FCBparasiempre

@MesQueUnClub96 38 a nie 39. On jest rocznik 1985 ale życzeń nie będe mu składał bo jakoś go nie lubie...

Pamiętajmy o wybitnych legendach Dumy Katalonii:

5 lutego 1897 r. urodził się Josep Climent Gracia. Josep był znakomitym napastnikiem, doskonale grającym głową. W 1919 r. wraz z Zamorą trafił do Barçy. W sezonie 1921/22 strzelił aż 59 goli!(w tym 5 goli w meczu z Espanyolem o mistrzostwo Katalonii), co było najlepszym wynikiem w historii klubu aż do czasu genialnego Messiego. Gracia przez 5 lat gry w Dumie Katalonii utrzymał średnią ponad jednego gola na mecz(161 goli w 151 meczach!). Nie zapominajmy iż Josep był członkiem ówczesnej legendarnej linii ataku Blaugrany: Piera, Martinez, Gracia, Alcantara, Sagi-Barba.


@Monix10
@Lionel_Messi10
@Symson
@Ogorinho1974
@MesQueUnClub96
@Pawel13sz
@Roni/VEB
@Sensible
@DaPidejpi
@patataj

Feliz cumpleaños Neymarze!

5 lutego 1992 r. urodził się Neymar da Silva Santos Junior, wszystkim bardzo dobrze znany napastnik rodem z kraju kawy. Mimo wszystko dziękujemy mu za te nieliczne ale jednak chwile radości i sukcesów. Jednocześnie życzymy powodzenia na nowej drodze kariery.


@Lionel_Messi10
@MesQueUnClub96
@Monix10
@Roni/VEB
@Ogorinho1974
@Pawel13sz
@patataj
@Sensible
@Symson
@DaPidejpi

Feliz cumpleaños Giovanni!

5 lutego tyle że 1975 r. urodził się Giovanni Van Bronckhorst, holenderski obrońca, jeden z najlepszych lewych obrońców Blaugrany XXI wieku. Do Barcelony ściągnął go w 2003 r. z Arsenalu Frank Rijkaard na zasadzie wypożyczenia, po czym w ramach wolnego transferu FC Barcelona sprowadziła go na stałe. Z Dumą Katalonii Giovanni wygrał Lige Mistrzów oraz 2-krotnie mistrzostwo Hiszpanii. Gio, dziękujemy ci za to wszystko bardzo serdecznie i nigdy o tobie nie zapomnimy.


@Monix10
@Sensible
@DaPidejpi
@Roni/VEB
@MesQueUnClub96
@Ogorinho1974
@Lionel_Messi10
@Symson
@Pawel13sz
@patataj

@mekston A no tak, żebyś wiedział :)

@mekston Zgadza się. Na ten moment to jest 9 goli! Musiałem coś nie dodać jakichś goli z Manchesteru United. Najmocniej przepraszam...

Lionel Messi w zakończonym meczu z Toulouse FC strzelił swojego 490 ligowego gola w karierze. Do cristiano Ronaldo traci już tylko 6 goli.

@HighestInTheRoomNie tym razem... :)

@FCBparasiempre

O bramkarzach często mówi się, że są inni. Często bywają szaleni. Odstają, różnią się od innych. Są odmieńcami, outsiderami, kolorowymi ptakami. Ich rola na boisku jest całkiem inna. Ich obrony, w przeciwieństwie do goli, nie są zapisywane w oficjalnych statystykach. Popełniane przez nich błędy zazwyczaj mają największą wagę. Nawet radość po golu dla swojej drużyny przeżywają w samotności. Sztandarowy przykład bramkarza wpisującego się w powyższy opis mógł stanowić Jaguare Bezerra de Vasconselos. Bohater naszego tekstu pochodzi z Brazylii, ale największą karierę zrobił we Francji. Odnosił duże sukcesy przed wojną jako zawodnik Olympique Marsylia. Występował w bramce tego klubu w latach 1936-39. Zasłynął nie tylko z bramkarskich umiejętności, ale również z szalonego charakteru. Podczas ligowego meczu przeciwko Rouen, swoim zachowaniem postanowił złamać wszelkie boiskowe schematy. Przesunął granice szaleństwa na niespotykany poziom. Kiedy rywale marsylczyków mieli wykonywać rzut wolny z 16 metrów, Jaguare zakazał partnerom z zespołu ustawić się w murze. Powodem tego niecodziennego pomysłu był… podjęty z rywalem zakład. Gdy gracze przeciwnej drużyny przygotowywali się do wykonania stałego fragmentu, golkiper spokojnie zakomunikował swoim kolegom: ,,Założę się o 200 franków, że i tak mi nie strzelą”. Jeden z piłkarzy Rouen zdecydował się przyjąć zakład. Wydawało się, że umieszczenie piłki w bramce strzałem tuż sprzed pola karnego nie jest niczym trudnym. Wykonawca rzutu wolnego trafił w poprzeczkę. Szaleństwo popłaciło. Jaguare triumfował. Vasconselos od zawsze wyróżniał się silną osobowością. Był niczym artysta. Specyficzny, ale kreatywny w tym co robi. Na świat przyszedł w 1905 roku w Rio de Janeiro. Nie dane było mu cieszyć się z ukończenia szkoły. Pracę w dokach dzielił z graniem w piłkę nieopodal swego domu w Saude. Wpadł w oko ludziom z klubu Espanhol. Jego gra wywarła na nich wrażenie, jednak by podpisywać się na karcie zawodniczej, Jaguare musiał nauczyć się pisać swoje imię i nazwisko. Szybko zwrócił uwagę większego klubu. Jego umiejętności dostrzeżono w legendarnym Vasco da Gama, po czym ściągnięto go do drużyny. Pierwszy duży sukces miał miejsce w 1929 roku. Było nim mistrzostwo stanowe. Bohater naszego tekstu od początku był charakterystyczny. Podczas boiskowych występów nosił na głowie białą marynarską czapkę. Lubił żarty. Jednym z nich, jak podaje Jonathan Wilson w książce „Bramkarz, czyli outsider”, było…odbijanie piłki od głów napastników przeciwnej drużyny. Kiedy w kierunku strzeżonej przez niego bramki sunał atak rywali, El Jaguar często poganiał ich, krzycząc „Chuta! Chuta!”. Specyficzne zachowania również miały wpływ na jego popularność. W 1931 roku Jaguare przyjechał do Europy. Drużyna Vasco odwiedziła Półwysep Iberyjski, żeby rozegrać dwanaście meczów. W aż ośmiu odbywających się na hiszpańskiej i portugalskiej ziemi spotkaniach Brazylijczycy byli lepsi od rywali.

Vasconselos pokazał się z dobrej strony, dzięki czemu, podobnie jak pomocnik Fausto dos Santos, otrzymał propozycję gry dla FC Barcelona. Przeszkodą w rozwoju ich międzynarodowej kariery były ówczesne przepisy, zgodnie z którymi obcokrajowcy nie mogli występować w oficjalnych meczach. Skończyło się na kilkunastu potyczkach towarzyskich. Wystarczyło to bramkarzowi do zyskania przydomku Arana Negra („Czarny Pająk”). Podjęte zostały działania mające na celu przyznanie obu Brazylijczykom obywatelstwa Hiszpanii. Jednak nawet zaangażowanie środków finansowych nie pomogło w tej sprawie. Jaguare nie został obywatelem Hiszpanii i, w przeciwieństwie do dos Santosa, wrócił do Brazylii. Fausto zdecydował się na przeprowadzkę do Szwajcarii. Bramkarz po przyjeździe do ojczyzny nie był już tak ceniony. Pojawiał się na treningach Vasco, ale nie był darzony takim zaufaniem, jak wcześniej. Wprowadził jednak pewną znaczącą innowację nieznaną wcześniej w Ameryce Południowej. Przywiózł bowiem bramkarskie rękawice i stał się pierwszym na tym kontynencie golkiperem, który ich używał. Po niepowodzeniu w kolejnym podejściu do występów w Vasco, Vasconselos podjął grę w combinados. Były to przypadkowo zmontowane wędrujące zespoły rozgrywające mecze pokazowe. Na szczęście udało się wrócić do wielkiej piłki. Z usług bramkarza postanowiono skorzystać w Corinthians. Znów pojawiła się nadzieja na lepsze piłkarskie czasy. Niestety, wkrótce do drużyny z Sao Paulo został sprowadzony Jose Hungares vel József Lengyel. Węgier był pierwszym zagranicznym zawodnikiem tego klubu. Wygrał konkurencję z Vasconselosem, przez co nasz bohater musiał poszukać sobie innego miejsca do prezentowania swoich bramkarskich umiejętności. Jaguare chiał ponownie spróbować sił w Europie. Pomógł mu Fernando Giudicelli – uczestnik mistrzostw świata w 1930 roku z reprezentacją Brazylii. Sam miał za sobą występy w europejskich klubach. Grał we Włoszech, w Szwajcarii oraz we Francji. Karierę zawodowego piłkarza dzielił z pracą agenta. Opisywanemu w tym tekście bramkarzowi Giudicelli miał znaleźć klub w Italii. Na drodze stanęła druga wojna włosko-abisyńska, która wybuchła, gdy Jaguare wraz z agentem pokonywali statkiem Atlantyk. Przystankiem w piłkarskiej przygodzie naszego bohatera stała się zatem Portugalia. Epizod w Sportingu zwieńczony był zdobyciem mistrzostwa Lizbony. Jednak Vasconselos znów przegrał rywalizację o miejsce w bramce. Jego konkurent Jao Azevedo zdobył później ze stołeczną drużyną siedem tytułów mistrza Portugalii. Wreszcie, w lecie 1936 roku, brazylijski golkiper trafił tam, gdzie czuł się najlepiej i osiągał największe sukcesy. Został graczem Olympique Marsylia. Już w pierwszym sezonie jego występów OM zdobyło mistrzostwo Francji – pierwsze w historii klubu. Dwie kolejne edycje rozgrywek o tytuł przyniosły drugie miejsce. Dorobek Brazylijczyka obejmuje także wywalczony w 1938 roku Puchar Francji. Jak już wspomniano, El Jaguar, przesuwał granice w boiskowych szaleństwach. Warto jednak podkreślić, że słynął nie tylko z niecodziennych zachowań, ale również ze świetnych bramkarskich umiejętności.

