredua, zdrobniale Fro) przeprowadzili się do Stanów Zjednoczonych. Zamieszkali na wschodnim wybrzeżu, w miejscowości Potomac w stanie Maryland, niedaleko Waszyngtonu. Rodzinne szczęście nie trwało jednak długo. Ojciec Freddy’ego zostawił żonę i dzieci. W marcu 2004 roku, a więc siedem lat po opuszczeniu Afryki, w wywiadzie dla telewizji CBS Adu przyznał, iż od tamtej pory nie widział się z nim oraz że samemu ojcu najwidoczniej nie zależy na kontakcie z dziećmi. Aby związać koniec z końcem i zapewnić byt sobie oraz swoim synom, Emelia Adu pracowała na dwa etaty, wstając do pracy skoro świt, a wracając z niej późnym wieczorem. Sam Freddy wielokrotnie podkreślał później, jak wielką rolę w jego karierze i wychowaniu odegrała mama. To ona odrzuciła opiewającą na 750 tys. euro ofertę z Interu po międzynarodowym turnieju do lat 14 we Włoszech, gdzie jej pociecha (w wieku niespełna jedenastu lat) została gwiazdą i najbardziej wartościowym graczem. Uważała, że syn nie jest na sprzedaż, a kolejna przeprowadzka w zupełnie inne pod względem kulturowym miejsce nie byłaby korzystna dla rodziny, w tym Freddy’ego. Zadbała również o jego wykształcenie, motywując syna do wytężonej nauki. To się opłaciło – dzięki świetnym ocenom z wszystkich przedmiotów (i działaniom Amerykańskiej Federacji Piłki Nożnej), ukończył przyspieszony program nauczania w szkole średniej w wieku 15 lat, trzy lata przed czasem. Po podpisaniu swojego pierwszego kontraktu w MLS, w ramach podziękowania, Freddy kupił matce dom, w którym mieszkał razem z nią aż do chwili zmiany klubu. Pierwszy kontakt Adu ze zorganizowanym futbolem miał miejsce w 1998 roku na lokalnym turnieju stanowym w Potomac. Wówczas Freddy po raz pierwszy zachwycił swoją grą wszystkich obserwatorów. Ówczesny szkoleniowiec tutejszej drużyny Potomac Cougars, Arnold Tarzy, później bliski przyjaciel rodziny, był pod ogromnym wrażeniem umiejętności dzieciaka z Ghany. To, co zobaczyłem, wydawało się nierealne. Prowadzone przeze mnie drużyny nie zwykły przegrywać. Aż do momentu, kiedy zmierzyliśmy się z zespołem Freddy’ego. Wygrali 2:1, on strzelił obie bramki. Nikt nie znalazł na niego recepty. W nocy po tym meczu nie mogłem spać. Miałem w głowie tylko tego chłopaka. Wiedziałem, że muszę go odtąd śledzić. Tarzy szybko dopiął swego. Po niespełna dwóch dniach od tamtego spotkania, Adu został zawodnikiem Cougars, a w zamian otrzymał m.in. możliwość nauki w The Heights, prywatnej szkole dla chłopców w Potomac bez konieczności płacenia za czesne (tak dla siebie, jak i swojego brata).

