FCBparasiempre

@Kgorecki2500 ...klopsów w trybuny

@Stinger_ Nawet na tą chwile Brest zajmujący pierwszą lokate w tabeli to wręcz sensacja. W końcu to absolutny debiutant...!

Wyjściowa jedenastka teoretycznie powinna sobie poradzic ale ta ławka rezerwowych? Poza de Jongiem to sama La Masia, z której o czterech zawodnikach pierwsze słysze...

@Comentateiro Wiesz co, osobiście bym się tak nie rozpędzał z tą czwóreczką. Co prawda na tą chwile Young Bosy Berno troche cienko przędzie w swojej lidze ale Liga Mistrzów to zupełnie inna bajka a po drugie nigdy z nimi nie graliśmy, wię Bóg raczy wiedzieć czego się można po nich spodziewać...?
Oczywiście przeczuwam naszą wygraną, lecz co najwyżej dwoma golami.

WIELKI WIDZEW:

1 października 1980 r. Widzew Łódź remisuje na stadionie ŁKS-u z Manchesterem United w rewanżowym meczu I rundy Pucharu UEFA. Tego dnia Widzew sprawił wręcz sensacje na ówczesne Polskie realia i zadziwił piłkarską Europę, eliminując w pierwszej rundzie Pucharu UEFA, Manchester United! W Anglii podopieczni Jacka Machcińskiego zremisowali 1:1. W rewanżu do awansu wystarczył bezbramkowy remis. „Jak spadać, to z wysokiego konia” - z takiego założenia wychodzili widzewiacy przed losowaniem europejskich pucharów. ,,Nie chcieliśmy jechać do Europy Wschodniej. Po pierwsze szaro, co dobrze znaliśmy, a po drugie zespoły ze Związku Radzieckiego czy Bułgarii grały bardzo brutalnie. Manchester to był wymarzony kierunek. Również, że tak powiem, pod względem turystycznym” – wspominał Marek Pięta w książce „Wielki Widzew”.

Sezon 1980/81 Widzew rozpoczynał ze znacznie wzmocnioną defensywą. Z Odry Opole pozyskano Józefa Młynarczyka, ze Śląska Wrocław przyszedł brązowy medalista Mistrzostw Świata 1974 oraz wicemistrz olimpijski z Montrealu (1976), Władysław Żmuda. W meczu z wicemistrzami Anglii nowa widzewska defensywa przeszła najpoważniejszy z dotychczasowych testów. 17 września 1980 roku na stadionie Old Trafford angielscy kibice przeżyli szok. Gospodarze prowadzili co prawda od 4. minuty, gdy sposób na Młynarczyka znalazł reprezentant Irlandii Północnej, Sammy McIlroy, ale już 120 sekund później do remisu kapitalnym uderzeniem z rzutu wolnego doprowadził niezawodny Krzysztof Surlit. Legendarny pomocnik mógł w tym meczu powtórzyć swój wyczyn, lecz Gary Bailey zdołał obronić jego drugą „bombę” z dystansu. Doskonale ustawiony taktycznie Widzew nie pozwolił pograć angielskim skrzydłowym, zatem wytrącił United największą broń – dośrodkowania w pole karne. Po meczu w Manchesterze nawet Anglicy uważali, że to widzewiacy byli bliżsi zwycięstwa. Przed rewanżowym spotkaniem na stadionie przy alei Unii, na trybunach zasiadł komplet widzów. Na parkingu przed stadionem – samochody z rejestracjami z całej Polski. Kibice mieli w pamięci zwycięskie boje z Manchesterem City sprzed trzech lat i liczyli na powtórkę. Wszak przed pierwszym gwizdkiem arbitra to Widzew był w korzystniejszej sytuacji. Trener gości, Dave Sexton mógł skorzystać z najgroźniejszego napastnika, Joe Jordana, który nie grał w pierwszym spotkaniu. Wielkim Szkotem skutecznie zaopiekował się Andrzej Grębosz. Mecz zakończył się bezbramkowym remisem, choć oba zespoły były bliskie szczęścia – słupki „ostemplowali” Steve Coppell i Zbigniew Boniek. Ostatecznie widzewiacy dowieźli cenny remis do ostatniego gwizdka arbitra i niecierpliwie czekali na losowanie drugiej rundy. Los postawił przed ekipą Machcińskiego kolejne wielkie wyzwanie, bowiem Widzew trafił na Juventus Turyn ale o tym wspomnę 22 października, w rocznice tego meczu.



