FCBparasiempre

Matador z plemienia Mapuczów:

@Symson
@Stinger_
@patataj
@Ogorinho1974
@Mixtape
@misterio
@Lionel_Messi10
@KrychaFCB
@Arkon
@Adran360

@Maki123 Tu akurat masz racje ale Święta Bożego Narodzenia, zwłaszcza w Polskiej tradycji moim skromnym zdaniem nie powinny być ściśle łączone z Barcą. Przedewszystkim to są święta rodzinne a nie klubowe...

@Crashynski Dla mnie osobiście pamiętny finał Ligi Mistrzów na Stade de France z Arsenalem! Moja pierwsza ogladana na żywo Barcunia w finale, mój ulubiony napastnik Eto'o i to wejście Henki Larsona... Tego się nie zapomina do końca życia!

Premierowe zwycięstwo i premierowe gole w dziejach Dumy Katalonii:

24 grudnia 1899 r. FC Barcelona po raz pierwszy w swojej historii wygrała mecz i po raz pierwszy strzeliła gole. To był towarzyski mecz z FC Catala rozgrywany na tym samym obiekcie co premierowe spotkanie z angielską colonią(8 grudnia 1899) a mianowicie na ,,Velodrom de la Bonanova”. Mecz zakończył się zwycięstwem Blaugrany 3:1 a pierwsze dwa gole zdobył nie kto inny jak sam legendarny Joan Gamper! Trzeciego gola dołożył Ernest Witty. Wspomniany przeze mnie ,,Velodrome de la Bonanova” został zburzony w 1910 r. po latach pełnienia funkcji siedziby FC Català, pierwszego głównego rywala FC Barcelony w początkach piłkarskiej Barcelony. Rywalizacja z Catalą była dość wyraźna w tych wczesnych latach. Legenda głosi, że założyciele FC Català odrzucili Gampera, ponieważ był obcokrajowcem, zmuszając go do założenia własnego klubu. Jednak prawda jest taka, że FC Català miała zagranicznych graczy, z których niektórzy byli Szkotami. Jeśli rzeczywiście został odrzucony, to prawdopodobnie dlatego, że Gamper był protestantem, podczas gdy wszyscy gracze Català byli katolikami ale to już inna historia.



@Adran360
@Arkon
@AssisMoreira
@KrychaFCB
@Lionel_Messi10
@misterio
@Mixtape
@Ogorinho1974
@Stinger_
@Symson

@JanneAhonen O prosze! Gratulacje za dobrą pamięć :)

Recreation Club był pierwszy w Hiszpanii:

23 grudnia 1889 r. z inicjatywy Alexandra Mackaya, byłego szkockiego lekarza, Roberta Russella Rossa, również szkockiego lekarza oraz przez grupę górników z kopalni Rio Tinto, powstał Huelva Recreation Club, przemianowany później na Recreativo Club de Huelva. Swój pierwszy mecz rozegrali rok później na hipodromie Tablada w Sevilli. Ich rywalami byli pracownicy wodociągów należących do Brytyjczyków i przez nich obsługiwanych. W pierwszej dekadzie XX wieku ,,El Recre” przeszedł w ręce Hiszpanów a następnie zniknął z mapy wielkich klubów. Do dnia dzisiejszego Huelva wiedzie spór z Rio Tinto o to, który klub jest kolebką hiszpańskiej piłki nożnej. Chociaż współcześnie ,,Recre” błąka się po niższych ligach, to przed wjazdem do miasta stoi olbrzymi pomnik nieznanego piłkarza. Swoim kształtem przypomina nieco ten, który stoi nieopodal stadionu w Rio Tinto.

@Symson
@Stinger_
@Ogorinho1974
@Mixtape
@misterio
@Lionel_Messi10
@KrychaFCB
@AssisMoreira
@Arkon
@Adran360

@FcPortoFan1999 No tak, to w sumie dobrze że u ,,nas" nie ma takiego ,,drugiego Pereza", choć jeszcze nie tak dawno był i na dobrą sprawe do tej pory smród się po nim ciągnie...