Później wszystko w życiu Freddy’ego działo się błyskawicznie: przyspieszone ukończenie szkoły, wspomniany wyjazd z kadrą USA U-14 na turniej do Włoch (w wieku dziesięciu lat) i zdobycie statuetki MVP, a następnie propozycja z Interu. Z jednej strony budził ogromne zainteresowanie swoją osobą, z drugiej każdy kolejny jego sukces i spektakularny występ spotykał się z głosami niezadowolonych rodziców jego boiskowych „rywali”, którzy poddawali w wątpliwość wiek Adu. Nie mogli znieść faktu, że ich pociechy nie potrafią dorównać temu dzieciakowi z Afryki. Stąd Freddy często musiał zmagać się z obelgami i przezwiskami ze strony kibiców drużyny przeciwnej, tak oryginalnych jak np. „Freddy Krueger” (postać z serii horrorów Koszmar z ulicy Wiązów). Zdarzało się również, iż Adu był na boisku permanentnie faulowany i kopany, co miało go zmusić do wcześniejszego opuszczenia boiska. Jednak mimo młodego wieku, potrafił wytrzymać psychicznie i fizycznie wszelakie przeciwności, bo – jak podkreślają jego trenerzy z tamtych lat – od małego przejawiał ducha walki, chęć współzawodnictwa, rywalizacji, chciał być najlepszy we wszystkim, co robi. Co ciekawe, wobec przybierających na sile oskarżeń o sfałszowanie aktu urodzenia, Sport Illustrated wysłał do Ghany swojego dziennikarza, by w szpitalu, w którym urodził się Freddy, przeprowadził śledztwo badające jego faktyczny wiek. Nie znaleziono jednak żadnych dowodów działających na niekorzyść Adu. Sam piłkarz tak komentował plotki dotyczące jego wieku: ,,Te zarzuty towarzyszą mi, od kiedy tylko zacząłem grać w piłkę. To boli, bo ludzie starają się wmówić mi, że moja rodzina kłamie, że oszukuje odnośnie mojego wieku. Dlaczego miałbym to robić? Od zawsze grałem przeciwko starszym od siebie. Powtarzam więc: po co miałbym to robić? Wszystkie dokumenty poświadczające mój wiek mam w domu”. Kolejny przełomowy moment dla jego kariery nastąpił w styczniu 2002 roku, kiedy to John Ellinger, ówczesny szkoleniowiec kadry USA do lat 17, zaprosił Freddy’ego do wzięcia udziału w programie szkoleniowym, zorganizowanym przez Amerykańską Federację w Bradenton na Florydzie. Adu przystał na propozycję, zgodę na wyjazd do internatu wyraziła Emelia, i tym sposobem nastolatek spędził blisko dwa lata, podnosząc swoje umiejętności pod okiem najlepszych szkoleniowców w kraju oraz poprzez mecze z profesjonalnymi ekipami z NASL (drugi poziom rozgrywkowy w USA). W tym okresie wystąpił także w Mistrzostwach Świata U17 w Finlandii w sierpniu 2003 roku (mając zaledwie 14 lat), gdzie zdobył w sumie cztery bramki (hat-trick z Koreą Południową i gol przeciwko Sierra Leone), a w grudniu zagrał na mundialu do lat 20. Poza turniejami rangi mistrzowskiej, rok 2003 przyniósł Freddy’emu dwa sukcesy innego rodzaju. Najpierw w maju, niespełna miesiąc przed swoimi czternastymi urodzinami, podpisał spektakularny kontrakt z Nike na kwotę, bagatela, 1 mln dolarów. Kolejną umową reklamową związał się z Pepsi. W listopadzie zaś D.C. United pozyskało od Dallas Burn prawa do wyboru z numerem pierwszym w drafcie 2004 i stało się jasne, że Adu będzie grał dla klubu z Waszyngtonu. Oficjalnie graczem D.C. został 16 stycznia 2004 roku, a czteroletni kontrakt gwarantował mu 500 tys. dolarów rocznie, co w tamtych czasach czyniło go najlepiej zarabiającym piłkarzem w MLS. Rozpoczęła się prawdziwa Adumania, potęgowana nową kampanią reklamową Pepsi z udziałem nastolatka i legendy światowej piłki, Pelego. Sama reklama nie jest warta większej uwagi, natomiast zestawienie 14-latka wchodzącego w dorosłą piłkę z zawodnikiem, który w swojej karierze zdobył wszystko, co miał do zdobycia, natychmiast wywołało lawinę porównań. Zresztą sam Pele, poza udzieleniem kilku cennych rad młodemu graczowi (Nie graj z opuszczoną głową, ciesz się piłką, bądź uważny, bo odtąd wszyscy będą patrzyć ci na ręce), nieświadomie nałożył na Adu dodatkową presję, porównując go do Mozarta: ,,On jest jak ten kompozytor. Mozart zaczynał tworzyć w wieku pięciu lat. Jeśli jesteś dobry, jesteś dobry – po prostu. Wiek nie ma tutaj znaczenia. Bóg obdarzył Freddy’ego darem do grania w piłkę. Jeśli będzie odpowiednio przygotowany mentalnie i fizycznie, nikt go nie zatrzyma”. Z każdym miesiącem i każdą wypowiedzią różnorakich autorytetów czy ekspertów na temat Adu, ciężar, który piłkarz musiał dźwigać na swoich barkach był coraz trudniejszy do utrzymania i opanowania. Media za Oceanem prześcigały się w doniesieniach na jego temat. Pojawiał się on na okładkach pism, a nawet wystąpił w telewizyjnym show znanego komika i prezentera, Davida Lettermana, zasiadając na kanapie m.in. obok gwiazdy kina, Aleca Baldwina. Krótko mówiąc – Adu miał stać się twarzą amerykańskiej piłki nożnej, MLS, tak jak twarzą NBA był (i jest) Michael Jordan.