Prawdopodobnie najlepszy mecz rozegrał w 1938 roku. Rywalem Olympique było Sete. Vasconselos najpierw wykorzystał rzut karny, zostając pierwszym bramkarzem OM cieszącym się ze zdobycia bramki. Później zdołał obronić dwie jedenastki, ratując remis 1:1. W 1939 roku, tuż przed tym jak świat miały nawiedzić cierpienia II wojny światowej, Jaguare opuścił Marsylię. To właśnie nadchodząca wojna była prawdopodobnie powodem zakończenia jego francuskiej przygody. Zawitał na krótko ponownie do Portugalii, by wystąpić w kilku meczach Academico, po czym wrócił do ojczyzny. Tam znów nie był doceniony. Wprawdzie grał w drużynie Sao Cristavao, ale nie prezentował już tak wielkich umiejętności. Pił coraz więcej alkoholu. Miał coraz mniej pieniędzy. Zmuszony był powrócić do pracy w dokach. Opowiadał o wielkich występach na europejskich boiskach, ale mało kto mu wierzył, co tylko pogłębiało jego frustrację. Jego życie zakończyło się w tajemniczy sposób. W sierpniu 1946 roku został aresztowany. Powody nie są znane. Nie wiadomo także kiedy otrzymał cios w głowę – podczas bójki z policją czy w więziennej celi. Cios okazał się śmiertelny. Wspaniałego bramkarza pochowano w zbiorowej mogile. Jaguare Bezerra de Vasconselos był postacią nietuzinkową. Stanowił przykład człowieka szalonego, ale i wielkiego w swoim fachu. Czasy, kiedy prezentował bramkarski kunszt są dla nas odległe ale historie takich zawodników chyba warto przypominać....?

Szalony bramkarz:

@DaPidejpi
@Symson
@Lionel_Messi10
@Pawel13sz
@patataj
@Roni/VEB
@Ogorinho1974
@MesQueUnClub96
@AssisMoreira
@Sensible

Niedoceniane legendy futbolu:

4 lutego 1926 r. urodził się Gyula Grosics, bramkarz, członek węgierskiej "Złotej Jedenastki", mistrz olimpijski z Helsinek w 1952 r. Był nazywany "Czarną panterą" od koloru stroju, w którym występował. Zasłynął świetną techniką i umiejętnością gry na przedpolu. Osiągnąłby jeszcze więcej, gdyby nie proces o szpiegostwo ze sfingowanymi zarzutami jeszcze pod koniec lat 40. W latach 1947-1962 rozegrał 86 meczów w reprezentacji Węgier. Grał w trzech mistrzostwach świata. W jego pierwszym występie Węgrzy przegrali w finale imprezy w Szwajcarii w 1954 roku z Niemcami 2:3. W kolejnych w Szwecji w 1958 i cztery lata później w Chile nie zanotowali sukcesów. Od lat miał poważne kłopoty zdrowotne, kilka razy był hospitalizowany z powodu kłopotów z układem oddechowym. 9 lat temu znalazł się w budapesztańskim szpitalu, po tym jak spadł ze schodów. W wyniku upadku doznał złamania kości stopy i obrażeń klatki piersiowej. Gyula Grosics zmarł 13.06.2014 r. w wieku 88 lat.


@AssisMoreira
@DaPidejpi
@Lionel_Messi10
@MesQueUnClub96
@Ogorinho1974
@Pawel13sz
@patataj
@Roni/VEB
@Sensible
@Symson

Ku czci legend Katalońskiej Dumy:

4 lutego 1917 r. po raz pierwszy w historii FC Barcelony odbył się mecz w hołdzie zasłużonemu piłkarzowi. Bohaterem był Ramon Torralba, defensywny pomocnik, który co ciekawe, był wciąż aktywnym graczem. W spotkaniu tym Blaugrana pokonała Terrasse FC 6:2. Dla Torralby zorganizowano również kolejny mecz, który odbył się na stadionie Les Corts 1 lipca 1928 r. na zakończenie jego kariery. Ramon Torralba do lat 60-tych posiadał rekord spotkań w koszulce Barçy wynoszący 475, który pobił dopiero legendarny defensor Joan Segarra Iracheta.


@Lionel_Messi10
@Pawel13sz
@MesQueUnClub96
@Monix10
@Symson
@Sensible
@Roni/VEB
@Ogorinho1974
@DaPidejpi
@patataj

Zapomniane legendy futbolu:

3 lutego 1947 r. urodził się znakomity bułgarski napastnik oraz trener- Christo Bonew. Wychowanek Łokomotiwu Płowdiw, w którego seniorskiej drużynie grał przez siedemnaście sezonów: od 1965 do 1984 roku tylko z dwoma przerwami, kiedy krótko występował w barwach CSKA Sofia (1967/1968) i AEK Ateny (1981/1982). Był liderem linii ofensywnej Łokomotiwu; mimo iż zespół w tamtym okresie nie należał do faworytów ligi (największym zespołowym osiągnięciem Bonewa jest wicemistrzostwo kraju 1973 oraz Puchar Armii Sowieckiej 1983), to sam zawodnik zdobył wiele wyróżnień indywidualnych, m.in. trzykrotnie został wybrany na najlepszego piłkarza roku w kraju. Łącznie w barwach Łokomotiwu w 420 meczach strzelił 210 bramek, co do dziś pozostaje niepobitym rekordem tego klubu. Należy do jednego z lepszych pokoleń w historii bułgarskiej piłki nożnej (jest rówieśnikiem m.in. Dimityra Penewa, Georgi Asparuchowa, Dobromira Żeczewa i Petyra Żekowa); podobnie jak wielu innych jego kolegów na przełomie lat 60. i 70. odnosił sukcesy nie tylko w barwach klubowych, ale również zanotował wiele udanych występów z reprezentacją. Brał udział w dwu Mundialach: 1970 i 1974. Chociaż Bułgarzy odpadli już po fazie grupowej, to Bonew nie tylko na obu był podstawowym zawodnikiem ale także na każdym z tych mundiali strzelił po jednym golu(w 1970 w przegranym 2:3 meczu z Peru a cztery lata później w zremisowanym 1:1 spotkaniu z Urugwajem). Łącznie w barwach drużyny narodowej zdobył 47 goli i do listopada 2009 roku był rekordzistą kraju pod względem liczby strzelonych bramek. Ostatni raz trafił w swoim pożegnalnym, przegranym meczu 1:2 przeciw Argentynie na Estadio Monumental w Buenos Aires(25 kwietnia 1979). W tym towarzyskim meczu grał oczywiście śp. Diego Armando Maradona.


@AssisMoreira
@Symson
@DaPidejpi
@Sensible
@Lionel_Messi10
@Roni/VEB
@MesQueUnClub96
@Ogorinho1974
@Pawel13sz
@patataj

@Crystal37 To że nie było do końca ,,prawidłowe" w czasie dyktatury Franco, to jak najbardziej bym się zgodził, jednak w roku 1935 to jednak nie wierze w ustawianie meczów a konkretnie tego akurat El Clasico. Proszę przedstawić jakiekolwiek dowody...