@FcPortoFan1999 Perez to w sumie chyba taki sam charakter ma jak i Bartomeu! A co do Hirschla jak bys chciał poczytać to prosze uprzejmie: https://rfbl.pl/imre-hirschl/

@FcPortoFan1999 Też tak uważam. A słyszałeś może o tak wybitnym trenerze jak Imre Hirschl? Tych wybitnych trenerów troche było...

Wybitne postacie hiszpańskiego futbolu:

23 grudnia 1950 r. urodził się Vicente del Bosque, były piłkarz i trener. Zdobył mistrzostwo świata (2010), mistrzostwo Europy (2012), dwie Ligi Mistrzów (1999/2000, 2001/02), dwa mistrzostwa Hiszpanii (2001, 2003), Puchar Interkontynentalny (2002), Superpuchar Europy (2002). Kiedy Vicente del Bosque opuszczał Real Madryt w 2003 roku, zachował ogromną klasę. Trener, który poprowadził „Królewskich” do dwóch triumfów w Lidze Mistrzów, który znosił fochy pupilków prezesa sprowadzanych za grube miliony, zniósł też niesprawiedliwe zwolnienie nie skarżąc się ani słowem. Florentino Perez pozbył się szkoleniowca bezgranicznie poświęconego klubowi tuż po tym, jak Real wywalczył mistrzostwo Hiszpanii i dotarł do półfinału Champions League. – Ja uważam, że Perezem kierowały zazdrość i próżność – pisał Leszek Orłowski. – Nie mógł znieść, że del Bosque staje się idolem kibiców Realu, że swoją zwalistą postacią usuwa w cień jego osobę. Inaczej niż Zidane, Figo czy Ronaldo pojawił się w klubie przed prezydentem. Wywalczywszy w sezonie 2002/03 kolejne trofea, był dla Florentino poważnym zagrożeniem w rywalizacji o miano samca alfa, a rzecz jasna tylko taka rola prezydenta zadowalała. ,,Zwolnienie del Bosque było największą niesprawiedliwością, z jaką zetknąłem się w świecie futbolu. To było zachowanie zgoła nienormalne. Przecież Vicente kładł na stół nie tylko zaangażowanie, uczciwość i miłość do klubu, ale także liczne trofea” – pieklił się Luis Molowny. Znaleźli się mimo wszystko tacy, którzy Pereza usprawiedliwiali. Del Bosque uchodził bowiem w powszechnej opinii za szkoleniowca, który drużyną zarządza zgodnie z ideą Pawła Janasa. Nie wpierdala się. Ot, cała jego zasługa – nie przeszkadzał „galaktycznym” madrytczykom w osiąganiu sukcesów. Naturalnie szybko okazało się, że tego rodzaju teorie można odłożyć między bajki. Po rozstaniu ze „Sfinksem” ekipa ze stolicy Hiszpanii przestała odnosić jakiekolwiek sukcesy – ponosiła klęski zarówno w kraju, jak i w Lidze Mistrzów, mimo że Perez wymieniał jej szkoleniowców jak rękawiczki. Natomiast del Bosque swoją wartość dobitnie potwierdził jako selekcjoner reprezentacji Hiszpanii. Fakt, że przejął przepotężną drużynę ukształtowaną wcześniej przez Luisa Aragonesa, ale mistrzostwa świata oraz mistrzostwa Europy nie wygrywa się przecież przez przypadek. Może i temperament del Bosque nie pozwala sytuować go wśród najbardziej charyzmatycznych trenerów w dziejach, może i nie był on autorem przełomowych koncepcji taktycznych, lecz jedno trzeba mu oddać – niewielu w historii futbolu równie dobrze znało się na wygrywaniu. A przecież to jest w całej tej zabawie na koniec dnia najistotniejsze. ,,Nie lubię teatralnych gestów, nie wierzę w dodawanie w ten sposób energii piłkarzom. Ode mnie zawodnicy energię czerpią w taki sposób, że optymalnie przygotowuję ich do każdego spotkania”- mawiał del Bosque. ,,Kiedy wychodzimy na murawę, każdy z nas wie co dokładnie ma robić. Del Bosque daje nam odpowiednią swobodę na boisku, więc możemy grać tak, jak lubimy. To bardzo ważne zwłaszcza dla najbardziej uzdolnionych piłkarzy, del Bosque jest kluczem do ich świetnej gry”- wspominał Cesc Fabregas.