Najlepiej oczekiwania wobec Freddy’ego zobrazował jeden z założycieli Nike, Phil Knight, krótko po podpisaniu umowy sponsorskiej z zawodnikiem: ,,Michael Jordan, Tiger Woods czy LeBron James zrobili wiele, by zapisać się na kartach historii amerykańskiego sportu. Freddy ma potencjał, by po raz pierwszy wnieść do publicznej świadomości. Tutaj, w Stanach Zjednoczonych, piłka nożna nie jest częścią kultury. Do tego celu potrzebuje swojego superbohatera i myślę, że on absolutnie może nim być. Presja jest duża, ale ten dzieciak ma potencjał, by sobie z nią poradzić i to osiągnąć”. Czas debiutu nieuchronnie się zbliżał, a wśród fanów napięcie z nim związane nie malało. Ludzie z niecierpliwością wyczekiwali 3 kwietnia, kiedy D.C. na swoim stadionie miało zainaugurować sezon spotkaniem z San Jose Earthquakes. Tego dnia na trybunach pojawiło się dokładnie 24 603 widzów – niemal 10 tys. więcej, niż wynosiła średnia z poprzedniego sezonu. W kolejnych dwóch miesiącach od pierwszego występu Freddy’ego w Waszyngtonie odnotowano dwudziestoprocentowy wzrost frekwencji w porównaniu z minionym rokiem. Co więcej, na wyjazdowe mecze D.C. United przychodziło średnio po 10 tys. więcej niż na pozostałe spotkania ligowe. To zjawisko nazwano w Stanach nie inaczej jak Freddy Effect. Przeciwko San Jose Adu nie pojawił się w wyjściowej jedenastce. Swoją szansę otrzymał w 61. minucie, meldując się na murawie przy akompaniamencie braw i wrzasków. Po raz pierwszy do siatki trafił w trzeciej kolejce z New York Metrostars, zaś w podstawowym składzie zadebiutował znów przeciwko Earthquakes w piątej serii spotkań. Łącznie w swoim pierwszym sezonie rozegrał 30 spotkań, w których zdobył pięć goli. Z biegiem czasu coraz więcej rzeczy odciągało uwagę nastolatka od futbolu. Jak mówił w wywiadzie dla gol24.pl w marcu ubiegłego roku Piotr Nowak, trener Freddy’ego z czasów D.C. United, na każdym kroku piłkarzowi towarzyszyła jego „świta”, znajomi, doradcy i ludzie dbający o wizerunek. Otoczenie Adu nie pozwalało mu w pełni koncentrować się na piłce. W każdym hotelu, w którym meldowała się drużyna podczas meczów wyjazdowych, na zawodnika czekały setki nastolatek, traktujących go niczym ulubionego piosenkarza, „pełnoprawnego” celebrytę. Aby uniknąć szumu i przepychanek, zespół często musiał wchodzić do hotelu bocznym wejściem, a sam Freddy zostawał zameldowany pod zmienionym nazwiskiem. Dodatkowo w maju 2005 roku, niespełna 16-letni gracz zaczął spotykać się z rok od siebie młodszą piosenkarką JoJo, mieszkającą wówczas w New Jersey. Wyjazdy towarzyskie rozpraszały jego uwagę i spychały na dalszy plan karierę piłkarską. Także na linii zawodnik-trener dochodziło do spięć. W jednej z późniejszych rozmów dla amerykańskiej telewizji, Freddy wspomina, że w D.C. został ograniczony, nie mógł zaprezentować pełni swojego potencjału przez założenia taktyczne, zamknięcie w określone ramy. To zdusiło w nim kreatywność, umiejętność wychodzenia poza schematy. Narzekał, iż w swojej grze kieruje się instynktem, wybiera rozwiązania intuicyjnie, podczas gdy Nowak „zmuszał go do myślenia przed każdym zagraniem”. Z kolei we wspomnianym wywiadzie polski szkoleniowiec wspomina sytuację, gdy Adu przyszedł do jego asystenta z prośbą, by wystawiać go na pozycji numer „10”. Spotkał się z odmową, na co zareagował prośbą o transfer do Realu Salt Lake City. I w grudniu 2006 trafił do Utah. W Utah spędził raptem pół roku, gdyż po udanych MŚ do lat 20, w których doprowadził USA do ćwierćfinału rozgrywek, strzelając po drodze hat-tricka w meczu z reprezentacją Polski, trafił do Benfiki. Niestety, Europa szybko zweryfikowała Adu i sprowadziła na ziemię. Tutaj pewnego miejsca w składzie nie mieli ci, którzy najwięcej zarabiali, a ci, którzy byli najlepsi. W Portugalii, mimo łatki talentu, nie miał statusu gwiazdy jak u siebie w kraju. Został sprowadzony nie do zespołu juniorskiego, gdzie mógłby nadrabiać ewentualne (a raczej dość oczywiste) niedostatki piłkarskie. Przyszedł z myślą o grze w pierwszym zespole, na co nie był gotowy – i mentalnie, i taktycznie, i pod względem umiejętności. Rzucono go na bardzo głęboką wodę. Po roku Benfica wysłała go na wypożyczenie do Monaco, gdzie również grał mało. Jego sytuacji nie poprawiły kolejne wypożyczenia do Belenenses, Arisu czy Rizesporu.