Nieszczęsne El Clasico:

3 lutego 1935 r. Real Madryt rozgromił FC Barcelone 8:2 na Estadio Chamartin w ramach 10 kolejki Primera Division. To największe ligowe zwycięstwo w historii El Clasico. Katalończycy walczyli dzielnie do stanu 1:1 w 15 minucie. Potem nie byli w stanie przeciwstawić się gospodarzom. Już w 47 minucie było 7:1 ale w drugiej połowie ,,Królewscy” spuścili nieco z tonu. Cztery gole dla Realu strzelił Sañudo a Lazcano popisał się hattrickiem. Warto odnotować że Hiszpanie używali wówczas słowa ,,free kik” na określenie rzutu wolnego.


@Ogorinho1974
@Symson
@Lionel_Messi10
@DaPidejpi
@Monix10
@Pawel13sz
@patataj
@MesQueUnClub96
@Roni/VEB
@Sensible

Campeonato Sudamericano de Selecciones:

2 lutego 1941 r. Chile pokonało Ekwador 5:0 na Estadio Santiago Nacional w pierwszym meczu 16 edycji Copa America. Jedenastka Chile, którą trener Maximo Garay znakomicie przygotował do turnieju rozpoczęła w imponującym stylu, gromiąc Ekwador i zwyciężając odwiecznego rywala z tej samej strony Andów, Peru 1:0. Chilijczycy poddani zostali niezwykle rygorystycznemu reżimowi treningowemu, poprzedzonemu specjalnym zgrupowaniem. Na zajęcie szkoleniowe pomiędzy kolejnymi meczami udawali się w szyku zwartym, wożeni wyłącznie do tego celu służącym autobusem. Po drodze witały ich wiwaty wyległych na ulice tłumów. Była to bowiem wcześniej nie oglądana nowinka techniczno-organizacyjna. Warto odnotować debiut najlepszego w dziejach chilijskiego futbolu bramkarza. Sergio Livingstone szybko zyskał sławe kontynentalną. W 1943 r. za sumę 33 tys. pesos przeszedł z Universidad do słynnej argentyńskiej jedenastki Racingu i był to w owym roku finansowy rekord na transferowym rynku. Przed własna publicznością Livingstone bronił jak w transie. W meczu z Peru wielokrotnie parował straszliwe bomby Fernandeza, bohatera turnieju z 1939. Na tym wszakże impet gospodarzy się wyczerpał. Stało się jasne że pod nieobecność Brazylii rozstrzygającą batalie stoczą faworyci, czyli jak zwykle Argentyna i Urugwaj. Trener Argentyny Stabile właśnie wkraczał w swój fantastycznie długowieczny cykl, któremu kres miała położyć dopiero szwedzka katastrofa z 1958 r. Teraz był u początku drogi i wszelkie możliwe atuty leżały w zasięgu ręki. Dysponował wspaniałą armadą fenomenalnych piłkarzy, których szczyt umiejętności przypadł właśnie na tę dekade. Miał do czynienia z prawdziwymi kłopotami bogactwa, zwłaszcza jak zwykle w ataku. Na mecz z Urugwajem Stabile zdecydował się wystawić atak: Pedernera, Moreno, Marvezzi, Sastre, Garcia. Teoretycznie tylko środkowy Marvezzi nieco odstawał klasą od utytułowanych kolegów, lecz to właśnie on imponując twardością i ciągiem na bramke, został królem strzelców tego turnieju, zdobywając wszystkie 5(!) goli w jednym meczu z Ekwadorem, co zresztą było wyrównaniem rekordu legendarnego Hectora Scarone z 1926. Pozostali byli istną ,, arką przymierza” między dawnymi i nowymi laty. W ostatnim turnieju w jakim uczestniczyła Argentyna, w roku 1937, grał w przedniej formacji geniusz lewego skrzydła Enrique Garcia, bowiem inny filar, wszechstronny Sastre występował wtedy w linii pomocy. Z grona innych weteranów 4 lata wcześniej grał jeszcze bramkarz Estrada, środkowy pomocnik Minella oraz boczny Colombo. Teraz doszła nowa, niebywale uzdolniona generacja, którą reprezentowali przede wszystkim potężnie zbudowany stoper Salomon i prawa strona ataku River Plate- Pedernera i Moreno. Każdy z nich zapisał niezapomniany rozdział w dziejach południowoamerykańskiego futbolu.

Tej potędze Urugwaj przeciwstawił niewiele gorszą ekipe. Bramkarz Paz, obrońcy Gambetta i Martinez oraz pomocnik Obdulio Varela stworzyli ruchomą fortece, do wnętrza której tylko jeden jedyny raz w przeciągu wszystkich meczów udało się wtargnąć arcymistrzowi Sastre. W przodzie całość trzymał w garści weteran boisk argentyńskich i włoskich Roberto Porta. Gra Urugwaju wywarła tak wielkie wrażenie ze w przeciągu niedługiego czasu większość jego zawodników została dosłownie rozdrapana przez bogate kluby argentyńskie. Koniec końców Argentyna pokonała Urugwaj po golu Sastre 1:0, lecz to jeszcze nie dawało triumfu w turnieju. Dopiero ostatni mecz z gospodarzami turnieju przesądził o pierwszym miejscu w Copa America, w którym Albicelestes wygrali 1:0 po golu Garcii w 71 minucie.



@Symson
@Sensible
@Roni/VEB
@patataj
@Pawel13sz
@Ogorinho1974
@MesQueUnClub96
@Lionel_Messi10
@DaPidejpi
@AssisMoreira

Zapomniane legendy rodzimego futbolu:

Gdyby jeszcze żył, świętował by dzisiaj 80 lat życia. 2 lutego 1943 r. w Piekarach Śląskich urodził się Walter Winkler, obrońca. Polacy tylko raz grali na słynnej Maracanie. Dla Waltera Winklera występ w meczu z Brazylią 8 czerwca 1966 r. był pierwszym w narodowych barwach. Trudno sobie wyobrazić lepsze miejsce do reprezentacyjnego debiutu. Wychowanek bytomskiej Polonii nie przestraszył się jednak wirtuozów z Ameryki Południowej i rozegrał bardzo solidne spotkanie. W swoim drugim występie również miał naprzeciw siebie piłkarzy światowej klasy, bo 5 lipca 1966 r. w przededniu mistrzostw świata do Chorzowa przyjechali Anglicy. Wygrali co prawda 1:0, ale polski zespół postawił bardzo twarde warunki i był wymagającym rywalem dla przyszłych mistrzów świata. Zawodnikiem Polonii został, kiedy miał 15 lat. Szybko stał się jedną z głównych postaci zespołów juniorskich. Jego talent i umiejętności dostrzegli również trenerzy reprezentacyjnej młodzieżówki i w 1962 r. dali Walterowi szansę pokazania się na arenie międzynarodowej. Rok wcześniej po raz pierwszy wystąpił w barwach Polonii w meczu ligowym. 5 sierpnia zagrał w spotkaniu z Wisłą w Krakowie, a bytomianie wygrali 5:2. W swoim pierwszym sezonie w seniorach wystąpił jeszcze dwukrotnie i pokazał się z dobrej strony. Kiedy w 1962 r. Polonia zdobywała mistrzostwa Polski, Winkler wystąpił w pięciu meczach skróconego sezonu i miał swój niemały udział w tym sukcesie. W 1965 r. był już podstawowym zawodnikiem drużyny, która święciła triumfy w USA. Chwalono go za znakomitą grę głową i solidne wywiązywanie się z powierzonych mu zadań. Wspominany jest jako pogodny, dobry człowiek, który uśmiechem zarażał innych i zawsze służył dobrą radą. Przez kilka lat był jednym z wyróżniających się reprezentantów kraju. Ostatnie oficjalne spotkanie z orłem na piersi rozegrał 12 maja 1971 r. z Albanią (1:1), ale wystąpił jeszcze w obu spotkaniach z amatorami z Grecji w remach eliminacji do igrzysk w Monachium. Polonię opuścił w 1974 r. Rozegrał dla klubu 265 meczów i strzelił sześć goli. Przez kilka lat nosił opaskę kapitańską i był prawdziwą podporą zespołu. Wyjechał do Francji, gdzie został zawodnikiem Lens. Nie odgrywał tam jednak takiej ważnej roli jak Faber czy Grzegorczyk i w ciągu dwóch lat zaliczył tylko 16 występów. Potem wrócił do kraju, do Polonii, która grała wówczas na zapleczu ekstraklasy i w 1976 r. zakończył karierę. Wiele lat pracował jako trener młodzieży w swoim ukochanym klubie, ale także w Silesii Miechowice i w Olimpii Bielany. Kiedy stan jego zdrowia się pogorszył i musiał mieć amputowaną nogę, to kibice zorganizowali zbiórkę i ofiarowali mu nowoczesną protezę. Jedna z ulic w Bytomiu nosi jego imię. W Reprezentacji rozegrał 23 mecze.