@Adran360
@Arkon
@Culer9002
@KrychaFCB
@Lahey
@Lionel_Messi10
@misterio
@Mixtape
@Ogorinho1974
@Stinger_

@Safrani To prawda ale cóż, nie zawsze będzie trwać pokolenie Messiego, Iniesty, Xaviego, Luisa Suareza czy choćby Puyola. Takiego zbiorowiska ,,harpaganów" może już za naszego życie nie być! Obym się bardzo pomylił...

Fantastyczny prezent na święta w El Clasico:

23 grudnia 2017 r. Real Madrid przegrał na Santiago Bernabeu z FC Barceloną 0:3(0-0) w ramach 17 kolejki Primera Division. Real Madryt poległ na własnym stadionie ze swoim odwiecznym rywalem, FC Barceloną. Messi i spółka przez całą pierwszą połowę byli przyczajeni, ale po przerwie wyczekali na zabójczą kontrę, którą zakończył Luis Suarez. Po chwili idiotycznie w polu karnym zachował się Dani Carvajal, który postanowił zmienić dyscyplinę sportu i pograć w siatkówkę. Blaugrana powiększyła przewagę nad drugim w tabeli Atletico do dziewięciu punktów, przez co chyba poznaliśmy mistrza Hiszpanii na sezon 2017/18. Mecz w pierwszej połowie był bardzo wyrównany i nie aż tak otwarty, przez co sytuacji strzeleckich nie było zbyt wiele. Lepsze sytuacje stworzył sobie Real, który starał się nie dopuścić Barçy do narzucenia warunków gry. Po zmianie stron Real jednak całkowicie się posypał. Cała organizacja gry obronnej spaliła na panewce, gdy w 54. minucie pilnujący Messiego Mateo Kovacić odpuścił drybling Ivana Rakiticia. Chorwacki pomocnik "Blaugrany" przebiegł z piłką spory dystans, a następnie rozciągnął grę do Sergi Roberto. Ten wyłożył piłkę Suarezowi, który nie mógł się pomylić i umieścił piłkę w niemal pustej bramce. Na 27 minut przed końcem spotkania idiotycznie zachował się Dani Carvajal. Prawy obrońca "Królewskich" celowo zagrał ręką w polu karnym. Lionel Messi nie pomylił się z rzutu karnego i podwyższył prowadzenie. Katalończycy dorzucili trzecie trafienie w doliczonym czasie gry. Prawym skrzydłem szarżował Messi, by następnie wycofać piłkę do wbiegającego Aleixa Vidala, który płaskim strzałem pokonał Keylora Navasa. Kostarykański bramkarz odbił piłkę, ale ta i tak wpadła do bramki, choć wydaje się, że mógł zachować się dużo lepiej. Grający w dziesiątkę piłkarze Realu nie zdołali już odpowiedzieć. Obrona tytułu była wówczas dla podopiecznych Zinedine'a Zidane'a raczej niemożliwa.

Nacieszmy oczy i dusze:

Protoplasta Superpucharu:

23 grudnia 1945 r. FC Barcelona pokonała Athletic Bilbao w finale ,,Copa de Oro Argentina”. Prekursorem Superpucharu Hiszpanii stał się zorganizowany w 1945 r. mecz pomiędzy mistrzem kraju FC Barceloną a zdobywcą Pucharu Hiszpanii Athletic Bilbao. Inicjatywa wyszła od konsula Argentyny w Barcelonie a trofeum ufundowali jego rodacy mieszkający w stolicy Katalonii, stąd nazwa: Złoty Puchar Argentyny. Po emocjonującym meczu Blaugrana zwyciężyła zasłużenie 5:4 a zyski ze spotkania przeznaczono dla szpitali w Barcelonie i Bilbao. ,,To był prawdziwy finał pucharu: entuzjazm i rządza tytułu 22 paladynów, którzy wyszli na boisko naładowani w poszukiwaniu cennego trofeum. Dwie różne drogi zdobywania goli i emocjonujące ostatnie 5 minut, gdzie jedni dążyli do wyrównania a drudzy starali się utrzymać minimalne prowadzenie. Finał, który pozwolił nam posmakować 90 minut dobrej gry i niezaprzeczalnych emocji. To był historyczny sukces naszego wspaniałego futbolu, który zostanie dobrze zapamiętany przez tysiące kibiców, mających szczęście zobaczyć to na własne oczy”- komplementowała spotkanie gazeta ,,El Mundo Deportivo”. W 1947 r. organizator rozgrywek ligowych RFEF urządził ponownie spotkanie o Superpuchar pod nazwą ,,Copa Eva Duarte”.