@Pawel13sz
@Ogorinho1974
@Mixtape
@misterio
@Lionel_Messi10
@KrychaFCB
@FcPortoFan1999
@Culer9002
@Arkon
@Adran360

Zapomniane legendy Dumy Katalonii:

Julio César Benítez Amoedo urodził się 1 października 1940 r. w Montevideo. Urugwajczyk swój pierwszy kontakt z piłką zaliczył na ulicach miasta a następnie jako piętnastolatek, w 1955 roku zaczął występować w młodzieżowych sekcjach Racingu Club de Montevideo, zespołu, z którym pozostał aż do przejścia do Realu Valladolid w 1959 roku, kiedy to zauważył go ówczesny trener tej ekipy Luis Saso podczas odbywania swojego tournée po Ameryce Południowej. W Valladolid spędził rok a następnie przeniósł się do Saragossy, gdzie również występował tylko przez jeden sezon. Jego znakomite występy, w trakcie tych dwóch pierwszych lat spędzonych w Hiszpanii, spowodowały że zawodnikiem zainteresowała się sama FC Barcelona. Ostatecznie Benítez zdecydował się na przejście do tego katalońskiego klubu w 1961 roku za osiem milionów peset. Benítez był piłkarzem kompletnym, potrafiącym oddawać strzały obiema nogami, co sprawiało że znacznie wyróżniał się nad resztą zawodników z swojego zespołu. Benítez wyróżniał się jednak nie tylko formą fizyczną. Jego łatwość wykonywania rzutów wolnych, pozwalała klubowi na zdobywanie większej ilości bramek. Jego potężne strzały sprawiały, ze obrona nie miała żadnych szans, gdy Urugwajczyk podchodził do piłki. Niestety niespodziewana śmierć piłkarza zakończyła jego bardzo obiecującą karierę. Jak się później okazało jej przyczyną było najprawdopodobniej spożycie owoców morza (małży), które nie były w najlepszym stanie. Niektórzy uważają, że piłkarz stał się ofiarą celowego otrucia.

Mineło już 55 lat od tragicznej śmierci, która zaszokowała cały klub i miasto. 6 kwietnia 1968 roku zmarł César Benítez(jeden z idoli ówczesnego zespołu) w wyniku niespodziewanych problemów z wątrobą, których żaden z członków sztabu medycznego FC Barcelony, (wśród których był Eduardo Alcántara, syn słynnego Paulino) nie był w stanie wyjaśnić. Wydawało się to wręcz nieprawdopodobne, że gracz, który znajduje się w życiowej formie, zginął w takich okolicznościach, mając zaledwie 27 lat. Śmierć Beníteza miała miejsce na dzień przed ważnym spotkaniem Blaugrany z Realem Madryt, które mogło zadecydować o tym, kto ostatecznie zdobędzie tytuł mistrzowski w tamtym sezonie. Jednak taki niespodziewany rozwój wydarzeń spowodował, że ten pojedynek został przeniesiony na następny wtorek, jednak ostatecznie zakończył się remisem i dał tytuł mistrzowski Realowi. Barçy nie udało się więc oddać hołdu zmarłemu koledze, ale zrobiła to później, po pokonaniu Królewskich w finale Pucharu Króla (0:1). Niestety niespodziewana śmierć piłkarza zakończyła jego bardzo obiecując karierę.

Cześć jego pamięci!


@Adran360
@Arkon
@AssisMoreira
@Culer9002
@KrychaFCB
@Lionel_Messi10
@misterio
@Mixtape
@Ogorinho1974
@Pawel13sz

Olympiakos odprawiony z kwitkiem:

30 września 1987 r. Górnik Zabrze pokonał Olympiakos Pireus 2:1 w rewanżowym meczu 1/16 Pucharu Mistrzów i awansował do kolejnej rundy. Na początek zabrzanie trafili na Championa Grecji Olympiakos Pireus. Dwumecz zaczął się od wyprawy do Hellady. ,, Pamiętam że było wtedy bardzo gorąco. Upał nie do wytrzymania"- wspominał po latach Andrzej orzeszek, wówczas rezerwowy zawodnik Górnika mecz rozgrywany w Atenach zakończył się remisem a w bramce gospodarzy stał Jacek Kazimierski, były golkiper Warszawskiej Legii, który wyjechał występach w Barwach wojskowych. Tym samym został drugim po Zbigniewie Bońku Polakiem, który wystąpił w europejskich pucharach przeciwko rodzimej drużynie. Po rewanżu w Zabrzu Kazimierski nie miał wesołej miny. Ryszard Cyroń i Andrzej Iwan, dwaj piłkarze, którzy odżyli za kadencji Bochenka strzelili mu po golu. Trafienie z karnego nic grekom nie dało.