Ostatecznie w sierpniu 2011 roku, po wygaśnięciu kontraktu z Orłami, Freddy wrócił do Stanów Zjednoczonych, parafując umowę z Philadelphią Union. Dwa miesiące wcześniej po raz ostatni jak dotąd zagrał w barwach narodowych. Zanotował zresztą asystę w finale Gold Cup przeciwko Meksykowi. W Philadelphii występował przez półtora roku, skąd w marcu 2013 trafił w ramach wypożyczenia do brazylijskiej Bahii. Niespełna osiem miesięcy spędzonych w Kraju Kawy przełożyło się na 115 minut na boisku. Po powrocie z Brazylii został wolnym agentem. Nowy klub znalazł dopiero w lipcu 2014, a była nim… serbska Jagodina. Sam piłkarz mówił, iż zdecydował się wrócić do Europy przez pryzmat swoich marzeń. Chciał jeszcze kiedyś poczuć smak Ligi Mistrzów i myślał, że łatwiej będzie mu się odbudować i wypromować nawet w słabszych klubach europejskich niż w MLS, które jego zdaniem nie jest poważane przez szkoleniowców ze Starego Kontynentu. Skończyło się fiaskiem. Bałkańska przygoda Freddy’ego dobiegła końca po niespełna pół roku i 13 rozegranych minutach w krajowym pucharze. Stamtąd wylądował w jeszcze bardziej zaskakującym miejscu – fińskiej ekstraklasie. Zasilił szeregi zespołu Kuopion Palloseura. Tam przynajmniej zadebiutował w lidze ale sześć występów (w tym jeden pucharowy) i 321 rozegranych minut nie dało efektu w postaci choćby jednej bramki bądź asysty. W połowie 2015 roku powrócił do USA po raz drugi. Zaangażowała go Tampa Bay Rowdies (zespół z zaplecza MLS), gdzie trenerem był znany mu z kadry U-20 Thomas Rongen. Niestety, szkoleniowiec, u którego błyszczał ma MŚ do lat 20 w 2007 roku, końcem sierpnia opuścił stanowisko. Adu w klubie wytrwał do stycznia 2017. Od tego czasu pozostaje bez pracy. Na przełomie stycznia i lutego Freddy przechodził testy w Portland Timbers. Po dwóch tygodniach zespół z zachodniego wybrzeża USA zrezygnował z piłkarza. Spore zamieszanie wywołały informacje polskich mediów z początku marca, z których wynikało, że Amerykanin może przyjechać na okres próbny do Nowego Sącza, a następnie – jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem – podpisze kontakt z Sandecją. Sensacyjnym doniesieniom nie zaprzeczał ani prezes klubu, Andrzej Danek, ani były piłkarz, a obecnie Pełnomocnik Zarządu ds. Sportowych, Arkadiusz Aleksander. Natomiast zaskoczony tymi doniesieniami był szkoleniowiec Biało-Czarnych, Radosław Mroczkowski, którego zdaniem temat Adu nie istniał. Jak było naprawdę, być może nigdy się nie dowiemy. W każdym razie Freddy’ego w Nowym Sączu nie ma. A na dobrą sprawę nie ma tematu Amerykanina nigdzie. W wieku 28 lat świat futbolu go odrzucił, odstawił na bocznicę. Najmłodszy gracz z profesjonalnym kontraktem w historii lig zawodowych w Stanach Zjednoczonych, najmłodszy debiutant w historii MLS, najmłodszy strzelec gola w historii MLS, najmłodszy debiutant w historii reprezentacji USA… To wszystko największe osiągnięcia w karierze Adu. Z pewnością nie w taki sposób Freddy chciałby zostać zapamiętanym. Zamiast sukcesów klubowych, tytułów z reprezentacją, indywidualnych wyróżnień czy rekordów strzeleckich otrzymujemy raczej statystyczne ciekawostki i flashbacki z początków jego kariery. Niespełnionej kariery. Amerykanin bierze jednak odpowiedzialność za niepowodzenia na swoje barki, choć jednocześnie przyznaje, że wcześniej opinia publiczna położyła na nich zbyt duży, niepotrzebny ciężar. Nie zamierzam kłamać, to boli. Mam 26 lat (wywiad przeprowadzony początkiem 2016 roku). Przeżyłem w swojej karierze wiele dobrych i złych momentów. Niestety, nie byłem i nie jestem w stanie kontrolować wszystkiego, co mówią ludzie. To nie był mój wybór ani moja decyzja, by być porównywanym do Pelego kiedy przychodziłem do MLS. (…) Biorę na siebie wszystko, co przeszedłem i wszystko, co zaszkodziło mojej karierze, ponieważ nie przeznaczyłem na pewne kwestie wystarczająco dużo czasu. (…) Kiedy myślę nad przeszłością, nad kilkoma minionymi latami, dochodzę do wniosku, że zmarnowałem najlepsze lata mojej kariery, ponieważ zbyt mało czasu poświęciłem sportowi.