Strzelcy goli: Cesar Rodriguez(2), Gamoral(2) oraz Bravo dla Barçy / Zarra(2), Urra i Panizo dla Athletic.

@Adran360
@Arkon
@Culer9002
@KrychaFCB
@Lionel_Messi10
@misterio
@Mixtape
@Ogorinho1974
@Safrani
@Stinger_

Niepowtarzalne pionierskie czasy:

23 grudnia 1906 r. FC Barcelona rozegrała towarzyski mecz we Francji przeciwko Olimpique Cette, klubowi założonemu w mieście Seta, na obrzeżach Montpellier. W relacji z tamtych czasów występ Blaugrany, która pokonała Francuzów 4:2(po 2 golach Romy Fornsa oraz po jednym Quirante i Comamali), odbił się szerokim echem. Serdeczne relacje między klubami sprawiły iż wkrótce doszło do drugiego meczu, tym razem w Barcelonie a po nim piłkarze i szefowie obu klubów udali się do ,,Gran Hotel Falcon” na pożegnalny bankiet. Uroczystość prowadził lekarz i ówczesny deputowany republikański- Per Pi y Sunyer, który w przemowie odwoływał się do patriotycznego znaczenia zwycięstw obu drużyn.

@Stinger_
@Ogorinho1974
@Mixtape
@misterio
@Lionel_Messi10
@KrychaFCB
@Culer9002
@AssisMoreira
@Arkon
@Adran360

No i prosze, do czego to doszło!? A tak wszyscy chcieliśmy porządnej i dyscyplinarnej myśli szkoleniowej...
Ciekawe czy to tylko chwilowy kryzys, jak za Luisa Enrique na samym początku 2015 roku?

Premierowe derby:

23 grudnia 1900 r. FC Barcelona rozegrała pierwsze w swojej historii derby Barcelony z Espanyolem. Towarzyskie spotkanie zakończyło się bezbramkowym remisem i toczyło się w przyjacielskiej atmosferze, co trudno sobie dzisiaj wyobrazić. Barça zagrała bez obcokrajowców a przeciwnicy zaprezentowali się pod nazwą Sociedad Española de Futbol co po Polsku znaczy Hiszpańskie Towarzystwo Piłki Nożnej. Dopiero później przekształcili nazwe na RCD Espanyol.



@Adran360
@Arkon
@AssisMoreira
@Culer9002
@KrychaFCB
@Lionel_Messi10
@misterio
@Mixtape
@Ogorinho1974
@Safrani

@Stinger_ Przepraszam ale jakoś tak wyszło, jakoś pominołem. Ale jak Krkić to chyba wiadomo o kogo chodzi?

@Seba41 Punktów bardzo szkoda. Co do Atletico, to ekipa, która bardzo groźnie kontratakuje i jeszcze lepiej się broni. Uważam że taki ,,szaleńczy" presing od początku meczu, wręcz na ich polu karnym był złą taktyką. Uważam że przy takim przeciwniku, to trzeba było dać im przejąć inicjatywe(przynajmniej spróbować) dać im się wyszumieć i skontrować ich(!) a wyszło całkiem odwrotnie...

@Symson Staram się jak moge i służe uprzejmie :)

Najmłodsi strzelcy Ligi Mistrzów:

1. Ansu Fati: 17 lat i 40 dni

2. Lamine Yamal: 17 lat i 68 dni

3. George Ilenikhena: 17 lat i 119 dni

4. Antonio Nusa: 17 lat i 149 dni

5. Peter Ofori-Quaye 17 lat i 194 dni

6. Mateo Kovacic: 17 lat i 215 dni

7. Cesc Fabregas: 17 lat i 217 dni

7. Krkić 17 lat i 217 dni

9. Martin Klein: 17 lat i 240 dni

10. Breel Embolo: 17 lat i 263 dni

@Adran360
@Arkon
@Culer9002
@KrychaFCB
@Lahey
@Lionel_Messi10
@misterio
@Mixtape
@Ogorinho1974
@Stinger_