@Adran360
@Arkon
@Culer9002
@FcPortoFan1999
@KrychaFCB
@Lionel_Messi10
@misterio
@Mixtape
@Ogorinho1974
@Pawel13sz

@FCBparasiempre Małe sprostowanie:
Jak się okazuje pan Dziekanowski 7 czerwca tego roku został odwołany z funkcji Przewodniczącego Klubu Wybitnego Reprezentanta.

Żywe legendy rodzimego futbolu:

30 września 1962 r. urodził się Dariusz Dziekanowski, napastnik. W Polsce obwołany następcą Bońka. Swemu wielkiemu poprzednikowi wprawdzie nigdy nie dorównał sukcesami drużynowymi, jednak pod względem barwności życia pozaboiskowego, niewielu rywali z murawy mogło się z nim równać. Dziekanowskiego często nazywano pierwszym polskim ,,piłkarskim celebrytą”. Po wyjeździe Bońka kilku zawodników przymierzano do roli króla Ekstraklasy. Największą indywidualnością, zdecydowanie wybijającą się ponad reszte, był jednak w tym gronie właśnie ,,Dziekan”. Skuteczniejszy, może nawet lepiej technicznie usposobiony od ,,Zibiego”, lecz jednak nie tak silny mentalnie ale kiedy miał swój dzień, oglądanie go na boisku przy piłce było prawdziwą przyjemnością. Elegancki, dystyngowany, dobrze zbudowany a przy tym obdarzony znakomitą techniką i naturalnym ciągiem na bramke, łatwo przyciągał uwagę kibiców oraz ekspertów. W Ekstraklasie zadebiutował nie długo po 17 urodzinach w barwach Gwardii Warszawa. W kilkanaście miesięcy zapracował na transfer do Widzewa Łódź. Z nóg zrzucała kwota. Ówcześnie mistrzowie Polski wykupili go za 21 milionów złotych. Było to absolutnym rekordem ligi w tym czasie. Dziekanowski dostał proste zadanie – wejść do gry za Bońka. Tak dobrze jednak nie było. Wrodzona chimeryczność nie pozwalała mu utrzymać na dłużej takiej dyspozycji. Denerwował też swoimi niezliczonymi protestami wobec sędziów. Bardzo długo czekał na pierwsze mistrzostwo Polski. Z Widzewem zdobył srebro i brąz. Z Legią, gdzie trafił z łódzkiej drużyny, w pierwszej przygodzie zgarnął ten sam zestaw. Dopiero po pierwszej zagranicznej przygodzie udało mu się zawiesić na szyje złoto, choć… zrobił to z odległości, Wojskowych wspomagał bowiem tylko w rundzie jesiennej mistrzowskiej edycji rozgrywek. Do tego dochodzą jeszcze 3 Puchary Polski. Niezwykle bogata jest też kolekcja indywidualnych osiągnięć tego zawodnika. W 1985 r. zdobył tytuł Piłkarza Roku według tygodnika ,,Piłka Nożna”. Był pierwszy triumfatorem tego plebiscytu, który w zwycięskim roku reprezentował 2 różne kluby. Trzy lata później wygrał natomiast ranking ,,Złotych Butów”. W tym samym sezonie ,,Dziekan” został też królem strzelców rozgrywek. W 1985 był na 7. Miejscu w Plebiscycie ,,Przeglądu Sportowego”. Przy mundialu w 1982 r. trener Piechniczek nie zdecydował się jeszcze dać mu szansy, choć debiut ,,Dziekana” przypadł na mecz kwalifikacji do tych mistrzostw. Od razu w premierowym występie piłkarz ten wpisał się na liste strzelców. Później czynił to jeszcze 19 razy. W latach 80-tych nikt go nie przebił pod tym względem. Jedno z jego trafień dało między innymi zwycięstwo nad Włochami w meczu towarzyskim(1:0).