Dwa lata wcześniej Adu doszedł do podobnych wniosków, snując refleksje nad przebiegiem swojej sportowej kariery. Zarzucał sobie brak świadomości tego, co powinno cechować prawdziwego sportowca i jakimi kryteriami powinien się on kierować. Nie ustalił hierarchii ważności spraw związanych ze swoim życiem w taki sposób, by wszystko podporządkować piłce i systematycznemu rozwojowi. Jako 14, 15, 16-latek jesteś bardzo młody, niedojrzały i dajesz się trochę na tym złapać, na tej swojej niedojrzałości… Być może nie trenowałem tak ciężko, jak powinienem. I ta poczucie sprawia mi ból. Z perspektywy czasu wie również, że decyzja o przejściu na zawodowstwo w wieku niespełna piętnastu lat była błędem, ale postąpił tak z myślą o rodzinie. Nie miał przy sobie ojca, a matka pracowała całymi dniami, by ona i jej dzieci mieli za co żyć. Kiedy pojawiły się oferty kontraktowe, nie mógł ich odrzucić. Zrobił to bardziej dla bliskich, niż dla samego siebie. Historia niepowodzeń Freddy’ego rozpoczęła się więc w USA, natomiast porażki w Europie stanowiły jedynie ich konsekwencje. Zbyt wczesne wejście w dorosłą piłkę, pieniądze, reklamy, wywiady, gigantyczna presja społeczna, podejście do futbolu, brak możliwości spokojnego rozwoju… wszystko to przyczyniło się do tego, że Adu jest obecnie w takim, a nie innym miejscu swojej kariery. Prawdopodobnie znacznie łatwiej miałby obecnie, kiedy piłka nożna w Stanach znajduje się na zupełnie innym poziomie. Powstały profesjonalne, świetnie zarządzane akademie, rozwinęła się infrastruktura, większa jest także wiedza szkoleniowców, a sama liga przyciąga uznanych graczy z Europy, od których młodzi mogą uczyć się bezpośrednio na treningach. Konkluzję całego wywodu może stanowić krótka, acz bardzo trafna wypowiedź psychologa sportu, z którym Adu współpracował na niwie reprezentacji młodzieżowych, Trevora Moawada: ,,Myślę, że MLS i generalnie nasz kraj, społeczeństwo, nie było tak naprawdę wówczas gotowe, by zmierzyć się z ciężarem rozwoju talentu Freddy’ego Adu. Dziś jest już na to za późno.”