Barceloński zakład przy ulicy Vidre:

Na początku XX wieku futbol był jeszcze w mieście sportem mniejszościowym. To pasja owych Pionierów umożliwiła rozgrywanie pierwszych meczów ponieważ niemal jakiekolwiek miejsce uważali za wystarczająco dobre żeby biegać za piłką w krótkich spodenkach. Boiska do gry w złym stanie i byle jakie stroje były na porządku dziennym. Za sprzęt płacili sami piłkarze, którzy korzystali z ręcznie szytych piłek, przynajmniej do czasu, gdy Gamper dostał futbolówkę od krewnych ze Szwajcarii. Często zdarzało się tak że piłkarze wychodzili z domu w bawełnianych koszulkach brał grana, które zakrywali płaszczem, wypełnianych spodenkach sięgających za kolana, podtrzymywanych paskiem z materiału a także w wełnianych getrach. Uniform uzupełniały buty ze skóry, często białej albo chromowanej w kolorze jasnoszarym, które kupowali za granicą. Do tego wszystkiego cierpieli na niedostatek piłek. Dlatego też klub zlecił wyprodukowanie kilku rymarzowi z zakładu przy ulicy Vidre. Jej nazwa pochodziła od dawnego pieca szklanego, który znajdował się przy niej łącząc plac ,,Reial” z ulicą Eskudellers w środku dzielnicy ,,El Raval”. Piłki wykonane były ze skórzanych kawałków w ciemnych kolorach, zszytych ze sobą nitką. Rymarz, nie mający pojęcia o futbolu, wytworzył je ręcznie, korzystając z fotografii zamieszczonych w zagranicznej prasie, dostarczonych mu przez kibiców i szefów klubu. Rezultatem była mało konwencjonalna piłka o nieregularnym kształcie, która szybko przestawała nadawać się do gry i którą trzeba było stale zszywać. Jednak najważniejsze że klub miał własną piłkę bardzo cenione i rzadkie dobro będące w tamtym czasie synonimem poważnej drużyny. Pierwsze mecze Barça rozgrywała właśnie tymi ręcznie szytymi piłkami, do czasu aż Ernest Whitney Cotton, założyciel ,,Reial Club de Tenis Barcelona” i wtedy także piłkarz Barçy, ofiarował dwie piłki marki ,,Greenville-Birmingham”, które kupił podczas pobytu w Wielkiej Brytanii. Przywiózł również jeden z pierwszych gwizdków dopuszczonych regulaminem do wykorzystywania przy sędziowaniu meczów oraz pierwszą parę butów piłkarskich, które wywołały podziw wśród jego kolegów z drużyny z uwagi na ich wysoką jakość.

@Symson
@Stinger_
@Ogorinho1974
@Mixtape
@misterio
@Lionel_Messi10
@KrychaFCB
@Culer9002
@Arkon
@Adran360

@FcPortoFan1999 Znowóż jakieś tajemnicze języki 2024? Dajcie spokój ludzie...!

@FcPortoFan1999 A to to rozumiem! Nie można było tak od razu pisać!? Tylko jakieś chińskie czortowiny!

@FcPortoFan1999 ,,hype"? a co to za cholerstwo?