W kolejnych eliminacjach był już sztandarową postacią ekipy Piechniczka. Zagrał w 4 z 6 meczach kwalifikacyjnych. Na mundialu zakończonym występem w ⅛ finału pojawił się w podstawowym składzie we wszystkich meczach Polaków. Trener krytykował go za brak agresji w grze ale to właśnie on zanotował asyste przy jedynym trafieniu biało-czerwonych na tym turnieju. ,,Po powrocie z MŚ na Dziekanowskiego czekał tłum rozgorączkowanych nastolatek. Gdy pojawił się w Sali, histeria była nie mniejsza niż na koncertach bitowych z początku lat 60-tych.”- komentował ,,Dziennik Łódzki”. Zdziwienia tym nie krył Włodek Smolarek, który podobno zdecydowanie nie nadawał z ,,Dziekanem” na jednych falach. Może, jak wielu, denerwowała go butna natura napastnika. ,,Nie obawiamy się zbytnio Brazylijczyków. Na ten mecz wyjdziemy sprężeni.”- stwierdził on przed ostatnim meczem na tych MŚ. Kariere w kadrze zakończył tak jak zaczął – od zdobytego gola w starciu z Turcją. Zagrał 63 razy w biało-czerwonych barwach. Zdobył też brązowy medal ME U-18 w 1981 r. Grał również w Celticu Glasgow i Bristol City. Miejscowi kibice znali go jako ,,Jackiego”. Później na krótko wrócił do Legii a następnie pojawił się w Bundeslidze( Alemannia Aachen i 1. FC Köln). Kariere zakończył zaś w Polonii Warszawa. Odniósł spore sukcesy i zyskał ogromna sławe ale umiejętności predestynowały go do jeszcze większych osiągnięć. Na drodze stanął jednak jego charakter i upodobanie do barwnego życia poza boiskowego. Po zakończeniu kariery odnalazł się jako felietonista i komentator w prasie oraz telewizji. Pracował też jako trener, był asystentem Beenhakera w pierwszej reprezentacji i wedle słów Listkiewicza, szykowano go do roli następcy Holendra na stanowisku selekcjonera. Samodzielnie prowadził reprezentacje juniorską. Pełnił funkcje radnego wojewódzkiego i zajmuje stanowisko Przewodniczącego Klubu Wybitnego Reprezentanta. Swój życiorys opisał w książce pt. ,,Dziekan”.

@Pawel13sz
@Ogorinho1974
@Mixtape
@misterio
@Lionel_Messi10
@KrychaFCB
@FcPortoFan1999
@Culer9002
@Arkon
@Adran360

Genialny ,,Ezi”:

Dokładnie 90 lat temu Ruch Hajduki Wielkie pokonuje u siebie lwowską Pogoń aż 5:0(!) w 19-tej kolejce polskiej ligi i jest już niemal na wyciągnięcie ręki mistrzem Polski. Wchodzących na boisko piłkarzy Pogoni przywitały gwizdy, zupełnie inaczej niż przy wejściu na murawe sędziego Schneidera, który cieszył się wśród publiki opinią sprawiedliwego. Warto dodać że przed meczem legendarny Jan Badura otrzymał upominek z okazji 10 lat występowania w koszulce Ruchu. ,,Niebiescy” wystawili najmocniejszy z możliwych składów, lecz(jak informował ,,Przegląd Sportowy”): ,,Ruch pojawił się przybrany w koszulki graczy z przedmeczu nosząc na piersiach napis KS Slavia, bowiem jego zwykłe kostiumy były identyczne z lwowskimi. Warto dodać iż Pogoń uskrzydlona zwycięstwem nad AC Milanem, poprosiła o dodatkową ochrone policji, spodziewając się niespodzianki w starciu z Ruchem i reakcji miejscowych kibiców. Niespodzianki jednak nie było. Ruch rozgromił Pogoń aż 5:0, z czego aż 4(!) gole strzelił(już wówczas gwiazda ligi i reprezentacji) Ernest Wilimowski. To był czwarty mecz Wilimowskiego w sezonie, w którym strzelił przynajmniej 3 gole(!) a przypominam że to był debiutancki sezon genialnego ,,Eziego”.

@Adran360
@Arkon
@FcPortoFan1999
@KrychaFCB
@Lionel_Messi10
@misterio
@Mixtape
@NeroTFP1
@Ogorinho1974
@Pawel13sz

,,Dzieciństwo” Blaugrany:

30 września 1906 r. przerwano mecz FC Barcelony z powodu… zapadających ciemności. Spotkanie z FC Catala stanowiące część Copa Salut, przerwano w 65 minucie z powodu braku odpowiedniej widoczności i dokończono po tygodniu. W finale tych rozgrywek Barça spotkała się z Club X(taką nazwą posługiwał się Espanyol do roku 1909). Przy prowadzeniu 3:1 przeciwnicy zrezygnowali z dalszej gry. Cały turniej rozgrywano w dziewięcioosobowych składach. Takie to były romantyczne, pionierskie czasy futbolu w Barcelonie.



@Pawel13sz
@Ogorinho1974
@Mixtape
@misterio
@Lionel_Messi10
@KrychaFCB
@Culer9002
@AssisMoreira
@Arkon
@Adran360

Feliz cumpleaños panie Frank! Z okazji 60-tych drugich urodzin oczywiście. 30 września 1962 r. urodził się Frank Rijkaard, znakomity piłkarz oraz były już trener ,,naszej” Dumy Katalonii. Ja jako cule, dziękuje mu z całego serca że mogłem kochać i cieszyć się jak małe dziecko z mojego ukochanego klubu.