@AssisMoreira
@DaPidejpi
@Lionel_Messi10
@MesQueUnClub96
@Ogorinho1974
@Pawel13sz
@patataj
@Roni/VEB
@Sensible
@Symson

@FCBparasiempre

Josep Samitier Vilalta, jedna z najwybitniejszych postaci Dumy Katalonii, genialny piłkarz oraz trener. Ponad 100-letnia historia FC Barcelony posiada 4 wielkie symbole: Katalończyka Samitiera, Węgra Kubalę, Holendra Cruyffa oraz Argentyńczyka Messiego. Z nimi zostały zapisane najlepsze rozdziały historii klubu i byli oni bez wątpienia najbardziej emblematycznymi i popularnymi piłkarzami Barçy. Josep Samitier wywarł wpływ na całą epokę i styl gry. Jego sława pokonała granice sportu i stał się legendą podziwianą przez wiele pokoleń. W wieku 11 lat już grał w klubie Internacional, aż do 17 roku życia. W 1919 roku został kupiony przez Dumę Katalonii otrzymując jako podarunek garnitur i zegarek z podświetlaną tarczą. Los chciał że zadebiutował w drużynie Blaugrany tego samego dnia co jego kolega z drużyny, później rywal na boisku ale zawsze przyjaciel-Ricardo Zamora. Był to drugi mecz pod wodzą byłego piłkarza Azulgrany- Jacka Greenwella trenera, który najdłużej zajmował to stanowisko w FCB. Samitier debiutował w meczu przeciwko drużynie Krajów Sprzymierzonych aby uczcić zakończenie Ι Wojny Światowej. Było to 31 maja 1919r. Josep liczył sobie wtedy 17 lat i w debiucie tym strzelił nawet jednego gola. Pod jego wodzą FC Barcelona stała się naprawdę wielką drużyną zdobywając w tym czasie 10 Pucharów Katalonii, 5 razy Puchar Hiszpanii oraz pierwsze(1929) Mistrzostwo La Liga! Jego sława od czasu debiutu nigdy nie zgasła. Był nazywany ,,Człowiekiem-langustą’’ ze względu na niesamowitą elastyczność ciała oraz ,,Człowiekiem-konikiem polnym’’ z powodu niesłychanej skoczności a także ,,królem piłki ‘’ ale głównie ,,magikiem’’. Jego postać była szeroko rozpowszechniona poza granicami kraju. Europejscy specjaliści od futbolu postrzegali go jako najlepszego piłkarza Europy i zawsze umieszczali go w pierwszej piątce najlepszych na świecie. Samitier ekscytował publiczność fantastycznymi zagraniami i pięknymi golami dzięki swojej zadziwiającej technice i godnym pozazdroszczenia warunkom fizycznym. Jego charyzma i zdolność dokonywania rzeczy niemożliwych przeszły do historii klubu. W barwach FCB w latach 1919-1932 rozegrał 454 spotkania zdobywając 333 gole. W dodatku jego styl gry był niepowtarzalny i miał wszystkie cechy popularnego bohatera jakim dzisiaj jest Leo Messi. Niewielu piłkarzy, którzy grali kiedykolwiek w klubie, na zatrudnienie którego Pep miał decydujący wpływ, miało takie zdolności przywódcze jak grający w Blaugranie przez 13 lat genialny Samitier. Jego niezwykłe umiejętności piłkarskie łączyły się z osobowością jaka uczyniła go niepodważalnym liderem ekipy, która zdobyła wiele tytułów. Nasz legendarny bohater brał też udział w nocnym życiu miasta. Był bliskim przyjacielem Carlosa Gardela- wielkiego mistrza tanga tragicznie zmarłego w katastrofie lotniczej. Okazał się także jedynym graczem zdolnym przyciągnąć na trybuny genialnego architekta-Antonio Gaudiego, który nie raz gościł na stadionie Les Corts(Gaudi nigdy wcześniej nie był na stadionie zanim nie dostał zaproszenia od Samitiera, któremu nie odmówił).

,,Zostałem zmuszony do odejścia do Realu Madryt’’-wielokrotnie powtarzał Josep(klub pozbył się wówczas innych sław jak Pierę, Masa oraz Sagi Barbę). Konflikty z prezesem a także stałe zainteresowanie jego osobą ze strony Santiago Bernabeu spowodowały odejście Katalończyka do obozu odwiecznego rywala-Realu Madryt co było pierwszą wielką sensacją w klubie. Powodem jego odejścia był rzekomo ,,niski poziom jaki prezentował’’(to słowa prezesa Sarasolsa). Z powodu fali protestów ze strony fanów, którzy byli oburzeni odejściem ich idola, zarząd podał jako przyczynę jego odejścia……wiek(przez pomyłkę przypisano mu 34 lata a miał wtedy 30) i fakt że piłkarz był ,,centrum niezdyscyplinowania’’ drużyny. To było jak odejście z klubu tylnymi drzwiami choć wciąż był on wielkim piłkarzem i większość zawodników była równie niezadowolona z decyzji prezydenta jak i kibice. Był to największy żal wobec klubu jaki miał Samitier-klubu, którego kochał całym sercem. Prawdą jest iż relacje Sarasolsa z Samitierem były złe a do tego po odejściu Katalończyka do Realu prezydent Barçy- Sarasols powiedział: ,,Żaden klub o takim statusie nie będzie kochał piłkarza w jego wieku’’. Właśnie takie słowa spowodowały że legenda Blaugrany zagrała w szeregach największego rywala, gdyż chciał on udowodnić że wciąż nadaje się do gry. Chęć zademonstrowania swoich umiejętności przyczyniła się do zdobycia tytułu mistrza kraju przez ,,Blancos’’ z 9 punktami przewagi nad ukochanym klubem Samitiera-Barçą. Pomimo iż niektórzy interpretowali to jako zdradę to w rzeczywistości fani zawsze go uwielbiali i podziwiali postrzegając jako symbol i najlepszego gracza jaki zakładał koszulkę w bordowo-granatowych barwach. Wojnę domową spędził na wygnaniu we Francjii gdzie grał przez pewien czas w Olympique de Nice. W 1943 roku zawiesił buty na kołku i wrócił do futbolu aby trenować Atletico Madryt. Po roku wrócił do Katalonii i poprowadził swoją umiłowaną Dumę Katalonii z Cesarem Rodriguezem i Escolą w ataku podbijając ligę w swoim pierwszym sezonie(1944-45) zdobywając po 17 latach Mistrzostwo Hiszpanii! Z pewnością miał olbrzymi wkład w sukces drużyny jakim było mistrzostwo La Liga. Był świetnym psychologiem, który doskonale znał sposób bycia i myślenia każdego z piłkarzy. Zawodników traktował poważnie jednocześnie zachowując poczucie humoru. Stworzył drużynę, która bez piłkarzy światowej klasy ale z mieszanką młodości i doświadczenia pozwalała wiązać ze sobą nadzieje. To była grupa prawdziwych przyjaciół dowodzonych przez opanowanego Pepa, który zawsze nosił ze sobą hawańskie cygaro. Josep Samitier grał futbol totalny znacznie wcześniej niż wymyślili go Holendrzy, za pomocą schematu ,,WM’’ Herberta Chapmana z Arsenalu, który dzięki niemu uczynił z Austrii w latach 30-tych słynny ,,Wunder Team’’. Wycofał jednego z trzech środkowych pomocników do obrony(do tamtego czasu grało się dwójką w obronie) lecz jego zdolności psychologiczne okazały się najważniejsze. Następnie objął stanowisko sekretarza technicznego FC Barcelony.

Jego dyplomatyczność i wytrwałość pozwoliły mu na sfinalizowanie trudnego transferu wybitnego Ladislao Kubali. ,,Kiedy po raz pierwszy zobaczyłem jak on gra od razu oznajmiłem że stałem przed największym fenomenem jakiego widziałem. Kiedy się dowiedziałem że jego trener jest jego szwagrem zadecydowałem iż transfer trzeba przeprowadzić najpierw zatrudniając…. Daucika-jego szwagra. I tak też się stało. W ten sposób pojawił się Ladislao Kubala. Później podpisał również kontrakt z Alfredo di Stefano ale na skutek problemów politycznych i dziwnych manewrów władz Argentyńczyk wylądował w Realu Madryt. Samitier miał wyjątkowe podejście do transferów. Lista graczy przez niego odkrytych przedstawia się następująco: Evaristo, Villaverde, Martinez… Ostatnie nieoczekiwane posunięcie Samitiera miało miejsce w 1961 roku, kiedy z powodu nieporozumień z trenerem Helenio Herrerą(Samitierowi nie podobał się jego sposób traktowania Kubali) wrócił do Madrytu skąd prawie codziennie Bernabeu wzywał go do objęcia pozycji sekretarza technicznego. Enric Llaudet naprawił ten błąd i legenda Blaugrany wróciła do klubu w 1963 aby objąć ponownie funkcję sekretarza. Josep Samitier zmarł w Barcelonie 5 maja 1972 roku. Jego pogrzeb był manifestacją niezwykłej żałoby. Żaden człowiek przed nim nie potrafił tak idealnie zintegrować się z Dumą Katalonii i jej kibicami. Mało kto miał jego umiejętności i mało kto był obiektem takiego uwielbienia i podziwu. Był geniuszem w każdym znaczeniu tego słowa. Dla uczczenia jego pamięci zostało stworzone ,,Forum Samitier’’-pierwsza taka organizacja w katalońskim i hiszpańskim futbolu.