Zmarnowane talenty:

@DaPidejpi
@Symson
@Ogorinho1974
@Pawel13sz
@Rastafarnianin
@kamyk_23
@Sensible
@Lionel_Messi10
@patataj
@Roni/VEB

Bitwa o Santiago:

2 czerwca 1962 miała miejsce tzw. "Bitwa o Santiago". W drugiej kolejce fazy grupowej mistrzostw świata w Chile gospodarze zmierzyli się z Włochami w meczu, który przeszedł do historii jako "najbardziej przerażający, obrzydliwy i haniebny pokaz futbolu w historii" i jednocześnie zainspirował wprowadzenie żółtych i czerwonych kartek. To był od początku bardzo brutalny mundial. W meczu otwarcia Muhamed Mujić z Jugosławii złamał nogę Eduarda Dubinskiego z ZSRR. Uraz przyczynił się u niego do rozwinięcia mięsaka, który doprowadził do jego przedwczesnej śmierci siedem lat później. Mujić nie wyleciał nawet z boiska. W sumie przez pierwsze dwa dni turnieju trzech zawodników złamało nogę. ,,Zespoły obawiają się wczesnego powrotu do domu i zapominają, że to tylko gra. Z każdego z czterech stadionów docierają informacje o przemocy, złych manierach i poważnych kontuzjach”– pisał brytyjski "Telegraph". "Express" poszedł dalej: ,,Wszystko wskazuje na to, że turniej przemienia się w krwawą jatkę. Relacje z meczów brzmią jak korespondencje z frontu”. Spotkanie Włochy – Niemcy zostało opisane jako "wojenne manewry". W pierwszej kolejce Włosi zremisowali z Niemcami 0:0. W drugiej nie mogli sobie pozwolić na porażkę, jeśli chcieli zachować szanse na wyjście z grupy. Zadanie mieli jednak niełatwe – grali z gospodarzami, na oczach 66 tysięcy fanatycznych kibiców w stolicy Chile, Santiago. Przed turniejem włoska prasa zaszła im za skórę. W "La Nazione" i "Corriere della Sera" pojawiły się artykuły mocno krytykujące stan przygotowań w kraju, który zaledwie dwa lata wcześniej przeżył największe trzęsienie ziemi w historii ludzkich pomiarów. W jego wyniku zginęły tysiące ludzi, a cztery z ośmiu stadionów stały się niezdalne do użytku. "W Santiago nie działają telefony, taksówki są tak rzadkie jak wierni mężowie a za telegram do Europy płaci się ręką i nogą. Panują tu niedożywienie, analfabetyzm, alkoholizm i bieda, a prostytucja jest na porządku dziennym" – pisali Antonio Ghiredelli i Corrado Pizzinelli. Ich korespondencje tak rozwścieczyły Chilijczyków, że dziennikarze musieli ratować się ucieczką z kraju. Jeden z argentyńskich reporterów został wzięty za Włocha i dotkliwie pobity. Nawet takie tło nie tłumaczy jednak boiskowych wydarzeń. ,,Mecz, który za chwilę państwo zobaczą, najgłupszy, najbardziej przerażający, obrzydliwy i haniebny pokaz piłki nożnej, być może w całej historii tej gry” – mówił brytyjski komentator BBC David Coleman we wstępie do swojej relacji.