@Adran360
@Arkon
@AssisMoreira
@Culer9002
@KrychaFCB
@Lionel_Messi10
@misterio
@Mixtape
@Ogorinho1974
@Pawel13sz

No tak, jeszcze wróci, zrobi kółko albo dwa, straci piłke i wszystko zepsuje...

No w końcu się ,,Smoki" rozstrzelały!

@FcPortoFan1999 Też tak uważam. Widzisz jacy jesteśmy zgodni? :)

No jestem bardzo ciekaw jak się zakończą dzisiejsze ,,El Derbi Madrileño", zwłaszcza że że gra Atletico nie powala. Jednak jeszcze bardziej jestem ciekaw jak nasza Barcunia zagra we wtorek z Young Boys Berno. Jeśli dobrze kojarze to nigdy ze Szwajcarami jeszcze nie graliśmy, więc jest to przeciwnik w jakimś sensie całkowicie nie znany dla nas a więc i niewiadomo czego się po nim spodziewać? To może być skomplikowany mecz aby zgarnąć 3 punkty...

Celtic za burtą!

29 września 1976 r. Wisła Kraków pokonała Celtic Glasgow 2:0 w rewanżowym meczu 1/32 Pucharu UEFA i awansowała do następnej rundy. Zdobywcę Pucharu Mistrzów z 1967 roku za pucharową burtę wyrzucił niezawodny Kazimierz Kmiecik. Arcyskuteczny snajper w 6 minut strzelił dwa gole. Drugi z nich to przepiękny lob z około 25 m, po tym jak napastnik Wisły zauważył że bramkarz Latchford wyszedł za daleko ze swojej ,, świątyni". Zaraz po meczu Jock Stein, słynny menedżer Celticu chciał od razu kupić kilku piłkarzy Wisły. Biedak się rozczarował, gdyż przecież krakowski zespół był pod kuratelą Milicji Obywatelskiej...


@Symson
@Ogorinho1974
@Mixtape
@misterio
@Lionel_Messi10
@KrychaFCB
@FcPortoFan1999
@Culer9002
@Arkon
@Adran360

Moskwa podbita:

29 września 1982 r. Śląsk Wrocław pokonał na wyjeździe Dynamo Moskwa 0:1 w 1/32 Pucharu UEFA i awansował do kolejnej rundy. W meczu rewanżowym zdecydowanym faworytem byli już Rosjanie. Jednak piłkarze Śląska postarali się i wygrali w Moskwie. W 17 minucie fantastycznym strzałem z dystansu popisał się Ryszard Tarasiewicz. Był to jeden z piękniejszych o ile nie najpiękniejszy gol tego zawodnika w karierze. Gospodarze rzucili się do huraganowych ataków. ,,Wojskowi” umiejętnie się bronili próbując grać z kontry. Wraz z upływającym czasem gospodarze grali coraz bardziej nerwowo i ich ataki nie zawsze były przemyślane, Jednakże zdobyli bardzo dużą przewagę. W ostatnim kwadransie WKS grał już tylko ,, obronę Częstochowy” ale zdołał dowieźć wynik do końca. Rosjanie pamiętając a może nie chcąc pamiętać atmosfery z Wrocławia zorganizowali dla gości z Polski różne atrakcje, w rodzaju zwiedzania mauzoleum Lenina czy wycieczki do Borodino na miejsce słynnej bitwy z epoki napoleońskiej.


@Symson
@Ogorinho1974
@Mixtape
@misterio
@Lionel_Messi10
@KrychaFCB
@Culer9002
@FcPortoFan1999
@Arkon
@Adran360