Każdy prawdziwy cule powinien go wspominać!

Wybitne legendy Dumy Katalonii:

2 lutego 1902 r. w Barcelonie urodził się…(tego musicie dowiedzieć się w odpowiedzi na komentarz)

@Lionel_Messi10
@MesQueUnClub96
@Monix10
@DaPidejpi
@Ogorinho1974
@Pawel13sz
@patataj
@Roni/VEB
@Sensible
@Symson

Feliz cumpleaños panie Gerardzie!

Zdrowia, szczęścia, pomyślności. Piwa, wódki i miłości. Miłych dni, ciekawych wrażeń i spełnienia wszystkich marzeń!

36 lat temu w Barcelonie urodził się Gerard Pique Bernabeu, którego wszyscy doskonale znamy. Jego dziadek Amador Bernabeu był w przeszłości wiceprezydentem FC Barcelony, stąd Gerard od najmłodszych lat był związany z Blaugraną. W wieku 10 lat trafił do La Masii. Tam wypatrzyli go skauci Manchesteru United a sam sir Alex Ferguson przyleciał do Katalonii by spotkać się z piłkarzem i jego rodziną. Dzięki temu namówił nastolatka do przenosin do Anglii. W Manchesterze Pique rozegrał jednak tylko 23 mecze w ciągu 3 sezonów, w międzyczasie będąc wypożyczonym na rok do Realu Saragossa. W 2008 r. Ferguson sprzedał go Barcelonie za 5 milionów euro i talent środkowego obrońcy eksplodował, gwarantując mu podstawowe miejsce w składzie Dumy Katalonii niemal aż po dziś dzień.



@Lionel_Messi10
@MesQueUnClub96
@Monix10
@Pawel13sz
@patataj
@Ogorinho1974
@Roni/VEB
@Sensible
@Symson
@DaPidejpi

Mamy to! Victoria na Benito Villamarin(!) i to chyba(jeśli dobrze licze) szósta z rzędu w La Liga! Nie liczyłem że tak gładko pójdzie ale wyszło wspaniale; kroczymy pewnym krokiem po majstra! Visca el Barca, para siempre!

@FCBparasiempre
1 lutego 1969 r. urodził się Gabriel Omar Batistuta, wybitny argentyński snajper. Mały Gabriel od dzieciństwa wykazywał talent do sportu. Początkowo jednak, głównie za sprawą wzrostu, grał więcej w koszykówkę niż w piłkę nożną. Miłością do futbolu zapałał dopiero jako dziewięciolatek. Wtedy to miał okazję oglądać jak Argentyna zdobywa tytuł mistrza świata. Idolem chłopaka stał się Mario Kempes, król strzelców imprezy. Dorastając w miejscowości Reconquista, rozpoczął karierę juniorską w drużynie Platense. Podczas jednego z lokalnych turniejów strzelił w finale dwie bramki drużynie Newell’s Old Boys. Zwróciło to uwagę włodarzy utytułowanego klubu i 19-latek podpisał kontrakt z drużyną z Rosario w 1988 roku. Dla Gabriela była to pierwsza profesjonalna umowa. Przygoda z dorosłą piłką nie zaczęła się całkowicie po jego myśli. Przeprowadzka do Rosario oznaczała rozstanie z rodziną, co w pierwszych miesiącach źle wpływało na jego występy. Pobyt w rodzinnym mieście Lionela Messiego i Che Guevary jednak nie poszedł na marne. Ówczesnym trenerem Newell’s Old Boys był Marcelo Bielsa. Szkoleniowiec dostrzegł wrodzony strzelecki talent bohatera tego tekstu. Ich drogi ponownie zbiegły się po latach w reprezentacji Argentyny. W połowie roku 1989 Batistuta przeniósł się do słynnego River Plate. Tym razem jednak nie mógł odnaleźć wspólnego języka z trenerem. Daniel Passarella, legendarny kapitan Albiceleste z 1978 roku, odsuwał go od składu. Batistuta grał mało, chociaż szkoleniowiec w wywiadach podkreślał jego profesjonalizm: ,,Kiedy Batistuta znajdzie drużynę, z która uda mu się zagrać, to stanie się śmiertelnie groźny” – Daniel Passarella w wywiadzie dla magazynu „El Grafico” z 1990 roku. W 1990 roku Gabriel stał się przedmiotem wyjątkowej transakcji. Z River Plate został przetransferowany prosto do Boca Juniors. Grając w żółto-niebieskiej koszulce wreszcie zaczął występować jako środkowy napastnik. Pozycja okazała się dla niego idealna. Mógł wreszcie w pełni wykorzystać swoją szybkość, technikę oraz znakomite warunki fizyczne. Zakończył sezon jako najlepszy strzelec drugiej rundy, gdy Boca Juniors wygrali mistrzostwo Clausura. Znakomite ligowe występy zaowocowały spekulacjami o powołaniu do kadry na zbliżający się turniej Copa America. Zadebiutował w reprezentacji w czerwcu 1991 roku, podczas towarzyskiego meczu z Brazylią. Choć bramki nie strzelił, to jednak ten występ dał mu miejsce w kadrze na mistrzostwa Ameryki Południowej. Na mecz z chilijskimi gospodarzami Batistuta wyszedł w pierwszym składzie. Alfio Basile, będący selekcjonerem Albicelestes, szybko przekonał się, że była to słuszna decyzja. Gabriel strzelił w tamtym meczu dwie bramki, a całą fazę grupową zakończył z czterema trafieniami. Runda finałowa turnieju to jego dalszy strzelecki popis. Z sześcioma golami stał się królem strzelców imprezy, a Argentyna trzynasty raz została najlepszą drużyną na kontynencie. Napastnik odegrał również kluczową rolę rok później, podczas premierowej edycji Pucharu Konfederacji. Albiceleste wygrali turniej, a Batistuta strzelił dwie bramki w półfinale przeciwko Wybrzeżu Kości Słoniowej. Swój zwycięski marsz Argentyńczycy kontynuowali także na kolejnym turnieju. Trzydziesta szósta edycja Copa America ponownie zakończyła się ich wygraną. Zwycięstwo w finale (wówczas nie było już tej dziwnej finałowej fazy grupowej) przeciwko Meksykowi zapewniły trafienia Batistuty. Znakomite występy w kadrze sprawiły, że napastnikiem zaczęły interesować się kluby z Europy. Po Copa America 1991 Batistuta został zakupiony przez Fiorentinę. Decyzja o transferze do florenckiego klubu okazała się „strzałem w dziesiątkę”. Już w debiutanckim sezonie strzelił 13 bramek. Kolejny rok indywidualnie dla napastnika był jeszcze lepszy. Jego 16 goli nie pozwoliło jednak uchronić Fiorentiny przed sensacyjnym spadkiem do Serie B (pomimo iż w drużynie grali również min. Stefan Effenberg i Brian Laudrup). Po tym tragicznym wyniku napastnik podjął decyzję, dzięki której stał się legendą we Florencji. Pomimo degradacji postanowił pozostać w klubie i pomóc w awansie. Dowodzona przez Claudio Ranieriego drużyna po roku wróciła do Serie A. W kolejnych sezonach stała się jedną z mocniejszych włoskich drużyn.