Mundial w Chile nie był pokazywany na żywo w Europie. Skomentowane relacje były wysyłane za Ocean samolotem. Dopiero cztery lata później MŚ w Anglii transmitowano na żywo do wielu innych krajów. Początkowo do prowadzenia spotkania wyznaczono sędziego z Hiszpanii. Po proteście Włochów zmieniono go na doświadczonego Anglika, Kena Astona. Sędziował on jednak stronniczo. Nie dostrzegał fauli i prowokacji gospodarzy, nie zauważył nawet, gdy Leonel Sanchez (syn zawodowego boksera) lewym sierpowym złamał nos kapitana Italii, Humberto Maschio. Obwiniał później za to niedoświadczonych sędziów liniowych. Tymczasem już po czterech minutach Aston wyrzucił z boiska pierwszego z Włochów, Giorgio Ferriniego. Ten odmówił zejścia. Musiała interweniować uzbrojona policja. Od tego momentu na boisku zapanowała już zupełna samowolka. Mnożyły się niewiarygodnie brutalne ataki, choć po latach obie drużyny twierdziły, że one się tylko broniły. W drugiej połowie z boiska wyleciał Mario David. Grający w dziewiątkę Włosi nie byli w stanie utrzymać bezbramkowego remisu. Przegrali 0:2 po golach Jaime Ramireza w 73. i Jorge Toro w 87. minucie. Komentujący spotkanie Coleman był w szoku, że zostało dokończone. Sędzia Aston naciągnął w nim ścięgno Achillesa i nie poprowadził już żadnego meczu ani na tym, ani na kolejnych mundialach. Zasiadł za to w Komisji Sędziowskiej FIFA i był głównym szefem arbitrów na MŚ 1966, 1970 i 1974. Był pomysłodawcą wprowadzenia żółtych i czerwonych kartek (pierwszy raz pojawiły się na mundialu w Meksyku 1970). Być może przekonało go do tego wspomnienie z Santiago... ,,Spodziewałem się trudnego meczu, ale nie aż takiego... Przyszło mi do głowy, by go przerwać, ale obawiałem się, co wówczas stałoby się z włoskimi zawodnikami. Wiedziałem tylko, że nie doliczę do tego nawet minuty!”– wspominał. W trzeciej kolejce RFN wygrało z Chile 2:0, co dla Włochów oznaczało pożegnanie z turniejem. Niechęć chilijsko-włoska jeszcze wzrosła. Jeden z lokalnych działaczy oskarżył Azzurrich o grę pod wpływem narkotyków. Rywale nazwali gospodarzy kanibalami, a w Rzymie wysłano wojsko do ochrony chilijskiego konsulatu. Chile doszło do półfinału, w którym przegrało z późniejszym triumfatorem, Brazylią. Trzecie miejsce to najlepszy wynik w historii tego kraju. Cały turniej do końca obfitował jednak w agresywne faule i boiskowe bijatyki. Zresztą, zdrowie zawodników nie było priorytetem dla FIFA jeszcze przez długie lata. Za to przemowa komentatora BBC przeszła do historii. Coleman kończył: ,,Nacje te spotkały się po raz pierwszy i miejmy nadzieję, że ostatni. Jeśli mistrzostwa świata przetrwają w obecnej formie, to należy coś zrobić z drużynami grającymi w ten sposób. Powinny one być natychmiast usuwane z rywalizacji”.