@FCBparasiempre
29 września 1913 r. urodził się Silvio Piola. Ten włoski snajper strzelał gole zarówno po trzydziestce, jak i przed nią. Strzelał tak dużo, że po dziś dzień nikt w lidze włoskiej nie może pobić jego rekordu – 274 zdobytych goli! Chyba nikt nie będzie w stanie pobić tego rekordu. Dlaczego? Po pierwsze – Piola miał niesamowity talent do gry. Był wszechstronnym napastnikiem. Strzelał gola zarówno prawą, jak i lewą nogą. Mimo skromnych warunków fizycznych (178 centymetrów wzrostu) dobrze grał głową. W uderzaniu piłki tą częścią ciała nie przeszkadzały mu nawet szwy na głowie. Adrenalina wytworzona przy okazji derbów Wiecznego Miasta z Romą zrobiła swoje. Potrafił strzelać gole lokalnemu rywalowi, grając ze spuchniętą kostką czy złamanym żebrem. Siłę fizyczną łączył z doskonałą techniką. Piola(tak jak dzisiaj Cristiano Ronaldo czy Lionel Messi) ani myślał schodzić z boiska. Nierzadko grywał kontuzjowany lub chory. Nic nie powstrzymywało go przed chęcią strzelania bramek. Grając w Pro Vercelli (o tym klubie możesz przeczytać tutaj) wrócił do gry dwa tygodnie po złamaniu kości piszczelowej, choć lekarz zalecał dwa miesiące przerwy. Przez niektórych uważany jest za wynalazcę gola określanego w języku angielskim mianem ,,bicycle kick”. We Włoszech o takim strzale mówiło się ,,przewrotka alla Piola”. Siłę strzałów Pioli porównywano do siły uderzenia pioruna. Na boisku okrutny i bezlitosny był tylko wtedy, kiedy trzeba było posłać piłkę do siatki. W 1943 w derbach Rzymu przez cały mecz Piolę brutalnie faulował Luigi Allemandi. Po meczu Silvio… podziękował mu za grę. Poza boiskiem wiódł spokojne życie u boku swojej żony Aldy Ghano, z którą ożenił się w 1948 roku i żył aż do śmierci. Państwo Piola doczekali się dwójki dzieci: córka Paola jest psychologiem, natomiast syn Dario próbował swoich sił jako obrońca Pro Vercelli, po czym został prawnikiem i politykiem. We krwi prawnuka Alonso (urodzony w 1979 roku) płynie także krew brazylijska. Nie było innej możliwości jak kolejny piłkarz w rodzinie. Alonso grał w niższych ligach Włoch, Szwajcarii i Ameryki Południowej.

Umiejętności Włocha to jedno a boiskowa długowieczność to drugie… Piola zadebiutował w Serie A w barwach Pro Vercelli w roku 1930, mając zaledwie siedemnaście lat. Ostatni mecz w lidze rozegrał jako piłkarz Novary niemal ćwierć wieku później (!), bo w roku 1954. 24 lata grania i regularnego strzelania. Silvio był skazany na futbol. Starszy brat Serafino także grał w piłkę, jednak musiał porzucić karierę sportowca z powodu poważnej wady wzroku. Zawód piłkarza zamienił na pracę księgowego. Piłkę kopał także Paolino – kuzyn Silvio. Do piłki Piolę przekonał Giuseppe Cavanna – bramkarz Pro Vercelli, a prywatnie brat matki Silvio. Cavanna w 1934 roku zdobył z Włochami mistrzostwo świata jako rezerwowych bramkarz. Cztery lata później dokona tego samego jego bratanek… Cavanna zaszczepił Silvio bakcyla do futbolu, natomiast na głębokie wody futbolowego oceanu wypłynął dzięki… księdzu. Opatrzność zesłała Pioli i Pro Vercelli kapłana Don Sassiego, który polecił go w 1928 roku klubowi. Napastnik był kapitanem drużyny sekcji młodzieżowej Pro Vercelli o nazwie Veloce. Właścicielem dziecięcej drużyny był szef sklepu sportowego nazwiskiem Bernasconi. Wziął on pod swoje skrzydła grupkę bardzo zdolnych dzieciaków, między innymi późniejszą legendę Juventusu Teobaldo Depetrini, Ermesa Bosettiego i mistrza świata z 1938 roku Pietro Ferrarisa. Dobra gra Pioli sprawiła, że po konsultacji z opiekunem grupy młodzieżowe Mario Ardissone, trener dorosłej drużyny Jozsef Nagy przesunął szesnastoletniego wówczas Silvio do swojej ekipy. Przez cztery lata gra dla ,,Lwów” strzelił 51 goli. Po dziś dzień jest najlepszym strzelcem w historii klubu. W meczu z Fiorentiną aż sześciokrotnie pokonał bramkarza rywali. Zdarzyło mu się nawet strzelić bramkę… swojemu wujkowi, kiedy ten reprezentował Napoli. W 1934 roku Piola został zawodnikiem Lazio Rzym. Napastnik został zmuszony do zmiany barw klubowych. Palce przy transferze maczał sekretarz Partii Faszystowskiej Giovanni Marinelli i generał Georgio Vaccaro. Starające się o napastnika Torino oraz Inter musiały obejść się smakiem. Silvio był z natury spokojnym człowiekiem. Od polityki o wiele bardziej interesowały go psy, wędkarstwo i polowania. Ostatnią pasją Piolę zaraził jego ojciec, który na urodziny kupił mu karabin. Stronił od alkoholu i papierosów. Nie chciał niszczyć sobie kariery i życia przez bunt; zwłaszcza, że na zarobki w Lazio narzekać nie mógł. Na początku zarabiał 70 000 lirów rocznie. Z czasem pensja wzrosła do niemal pół miliona lirów za rok gry. Przeciętny Włoch o takich pieniądzach mógł tylko pomarzyć. Piola w ciągu dziewięciu lat gry dla Lazio strzelił 143 gole w 227 meczach. W kronikach rzymskiego klubu widnieje jako najlepszy strzelec wszech czasów. Dwa razy Silvio zostawał królem strzelców Serie A (1937 i 1943). Co z tego, skoro Lazio z nim w składzie nigdy nie zdobyło mistrzostwa? Partyjnym dygnitarzom nie o to chodziło. Niezadowolony i obawiający się o swoje stanowisko prezydent Lazio Remo Zanobi chciał pozbyć się Pioli z klubu pod pretekstem… zamiłowania piłkarza do polowań. Eugenio Gualdi także chciał usunięcia napastnika z klubu. Zniechęcał go do pozostania w klubie karami finansowymi za rzekome spóźnianie się na treningi, ale autorytet Pioli w oczach drużyny i kibiców sprawił, że to prezydent musiał opuścić Lazio.