Decydujący wpływ na dobre wyniki Violi miała przede wszystkim spektakularna liczba goli strzelanych przez Batistutę. Z 26 trafieniami Argentyńczyk został najlepszym strzelcem w batalii 1994/95. Pobił wtedy 30-letni rekord Ezio Pascuttiego, strzelając bramkę we wszystkich pierwszych 11 meczach sezonu. Kolejny rok to zdobycie z Fiorentiną Pucharu oraz Superpucharu Włoch. W czasie pobytu we Florencji do Gabriela przylgnął przydomek „Batigol”. Argentyńczyk stał się prawdziwym ulubieńcem kibiców. Dla snajpera niezwykle udany okazał się rok 1999. Pomimo prawie miesięcznej przerwy z powodu kontuzji, został wybrany najlepszym zagranicznym piłkarzem ligi, a Viola w lidze zajęła miejsce na podium. W plebiscycie FIFA zajął trzecie miejsce w głosowaniu na Piłkarza Roku. Łącznie, w czasie dziewięcioletniego pobytu we Florencji, Batigol osiągnął spektakularną liczbę 152 trafień w Serie A. Argentyńczyk do dzisiaj jest najlepszym strzelcem klubu w historii ligi włoskiej. Co więcej, w 2016 roku został wybrany w głosowaniu do najlepszej jedenastki Fiorentiny w dziejach. Przez większość lat 90. był podstawowym graczem argentyńskiej kadry. Mundial 1994 Albicelestes rozpoczęli w spektakularny sposób. W wygranym 4:0 meczu z Grecją dali popis technicznej i zespołowej gry. Batistuta zaliczył hat-tricka, a same akcje z tego meczu należą do jednych z najbardziej widowiskowych w dziejach argentyńskiego futbolu. Mistrzostwa w Stanach Zjednoczonych zakończyły się jednak dla kadry skandalem. Narkotykowa afera z udziałem Diego Maradony rozbiła reprezentację od środka. Argentyna odpadła w 1/8 po meczu z Rumunią, ale sam „Batigol” mógł być zadowolony z indywidualnego występu – zdobył na turnieju cztery gole. Później selekcjonerem kadry został dobrze znany Gabrielowi Daniel Passarella. Choć przed laty ich wzajemna współpraca w River Plate nie układa się najlepiej, to jednak trener w końcu przekonał się do napastnika, który nadal strzelał jak na zawołanie, zostając między innymi królem strzelców Copa America 1995. Passarella stracił jednak zaufanie do piłkarza w czasie eliminacji do mundialu we Francji. Decyzja była zaskoczeniem dla kibiców, którzy bez odważnego goleadora nie wyobrażali sobie składu. Na szczęście dla sympatyków reprezentacji, Batistuta znalazł się w kadrze na same mistrzostwa. Przed turniejem, na oczach całego świata, kolejny raz dał popis strzeleckich umiejętności. Rozegrano pokazowy mecz Reszta Świata kontra Europa. „Batigol” zaliczył dwa piękne trafienia, chociaż zagrał tylko 45 minut. Mistrzostwa 1998 Argentyna rozpoczęła od meczu z Japonią, która była absolutnym debiutantem. Jedyną bramkę meczu strzelił nie kto inny jak… Batistuta. Napastnik dokonał jeszcze większego popisu w kolejnym meczu z Jamajką. W ciągu dziesięciu minut strzelił trzy gole! Osiągnięcie okazało się historyczne – stał się pierwszym piłkarzem w historii, który strzelił trzy gole w jednym meczu na dwóch różnych mundialach. W podszytym politycznymi podtekstami meczu z Anglią zaliczył kolejne trafienie. Marsz po tytuł Albicelestes zakończyli jednak na ćwierćfinale. Przepiękna bramka Dennisa Bergkampa pozbawiła Argentynę marzeń o kolejnym tytule. Batistuta z pięcioma golami został wicekrólem strzelców. Cztery lata później kadra pod dowództwem Marcelo Bielsy również należała do jednych z faworytów turnieju. Losowanie grup na turniej w Japonii i Korei okazało się jednak pechowe. Grupa śmierci z Nigerią, Szwecją i Anglią. Wyszła z tego bariera nie do przejścia. Batistuta w wygranym meczu z afrykańską drużyną strzelił swoją dziesiątą mundialową bramkę. Na nieszczęście dla Argentyny, bilans czterech punktów nie wystarczył do awansu. Po turnieju, w wieku 33 lat snajper zakończył swoją bogatą (choć niespełnioną) reprezentacyjną karierę. Nigdy nie udało mu się wywalczyć medalu mistrzostw świata, jednak pozostaje on absolutną legendą argentyńskiej kadry. Najlepiej oddają to liczby. 77 mecze, 54 gole – liczba trafień aż do 2016 roku była najwyższa w historii piłkarzy występujących w biało-błękitnych koszulkach. Do Batistuty ciągle należy jednak inny imponujący rekord. Dziesięć goli na mundialach nie strzelił nigdy żaden inny Argentyńczyk – ani Kempes, ani Maradona, ani Messi! Batistuta przebywał we Florencji do sezonu 1999/2000. Pomimo obiecującego początku ligowych zmagań, klub zajął dopiero siódme miejsce w lidze. Nie udało się również osiągnąć sukcesu w Europie – Fiorentina została wyeliminowana w drugiej fazie grupowej Ligi Mistrzów.

Po dziewięciu sezonach opuścił Florencję. Transakcja do Romy opiewała na wartość 70 miliardów lirów (36,2 miliona euro). Trzyletnia umowa gwarantowała zawrotne zarobki na poziomie 7,6 miliona euro rocznie. Pieniądze zapłacone przez rzymski klub były wtedy najwyższą kwotą, jaka kiedykolwiek została zapłacona za gracza w wieku powyżej 30 lat. „Batigol” okazał się wart wyłożonej sumy. W sezonie 2000/01 w końcu zdobył zdobył z Romą upragnione scudetto. Do zdobycia mistrzostwa przyczyniło się przede wszystkim 20 goli Argentyńczyka. Kolejne lata były już dla napastnika mniej udane. Spadek strzeleckiej formy sprawił, że wypożyczono go do Interu Mediolan. Dużo asystował, ale dwie bramki w 12 meczach były rozczarowującym bilansem. W 2003 roku wyjechał z Włoch do Kataru, dołączając do drużyny Al-Arabi. Na piłkarskiej „emeryturze” strzelił imponujące 25 goli w 21 spotkaniach. W 2005 roku oficjalnie zakończył swoją piłkarską karierę. Parę lat po zawieszeniu butów na kołku, głośnym echem w świecie piłkarskim odbił się jeden z wywiadów z Batistutą. Opowiedział on mianowicie o swoich traumatycznych przeżyciach związanych z towarzyszącymi mu bólami: ,,Krótko po skończeniu kariery, praktycznie nie mogłem chodzić. Moczyłem łóżko, choć toaleta była raptem kilka kroków dalej, ale z bólu nie mogłem do niej dość. Spotkałem się więc z doktorem Avanzim i poprosiłem go, by amputował mi nogi. Lekarz odmówił, powiedział, że oszalałem. Zoperował mnie ponownie, wstawiono mi śruby, ale sytuacja się nie poprawiła. Problemem było to, że nie miałem chrząstek, a ścięgna były w strzępach, cała waga mojego ciała spoczywała na kości i umierałem z bólu”. Na całe szczęście, Batistuta sam dodał, że po trudnej i żmudnej rehabilitacji sytuacja zdrowotna znacząco się poprawiła. W innych wywiadach potrafił podkreślać, że futbol traktował bardziej jako zawód, a nie pasję. Nie wziął całkowitego rozwodu z futbolem. W czasie mundialu 2006 był ekspertem telewizyjnym oraz pracował później w sztabie Club Atletico Colan. W ostatnich latach pojawiały się różne doniesienia o ambicjach trenerskich Batistuty, więc być może wybitny Argentyńczyk jeszcze nam o sobie przypomni.

Żywe legendy futbolu:

@AssisMoreira
@DaPidejpi
@Lionel_Messi10
@MesQueUnClub96
@Ogorinho1974
@Pawel13sz
@patataj
@Roni/VEB
@Sensible
@Symson