@Symson
@Sensible
@Ogorinho1974
@Roni/VEB
@Rastafarnianin
@Mixtape
@Pawel13sz
@Lionel_Messi10
@DaPidejpi
@patataj

Zapomniane legendy światowego futbolu:

2 czerwca 1904 r. w Pradze urodził się František Plánička, legendarny czeski bramkarz. Jest jedną z największych legend czechosłowackiego futbolu i uchodzi za jednego z najlepszych bramkarzy w historii futbolu. Graczem Slavii Praga był w latach 1923-1938, pełnił funkcję kapitana zespołu. Wielokrotnie był mistrzem Czechosłowacji(1925, 1929, 1930, 1931, 1933, 1934, 1935, 1937) a w 1938 triumfował także w prestiżowym Pucharze Mitropa. W barwach Slavii rozegrał 969 meczów. Bronił w golfie, którego gruba wełna łagodziła upadki. Często wychodził na boisko w czapce z daszkiem ażeby wyglądać na wyższego. Miał bowiem niewiele ponad 170 cm wzrostu ale był bardzo skoczny. W reprezentacji Czechosłowacji zagrał 73 razy. Debiutował 17 stycznia 1926 r. w meczu z reprezentacją Włoch a ostatni raz zagrał w 1938 roku. Wielokrotny kapitan, w tej roli poprowadził Czechosłowację do wicemistrzostwa świata w 1934. Cztery lata później w meczu z Brazylią na mundialu we Francjii doznał kontuzji i był to jego ostatni reprezentacyjny występ. Wielokrotnie nagradzany, w 1985 został uhonorowany nagrodą fair play UNESCO.



@AssisMoreira
@DaPidejpi
@Lionel_Messi10
@MesQueUnClub96
@Ogorinho1974
@Pawel13sz
@patataj
@Roni/VEB
@Sensible
@Symson

Feliz cumpleanos Sergio!
Swoje 35 urodziny obchodzi dziś Sergio Aguero, jeden z najbardziej znanych argentyńskich napastników ostatnich lat. Dziękujemy ci Sergio za te nieliczne chwile radości w koszulce Blaugrany.

Debiuty FCB:

2 czerwca 1952 r. FC Barcelona po raz pierwszy w swojej historii rozegrała mecz z Manchesterem City. Był to mecz towarzyski wygrany przez Barçe 5:1. Jednocześnie w tym meczu zadebiutował legendarny lewy obrońca Sigfrid Gracia, strzelając jednego z goli. Wówczas ,,The Citizens” nie byli tak silną ekipą jak dziś a do tego w Blaugranie ,,szalał” Kubala więc nie można się dziwić takiemu wynikowi.


@Lionel_Messi10
@Pawel13sz
@Symson
@Ogorinho1974
@Mixtape
@Monix10
@Roni/VEB
@Sensible
@DaPidejpi
@patataj

Rekordy Barçy:

Dokładnie 10 lat temu FC Barcelona pokonuje Malage CF 4:0 w ostatniej kolejce ligowej i zdobywa 100 punktów w jednym sezonie Primera Division, wyrównując rekord ustanowiony sezon wcześniej przez Real Madrid. Bilans podopiecznych Ś.p. Tito Vilanovy to 32 zwycięstwa, 4 remisy i tylko 2 porażki. Natomiast bilans goli wyniósł 115:40.


@Lionel_Messi10
@Pawel13sz
@Symson
@Sensible
@Ogorinho1974
@Roni/VEB
@Mixtape
@Monix10
@DaPidejpi
@patataj