Zbliżająca się klęska wojenna faszystowskich Włoch zmusiła Piolę do opuszczenia Rzymu. Piłkarz przeniósł się do Turynu. Tam występował zarówno w barwach Torino (1944), jak i Juventusu (1945-1947). ,,Stara Dama” kupiła go za kolosalną jak na tamte czasy kwotę trzech milionów lirów. W styczniu 1945 roku gruchnęła wiadomość o śmierci napastnika. Liga włoska pod koniec II wojny światowej nie grała, więc na boiskach Silvio nie był widywany. Miał on zginąć w zamachu bombowym. W intencji jego duszy odprawiono nawet mszę. W maju 1945 roku plotki zdementowano. Piola wrócił do świata żywych… W 1947 roku Silvio Piola został zawodnikiem Novary, gdzie grał do końca swojej kariery. W debiutanckim sezonie snajpera klub wygrał Serie B i uzyskał awans do najwyższej klasy rozgrywkowej. Tam trzymał się wraz z trwaniem kariery Pioli. Sezon po przejściu piłkarza na emeryturę, Novara wróciła do Serie B. W tym klubie także jest najlepszym strzelcem. 86 goli w 185 meczach sprawiło, że stadion w Novarze dziś nosi imię legendarnego napastnika. Władze kluby postanowiły o tym rok po śmierci legendy w roku 1997. Ostatniego gola strzelił mając 40 lat, 6 miesięcy i 9 dni. Nikt starszy nie zdobył bramki w Serie A aż do czasów Alessandro Costacurty. Silvio Piola był nie tylko z jednym z najlepszych, a może i najlepszym napastnikiem w historii Serie A, ale przede wszystkim częścią niezapomnianej ekipy Vittorio Pozzo. Pierwsze powołanie otrzymał na mecz z Austrią w 1935 roku w Wiedniu. Tuż przed meczem Piola zniknął. Okazało się, od debiutu w reprezentacji wolał… polowanie w miejscowym lesie. Zadanie odszukania Silvio miał ówczesny golkiper Lazio Giacomo Blason. Wycieczki do lasu omal nie przepłacił życiem. Piola wziął go za zwierzynę i… postrzelił. Blason w meczu nie zagrał, a Piola już tak. Ba! Strzelił nawet dwa gole, a Włosi zwyciężyli 4-2. Po meczu twórca znakomitego ,,Wunderteamu” Hugo Meisl nazwał Piolę ,,Bestią”. Inny jego boiskowy przydomek brzmiał ,,Taran”. W barwach narodowych snajper – tak jak w klubach – strzelał gola za golem, ale Pozzo długo przekonywał się do Silvio, narzekając na jego wyszkolenie techniczne. Włoscy kibice byli zszokowani, gdy Pozzo nie powołał Pioli na mundial w 1934 roku. Sam piłkarz był bardzo rozżalony, ponieważ nie mógł reprezentować ojczyzny na własnej ziemi. Na francuskim czempionacie bez Pioli Włosi nie obroniliby mistrzowskiego tytułu. Napastnik uratował Italii skórę już w pierwszym meczu, kiedy to w czwartej minucie dogrywki strzelił decydującego gola Norwegii. W ćwierćfinale zdobył dwie bramki w potyczce z gospodarzami turnieju, a Włochy wygrały 3-1. W półfinale z Brazylią strzelali inni, ale finał na Colombes był popisem ówczesnego gracza Lazio. On i Gino Colaussi strzelili po dwa gole, a Włosi wygrali decydujący bój 4-2 i zapisali się na kartach historii jako pierwszy zespół, który obronił Puchar Świata. Ćwierćwiecze Pioli w roli piłkarza było pasmem sukcesów. Na każdym szkle znajduje się jednak rysa. Silvio Piola nigdy nie był mistrzem Włoch. Trzy razy był drugi: raz z Lazio (1937), a dwa razy z Juventusem (1946 i 1947). Do klubu ze stolicy Piemontu przeniósł się głównie po to, aby zdjąć klątwę. Zniechęcony ciągłymi niepowodzeniami w walce o scudetto, zamienił wielkie Juve na małą Novarę. Wszędzie, gdzie był zostawał legendą i ulubieńcem tłumów, a to wszystko we Włoszech – kraju, gdzie jedna jest tylko matka i ukochana drużyna…