@FCBparasiempre
1 lutego 1915 r. urodził się Stanley Matthews, prawoskrzydłowy, pierwszy w historii zdobywca Złotej Piłki France Football. Jeśli zapytasz przeciętnego Brytyjczyka o trzy najważniejsza wydarzenia roku 1953, wymieni on finał Pucharu Anglii, koronację Elżbiety II i zdobycie Mount Everest. W takiej właśnie kolejności. 2 maja 1953 to największe wydarzenie w historii klubu z Blackpool i najważniejszy dzień w życiu sir Stanley'a Matthewsa. „Mandarynki” w meczu decydującym o zdobyciu Pucharu Anglii mierzyły się z Boltonem i po godzinie gry przegrywały z Kłusakami 1:3. Gdy sto tysięcy widzów zgromadzonych na Wembley było przekonanych, że jest już po wszystkim i Blackpool po raz trzeci w historii udział w finale prestiżowych rozgrywek zwieńczy niepowodzeniem, sprawy w swoje ręce wziął Matthews.38-letni skrzydłowy, choć nazywany był „Czarodziejem Futbolu”, w swoim piłkarskim życiu nie zdobył żadnego trofeum. Miało się to zmienić dopiero w ten ciepły, niedzielny wieczór. W 68. minucie Matthews dograł piłkę prosto na but Stana Mortensena, a kilka chwil przed zakończeniem regulaminowego czasu gry ten ostatni stan meczu wyrównał. Decydujący cios zadał Bill Perry. Gracz urodzony w Johannesburgu trudnego zadania jednak nie miał, otrzymał bowiem perfekcyjną piłkę od Matthewsa, który wcześniej przebiegł z nią pół boiska, mijając rywali jak słupki parkingowe. ,,To prawdziwy artysta, geniusz futbolu. Maluje jakby akwarelami, jego dzieła zawsze mają piękną barwę’’-zachwycał się grą Matthewsa korespondent Timesa. I choć trzy gole strzelił wówczas Mortensen, to nie on okrzyknięty został bohaterem. Cały splendor zebrał genialny kapitan, a mecz do dziś nazywany jest "Finałem Matthewsa". Dość powiedzieć, że przed kilkoma laty buty, w jakich wówczas grał doświadczony skrzydłowy, trafiły na aukcję i zostały sprzedane za 38 tysięcy funtów! Puchar Anglii to jedyne trofeum w piłkarskim dorobku Matthewsa. Do dziś pozostaje chyba najwybitniejszym graczem w historii futbolu, który nigdy w życiu nie wywalczył mistrzostwa kraju. ,,Był jednym z najlepszych piłkarzy, jakich futbol kiedykolwiek widział, stoi w jednym szeregu z Pele, Maradoną, Cruyffem’’-nie miał wątpliwości pytany o Matthewsa sir Bobby Robson. ,,Opowiadał mi, że grał za dwadzieścia funtów tygodniowo. Dziś wart byłby tyle, co cały Bank Anglii’’- dodawał Gianfranco Zola. Matthews był synem boksera, drogą ojca jednak nie poszedł i wziął się za kopanie piłki. W Stoke szybko wyrobił sobie niezłą markę i gdy klub w 1934 roku spadł z ligi, a on zaczął domagać się transferu, setki kibiców protestujących pod stadionem przekonały go do zmiany decyzji. Z „The Potters” rozstał się dopiero po wojnie. Gdy zmieniał barwy klubowe (jego karta zawodnicza kosztowała 11 tysięcy funtów i butelkę whisky), menadżer Blackpool Joe Smith powitał go słowami: - Masz 32 lata. Myślisz, że będziesz w stanie robić to jeszcze przed kilka kolejnych? - Dziś jego pytanie brzmi zabawnie. Na zawodowym poziomie Matthews kopał piłkę do 50. roku życia(!), powstrzymał go dopiero uraz kolana. W sumie rozegrał ponad tysiąc meczów, nigdy nie dostał żółtej kartki. ,,Pokazał nam, jak należy grać w piłkę’’ -nie ma wątpliwości Pele. W jego pożegnalnym meczu (był rok 1965) wystąpili między innymi Lew Jaszyn, Raymond Kopa, Alfredo di Stefano, Ferenc Puskas i Eusebio a spotkanie to transmitowała Telewizja Polska. Po raz ostatni Matthews piłkę kopnął jednak dopiero 16 lat później - wystąpił wówczas w spotkaniu charytatywnym, choć na karku miał już ósmy krzyżyk. Długowieczność osiągnął dzięki niebywałej dyscyplinie. Dbał o zdrowie, był wegetarianinem, codziennie biegał po plaży, a pierwszym (i jedynym) w życiu kieliszkiem alkoholu uraczył się po pamiętnym finale Pucharu Anglii. Po zakończeniu kariery sukcesów szukał w trenerce, nie wiodło mu się jednak najlepiej. Prowadził Port Vale (jego klub został wyrzucony z ligi za nielegalne płacenie zawodnikom), szkolił dzieci w Ghanie, Ugandzie i Tanzanii, pracował w Australii, Kanadzie i USA. Będąc w RPA, na przekór apartheidowi, zbudował zespół złożony wyłącznie z ciemnoskórych chłopców i zorganizował im podróż do Rio de Janeiro, gdzie spotkali się ze swoim idolem, Zico. W trakcie pogrzebu żegnało go blisko 100 tysięcy osób, przemawiał Tony Blair. Prochy Matthewsa do dziś spoczywają pod murawą Brittania Stadium, a przed stadionem stoi jego pomnik. ,,Doskonale wiedziałeś, w jaki sposób będzie chciał cię minąć, ale nic nie mogłeś na to poradzić’’ -wspominał Matthewsa Danny Blanchflower, legenda Tottenhamu. ,,Jego drybling był niepowtarzalny, potrafił odebrać piłkę i przemknąć obok przeciwnika niczym wąż’’ -dodawał były selekcjoner reprezentacji Anglii, Walter Winterbottom.

Matthews lubił bawić się z obrońcami w kota i myszkę, dysponował fantastycznym przyspieszeniem, kapitalnie panował nad futbolówką i potrafił ją zagrać ze szwajcarską precyzją. Grał jeszcze w czasach piłki sznurowanej - mówiło się, że do kolegi z ataku zawsze dośrodkowywał futbolówkę w taki sposób, aby sznurowadło nie odcisnęło się na jego czole. Jeden z pisarzy porównał Matthewsa do ważki, która potrafi unosić się przez pewien czas w jednym miejscu, by po chwili odlecieć z błyskawiczną prędkości. ,,Na boisku byłem okrutny. Chciałem roznieść mojego przeciwnika i zniszczyć jego pewność siebie - wspominał przed kilku laty swoje boiskowe popisy w rozmowie z BBC sam zainteresowany. - Potrafiłem ustawić piłkę tuż przy nodze przeciwnika i gdy ten myślał, że będzie w stanie mnie powstrzymać, ja już byłem za nim. Wpędzałem rywali w kompleks niższości, z którego długo nie mogli się otrząsnąć. Prawdziwy drybler musi pracować nad sobą i nad tym, żeby na boisku czuć się lepszym od innych’’. W 1946 roku Matthews stał się świadkiem tragedii na Burden Park. Był to pierwszy po wojnie mecz Boltonu na swoim stadionie, „Kłusaki” podejmowały Stoke. Mecz chciało obejrzeć 85 tysięcy widzów (większości zależało przede wszystkim na tym, żeby zobaczyć w akcji Matthewsa), dla wszystkich zabrakło jednak miejsca na trybunach. Ci, którzy się nie zmieścili na obiekcie, napierali na bramy wejściowe. Te w końcu runęły, ludzie w zamieszaniu tratowali się wzajemnie, w skutek niedotlenienia i nadmiernego ścisku zmarły 33 osoby, pół tysiąca zostało rannych. Kibice go kochali. Kiedy po czternastoletniej przygodzie w Blackpool wracał do Stoke, z trybun powitało go 36 tysięcy widzów. Nie byłoby w tym nic dziwnego gdyby nie fakt, że na poprzednim meczu ligowym „The Potters” frekwencja była niemal pięciokrotnie niższa. Podczas otwarcia Euro 1996, wszedł na murawę Wembley jako jeden z gości honorowych. Otrzymał niezwykłą owację na stojąco. ,,Jego imię jest symbolem piękna futbolu, sława światowa i ponadczasowa, a skromność powszechnie znana. Magiczny zawodnik. Spośród ludzi, dla ludzi’’-głosi napis pod jego pomnikiem przed Britannia Stadium. Anglia wielbi swoich bohaterów. Legendy futbolu kreują mundiale, Matthewsowi na mistrzostwach świata nie było jednak dane zaistnieć. Przed wojną Anglicy w rozgrywkach udziału nie brali, a w 1950 roku jechali na turniej pyszni, nieprzygotowani sportowo i organizacyjnie. Na samym starcie w przekonaniu o własnym geniuszu utwierdziło ich pewne zwycięstwo nad Chile, później sensacyjnie ulegli jednak USA w meczu, który Alf Ramsey nazwał później największym upokorzeniem w historii brytyjskiego futbolu. Oba spotkania Matthews oglądał z ławki, na boisku pojawił się dopiero w starciu z Hiszpanią, jego zespół jednak przegrał i już po pierwszej rundzie musiał pakować bagaże. Dumni synowie Albionu grali archaicznie, hołdując przestarzałej myśli taktycznej Herberta Champana. Cztery lata później w Szwajcarii dotarli do ćwierćfinału, gdzie zatrzymał ich Urugwaj. Matthews w sumie na mistrzostwach świata rozegrał trzy mecze.