Czy wiemy że…

Emanuel Olisadebe kończy dziś 46 lat. Olisadebe zdecydowanie zapisał się w historii polskiej piłki nożnej nie tylko dlatego, że był pierwszym czarnoskórym zawodnikiem kadry ale także dlatego, że dzięki jego wyczynom na boisku Polska zakwalifikowała się do Mistrzostw Świata w 2002 roku. Nigeryjski sportowiec 12 lat temu postanowił zakończyć karierę. Emmanuel Olisadebe urodził się w Nigerii w 1978 roku. Od dzieciństwa interesował się piłką nożną i chciał grać w nią zawodowo, a w 1997 roku przyjechał do Polski, aby rozwijać swoją karierę. Przeszedł testy do Wisły Kraków i Ruchu Chorzów, ale współpraca z tymi klubami nie wyszła. Z pomocą selekcjonera Jerzego Engela, który zauważył jego talent, został graczem Polonii Warszawa, z którą związany był do 2000 roku. Również w 2000 roku Emmanuel Olisadebe otrzymał polskie obywatelstwo i dołączył do kadry narodowej, z którą do 2004 roku zagrał 25 razy. Po eliminacjach do MŚ 2002 zyskał miano najskuteczniejszego strzelca Polaków (8 bramek) i pomógł drużynie awansować do turnieju finałowego w Korei Południowej. Po zakończeniu kontraktu z Polonią Warszawa trafił do klubu Panathinaikos, z którym wywalczył Puchar Grecji. Po kontuzji kolana stracił miejsce w podstawowym składzie i w 2006 roku przeszedł do angielskiej drużyny Portsmouth FC. Nie zagrzał tam jednak miejsca – wkrótce przeniósł się najpierw do greckiego klubu Skoda Ksanti, później cypryjskiego APOP Kinyras, a potem chińskiego Henan Jianye. W 2010 roku rozwiązał kontrakt z tym ostatnim i został wolnym zawodnikiem. Karierę zakończył pod koniec 2012 roku.



@Adran360
@Arkon
@FcPortoFan1999
@KrychaFCB
@Lionel_Messi10
@misterio
@Mixtape
@Ogorinho1974
@Safrani
@Symson

@AssisMoreira Zgadzam się z tobą w stu procentach! Wprawdzie za czasów jego gry nie widziałem go w akcji tylko z urywek w telewizji ale troche o nim czytałem i włąśnie takiego charakteru u ,,nas" dzisiaj nam brakuje...

@FcPortoFan1999 Wcale niewykluczone że kiedyś taki się znajdzie...

@FcPortoFan1999 No ale jednak w końcu został pobity(!) czyli teoretycznie się da...?

Po prostu geniusz!

22 grudnia Lionel Messi strzela w ligowym meczu z Realem Valladolid 91 gola w całym 2012 roku. Rok ten był dla Argentyńczyka spektakularny. Już 9 grudnia w meczu z Betisem pobił dotychczasowy rekord Gerda Müllera, który w barwach Bayernu i reprezentacji Niemiec strzelił w 1972 r. 85 goli. Biorąc pod uwagę iż obecnie futbol jest dużo bardziej fizyczny i pada znacznie mniej goli, osiągnięcie było niesamowite. Do 22 grudnia i meczu z Realem Valladolid Messi zdążył jeszcze dołożyć siedem trafień. 91 goli zdobyte we wszystkich oficjalnych meczach to rekord w historii światowego futbolu(Pele w 1959 strzelił jedynie 75 goli). Znany dziennikarz ,,AS-a” Tomas Roncero przekonywał co prawda że rekord wciąż należy do Zambijczyka Godfreya Chitalu, który ponoć strzelił w swoim kraju 107 goli w 1972 roku, aczkolwiek teorii tej nie wzięto na poważnie. Z końcem 2012 r. 25-letni wówczas Messi miał już na koncie dziesiątki rekordów. Do najważniejszych należą: najwyższa ilość goli w jednym sezonie La Liga(50), czterokrotna korona króla strzelców Ligi Mistrzów(2010-13), rekord goli w jednym sezonie(73) a także wyrównanie rekordu Anglika Viviana Woodworda w ilości goli w rozgrywkach międzynarodowych, również reprezentacji(25 goli).



@Sysia11
@Symson
@Ogorinho1974
@Mixtape
@misterio
@Lionel_Messi10
@KrychaFCB
@Culer9002
@Arkon
@Adran360

Golleada w Copa del Rey:

22 grudnia 2011 r. FC Barcelona odniosła najwyższe zwycięstwo pod wodzą Guardioli i jedno z najwyższych zwycięstw w historii Pucharu Hiszpanii. Na Camp Nou rozgromiła trzecioligowy La Hospitalet aż 9:0(!) w rewanżowym meczu 1/16 Copa del Rey. Blaugrana wystąpiła w składzie: Pinto, Pique, Puyol, Fontas, Fabregas, Xavi(38’ Tello), Iniesta (31’ Sergi Roberto), T. Alcantara, Busquets(57’ J. Dos Santos), Pedro, Cuenca. Rezerwowi: Valdes, Sergi Roberto, Muniesa, Jonathan dos Santos, Tello