Legenda i najlepszy strzelec w historii Serie A:

@Adran360
@Arkon
@AssisMoreira
@Culer9002
@KrychaFCB
@Lionel_Messi10
@misterio
@Mixtape
@Ogorinho1974
@Symson

@on1977 Ja bym go wogóle nie ściągał od ,,Obywateli"! Szkoda na niego strzępić ryja i dostawać bany...

,,Dream Team” pokazał moc:

29 września 1993 r. FC Barcelona pokonała na Camp Nou Dynamo Kijów 4:1 w rewanżowym meczu I rundy Ligi Mistrzów. Gole dla Barçy zdobywali: Bakero(2), Laudrup oraz Koeman. Czy można powiedzieć, że mecz pierwszej rundy pucharowej Ligi Mistrzów 1993/94 był najlepszym meczem ze wszystkich rozegranych przez Dream Team ? Można znaleźć mnóstwo argumentów na obronę tej tezy, z Johanem Cruyffem, wspomaganym przez Charly'ego Rexacha i Tonny'ego Bruinsa , którzy poprowadzili drużynę w perfekcyjnie wykonanym ustawieniu 3-4-3 do niezwykłego zwycięstwa. Po przegranej 3-1 w pierwszym meczu na Ukrainie, trzeba było wykonać zadanie. A ich gra podaniowa była najlepsza, oddano 29 strzałów na bramkę, a cztery z nich trafiły do siatki. „To była noc pełna pasji zarówno na boisku, jak i na trybunach” – powiedział Cruyff po jej zakończeniu.



@Symson
@Ogorinho1974
@Mixtape
@misterio
@Lionel_Messi10
@KrychaFCB
@Culer9002
@AssisMoreira
@Arkon
@Adran360

@ranger3120 Dlaczego akurat 9-ta?

Historyczna klęska Blaugrany:

29 września 1940 r. FC Barcelona doznała jednej z największych klęsk w historii a mianowicie poległa aż 11:1 z FC Sevilla na Estadio Nervion. To obok starcia z Athletic Bilbao(12:1), jedyny mecz ligowy, w którym Barça straciła dwucyfrową liczbe goli. ,,Katem” Blaugrany okazał się przede wszystkim Guillermo Campanal I(najlepszy strzelec Sevilli w historii) zdobywca 5 goli. Hattricka dołożył Torrontegui a pozostałe trafienia dołożyli Raimundo(2) i Berrocal. Dla Barçy trafił Jose Valle Mas… otwierając wynik meczu w 10 minucie. Miedzy 23 a 28 minutą Sevilla zdobyła jednak aż 4 gole a po przerwie dokończyła dzieła zniszczenia. Był to mecz pierwszej kolejki sezonu 1940/41, który Blaugrana zakończyła na czwartej pozycji a Sevilla na piątej. Czyżby ten pierwszy gol strzelony przez Masa aż tak rozwścieczył Andaluzyjczyków?



@Adran360
@Arkon
@AssisMoreira
@Culer9002
@KrychaFCB
@Lionel_Messi10
@misterio
@Mixtape
@Ogorinho1974
@Symson

Vamos ,,Bosteros"! Vamos a ganar!

@FcPortoFan1999 No akurat teraz się z tobą zgodze w stu procentach!

@SenoX Flick to dobry trener ale ja też kompletnie nie rozumiem co Niemiec tak bardzo pozytywnego widzi w tym patałachu Ferranie...

@matirix20 No i co tam panie ekspercie teraz powiesz...?

@FcPortoFan1999 Wyjazdówki, przestrzegałem,wyjazdówki...!

To było świetne, wręcz kapitalne widowisko na ,,El Sadar". Takie meczycha aż chce się oglądać! A nasza kochana Barcunia? No cóż, w zasadzie jest bardzo ciężko w takim zestawieniu linii defensywnej na chwile obecną i z 9 piłkarzami La Masii wygrać mecz z poukładanym przeciwnikiem. Gratulacje dla Osasuny za wyśmienity mecz.
Ps. Trzeba dalej skrupulatnie zbierać punkty żeby odzyskać mistrzostwo Hiszpanii a nie już tylko myśleć o wszystkich rekordach do pobicia!