Niezwykłe legendy futbolu:

@patataj
@Ogorinho1974
@Roni/VEB
@Symson
@MesQueUnClub96
@Lionel_Messi10
@DaPidejpi
@Pawel13sz
@Sensible
@AssisMoreira

@FCBparasiempre
1 lutego 1965 roku w oddalonych około 40 km od Poznania, Dusznikach urodził się Jarosław Araszkiewicz, pomocnik i napastnik. Do 2010 roku miał na swoim koncie tyle samo tytułów mistrzowskich, co drużyna Lecha Poznań. Miał swój udział w każdym z pięciu triumfów Kolejorza. Do Lecha trafił jako piętnastolatek. Najpierw terminował w zespołach juniorskich, by w wieku 17 lat trafić do pierwszego zespołu. Jego talent dostrzegł trener Wojciech Łazarek. W seniorskim zespole Araszkiewicz zadebiutował w rundzie wiosennej sezonu 1981/1982. Zagrał w trzech meczach w mistrzowskim dla Lecha sezonie. W kolejnych rozgrywkach wystąpił w sześciu spotkaniach i w starciu z ŁKS-em w Łodzi strzelił swojego premierowego gola w Ekstraklasie. Lech znów został Mistrzem Polski, a Araszkiewicz tym samym miał już dwa tytuły na swoim koncie. Sezon 1984/1985 był dla Jarosława przełomowy. Z zawodnika wchodzącego z ławki stał się pierwszoplanową postacią zespołu. Ofensywny pomocnik lub cofnięty napastnik wystąpił w 30 spotkaniach i strzelił cztery gole. Lech nie obronił jednak mistrzowskiego tytułu, kończąc rozgrywki na czwartej pozycji. Latem 1985 roku Araszkiewicz musiał przenieść się do Legii Warszawa by odbyć służbę wojskową. W stołecznej drużynie grał przez prawie dwa lata. Rozegrał 41 spotkań w lidze i strzelił dwa gole. Pod koniec sezonu 1986/1987 wrócił już do Poznania i zdążył jeszcze wystąpić w dwóch meczach. Barw Lecha bronił przez kolejne trzy lata. W tym czasie zagrał w 84 ligowych meczach i zdobył w nich 20 bramek. W 1988 roku wywalczył Puchar Polski. W finale rozgrywanym na stadionie Widzewa, Lech grał z Legią Warszawa. W regulaminowym czasie był remis 1:1, a prowadzenie dla Kolejorza uzyskał właśnie Araszkiewicz. W rzutach karnych lepsi byli Lechici, ale ,,Araś” nie wykonywał jedenastki. Ta wygrana zapewniła Lechowi grę w Pucharze Zdobywców Pucharów. Po wyeliminowaniu albańskiego Flamaurtari Vlore, Kolejorz mierzył się z FC Barceloną. Po dwóch meczach i dogrywce kwestia awansu wciąż była nierozstrzygnięta i o wszystkim decydowały rzuty karne. Araszkiewicz podszedł do piłki w czwartej serii przy stanie 3:3 i posłał piłkę obok bramki. Załamany udał się w kierunku szatni. W tym czasie rzutu karnego dla Barcelony nie wykorzystał Alexanco, ale przez Araszkiewicza sędzia nakazał powtórkę. ,,Araś” zgodnie z przepisami powinien wrócić do koła, a nie opuszczać boiska. Tak orzekł sędzia, choć była to błędna decyzja. Powinien ukarać Araszkiewicza żółtą kartką, ale nie powtarzać rzutu karnego. Alexanco nie trafił jednak po raz drugi i Lech miał piłkę meczową. Pachelski niestety uderzył wprost w bramkarza, potem pomylił się jeszcze Łukasik i w ten sposób historyczna szansa na wyeliminowanie FC Barcelony przepadła.

Z Lecha odszedł latem 1990 roku, po zdobyciu trzeciego w historii mistrzowskiego tytułu. Wyjechał do tureckiego Bakirkoyspor. Spędził tam prawie dwa lata. Rozegrał 50 meczów, w których strzelił 20 goli. Pod koniec sezonu 1991/1992 znów wrócił do Lecha. Zagrał jeszcze w trzech ostatnich meczach i strzelił jednego gola. Tym samym pomógł w wywalczeniu czwartego mistrzostwa. Piąte stało się jego udziałem rok później, choć w Lechu występował tylko jesienią. Zagrał wtedy w szesnastu meczach i zdobył pięć bramek. Rundę wiosenną spędził już w niemieckim MSV Duisburg. Tam wystąpił w dziesięciu spotkaniach. Zdobył jedną bramkę i przed kolejnym sezonem wrócił do Lecha. Jesienią 1993 roku zagrał w pięciu meczach w barwach Kolejorza i znów wyjechał do Niemiec, tym razem do VfL Herzlake. Po pół roku wrócił do Polski. Tym razem do Pogoni Szczecin, gdzie po kolejnych sześciu miesiącach wyjechał na półtora roku do Izraela. Przywdziewał tam barwy Maccabi Netanya i Maccabi Ramat-Gan. Przed sezonem 1996/1997 znów wrócił do kraju. Przez półtora roku występował w Dyskobolii Grodzisk Wielkopolski i pomógł jej w awansie do Ekstraklasy. Na początku 1998 roku po raz kolejny zawitał na Bułgarską. W Lechu spędził rok i odszedł do Aluminium Konin, skąd ponownie trafił do Dyskobolii. Po raz ostatni do Lecha wrócił w trakcie sezonu 2001/2002, gdy Lech występował w II lidze. Pomógł w awansie i 3 czerwca 2003 roku rozegrał swój ostatni mecz w profesjonalnej karierze. W 81 minucie ostatniego meczu sezonu wszedł na boisko w przegranym 2:4 spotkaniu z Wisłą Kraków i w taki sposób pożegnał się z kibicami Kolejorza. W Lechu spędził w sumie trzynaście sezonów. Wystąpił w 174 meczach i zdobył 40 bramek. W reprezentacji Polski wystąpił 15 razy(bez gola). Debiutował w 1985 r. w meczu z Bułgarią, a ostatni mecz w kadrze rozegrał 23 września 1992 przeciwko Turcji. Po zakończeniu kariery Araszkiewicz okazjonalnie grał w zespole oldbojów Lecha Poznań i zajął się trenerką. Zaczynał od zespołu rezerw Lecha, następnie pracował w Warcie Poznań, Sandecji Nowy Sącz, Pelikanie Łowicz, Kolejarzu Stróże, Wiśle Płock, Olimpii Elbląg, Jarocie Jarocin, Fogo Luboń, Unii Swarzędz, Zagłębiu Sosnowiec a ostatnio jako asystent Lecha i Wiary Lecha.

Nieco zapomniane legendy rodzimego futbolu:

@AssisMoreira
@DaPidejpi
@Lionel_Messi10
@Ogorinho1974
@Roni/VEB
@MesQueUnClub96
@Symson
@Sensible
@Pawel13sz
@patataj

Rekordy FC Barcelony:

Dokładnie 120 lat temu FC Barcelona rozgromiła FC X 13:0(!) w Copa Barcelona. W meczu tym aż 9 goli(!) strzela nie kto inny jak legendarny Joan Gamper, czym wyrównuje swój własny rekord klubowy sprzed 2 lat w meczu o stawke.


@DaPidejpi
@Roni/VEB
@Sensible
@Ogorinho1974
@MesQueUnClub96
@Monix10
@Lionel_Messi10
@Pawel13sz
@patataj
@Symson

Jubileuszowy gol:

1 lutego 2009 r. Lionel Messi strzelił gola numer 5000 dla FC Barcelony w Primera Division! Blaugrana grała słabo w wyjazdowym meczu przeciwko Racingowi Santander. W 56 minucie Marquez popełnił faul w polu karnym a Żigič wykorzystał rzut karny, dając gospodarzom prowadzenie. Trzy minuty później na boisku pojawił się Messi i odmienił losy meczu, zdobywając 2 gole. Zwycięski gol na 1:2, będący ligową bramką Barçy numer 5000, padł w 80 minucie. Messi przyjął piłke na klatkę piersiową, dynamicznie wbiegając w pole karne i prawą nogą uderzył z kilku metrów obok bezradnego golkipera Racingu. Piłka, którą strzelił tego gola, trafiła do klubowego muzeum.

Oto ten gol:

@Kessie Byłem wtedy jeszcze nastolatkiem i bardzo lubiłem ten serial, no i oczywiście oglądałem! Niedługo potem polska telewizja emitowała serial, który chyba jeszcze bardziej mnie wciągnął a mianowicie Santa Barbara; tyle że po jakimś czasie(mniej więcej po połowie serialu) telewizyjna, bodajże dwójka, zdjeła z anteny ten serial i pamiętam że byłem mocno wkurwiony na to co zrobili. Wiem że gdzieś na internetach krąży ten serial ale nie po polsku a ja niestety angielskiego nie znam, no może kilkanaście słów...