Colon

@Gary no właśnie ze spaniem mam problem , nawet gdy zacznę koło 17

@JimMorrisonFCB za darmo??? wow

@JimMorrisonFCB wiatr to wrog nr 1.

@Gary Ja wlasnie wieczorami najbardziej. Chociaz potem regeneracja gorsza.

Tak naprawde to Valverde i spolka chcieli zniszczyc la Bambe. iykwim

@JimMorrisonFCB powinien to dzis wygrac, wiadomo.
Ja nie lubie grac rano tzn tak do 13 a Ty?

@JimMorrisonFCB mowisz? Mozliwe, chociaz Borges to taki truten, czasem ciezko sie przeciwkno niemu gra, gdy zlapie dzien.

@Gary tam jest wolna amerykanka.

Teen Town. Zebralem byscie Wy nie musieli ;)

---------------------------
@JimMorrisonFCB @8stoichkov8 @Coutinho007 @mientusek1407 @patataj
@iksajotien @don'T.R.I.P.e @kazbychu @shaun @Safrani i i
Konradowskyy, Draqulius, kamyk_23, VamosRakieta ,Comentateiro

Borges vs Jodar.

Myslisz Brando, a tu Reynolds.
https://cdn1.dangerousminds.net/uploads/7/images/burtbrando111111.jpg
https://cdn.images.express.co.uk/img/dynamic/36/1200x712/4573552.jpg
@BorzyKrzys @JimMorrisonFCB

Walter White to Valverde?

@shaun zawsze na to mówię - trzeba się wsłuchać , najlepiej na słuchawkach , ale przy tej ilości bodźców nie jest to łatwe

@Marusek oj tak !!

@Murazor niesamowite. Ja bym sie osral jako obronca majac prze soba Leo.

Gdzie ten Messi?

Jak oceniacie nowe odcinki Fron i The Boys?

@tribo @shaun @JimMorrisonFCB dawno tamu ogldalem taki dokument pt. alfabet mafii i tam wlasnie w podkladzie lecial czasami ten album Substrata. np w 2:57:21. @clyde chyba tez zna te serie.

dokladnie ten utwor Poa Alpina

Muzyczna batalia - #76
glosowanie https://strawpoll.com/NPgxez3loZ2
----
poprzedni post https://www.fcbarca.com/la-rambla/dyskusja-16837590#comment-16837590
---
ANVIL – „Metal on Metal” (1982, Album: Metal on Metal)

Kanadyjskie trio dowodzone przez Steve’a „Lipsa” Kudlowa i Robba Reinera. To definicja niedocenionego pionierstwa. Choć ich wpływ na rozwój thrash metalu jest bezdyskusyjny – inspirowali m.in. Metallicę czy Slayera – zespół przez dekady balansował na granicy zapomnienia, biedy i muzycznej marginalizacji. Historia Anvil to zapis tragikomicznej walki o przetrwanie w branży, która o nich zapomniała, co najpełniej wybrzmiało w kultowym dokumencie Anvil! The Story of Anvil. To opowieść o lojalności, która przetrwała brak komercyjnego sukcesu i dekady grania w półpustych klubach.
To dźwięk surowej, garażowej furii, która nie potrzebuje wygładzonej produkcji, by uderzyć z pełną mocą. Słychać tu prymitywny, ale niezwykle skuteczny riff, który napędza utwór niczym rozpędzona maszyna. Całość opiera się na ciężkim, niemal mechanicznym rytmie perkusji i wokalnej chrypie, która nie szuka melodii, lecz przekazuje czystą agresję. To brzmienie wczesnego metalu, w którym słychać jeszcze brud hard rocka lat 70., ale już z wyraźnym, przyspieszonym tętnem nadchodzącej thrashowej rewolucji.
Ciekawostki
Charakterystyczny, „piłujący” dźwięk w solówce utworu nie jest efektem pracy tradycyjnego efektu gitarowego, lecz użycia wibratora do gitary – technika, którą Lips Kudlow zaadaptował w sposób całkowicie nieszablonowy. Utwór ten stał się hymnem pokolenia, które czuło się wykluczone z głównego nurtu muzycznego, a jego surowość stała się wzorcem dla całego nurtu speed metalu.

------------------------------------------
PRONG – „One Outnumbered” (1994, Album: Cleansing)

Nowojorska formacja założona przez Tommy’ego Victora, byłego technika dźwięku w legendarnym klubie CBGB. Prong to muzyczny pomost między nowojorskim hardcore’em a industrialnym metalem. Ich historia to ewolucja od surowego, punkowego zgiełku do precyzyjnej, niemal klinicznej maszyny dźwiękowej. Zespół zawsze funkcjonował w cieniu wielkich gwiazd lat 90., mimo że ich wpływ na brzmienie nu-metalu (szczególnie w kontekście pracy gitarowej) jest fundamentem, na którym budowali m.in. Korn czy Fear Factory.
To dźwięk miejskiego betonu i stalowych konstrukcji. Słychać tu staccato riffy, które tną przestrzeń z chirurgiczną precyzją, pozbawione zbędnego patosu. Utwór buduje nastrój klaustrofobii i industrialnego chłodu, gdzie sekcja rytmiczna działa jak tłoki w wielkiej fabryce. Całość opiera się na synkopowanym rytmie, który wymusza fizyczną reakcję, łącząc hardcore’ową agresję z zimną, cyfrową estetyką. To muzyka dla środowiska, w którym emocje zostały stłumione przez technologię.
Ciekawostki
Album Cleansing był momentem, w którym Prong ostatecznie zdefiniował swoje brzmienie, odchodząc od punkowych korzeni na rzecz bardziej wyrafinowanej, industrialnej produkcji. Tommy Victor, dzięki pracy w CBGB, posiadał unikalną wiedzę o tym, jak brzmienie „siedzi” w przestrzeni koncertowej, co przełożyło się na niezwykłą selektywność gitar na tej płycie. Utwór „One Outnumbered” jest często przywoływany jako przykład mistrzowskiego wykorzystania ciszy i pauzy w metalowym riffowaniu.
-----------------------------------------
OVERKILL – „Time to Kill” (1989, Album: The Years of Decay)

Ikony thrash metalu z New Jersey, dowodzone przez wokalistę Bobby’ego „Blitza” Ellswortha i basistę D.D. Verniego. Overkill to synonim wytrwałości – przetrwali upadek thrashu w latach 90., zmiany składów i poważne problemy zdrowotne lidera (m.in. walka z rakiem i udar). Overkill nigdy nie złagodniał, zachowując swój charakterystyczny, „brudny” wschodniowschodnio-wybrzeżny styl, który łączy agresję z technicznym zacięciem.
To dźwięk rozpędzonego pociągu, który nie ma hamulców. Słychać tu nieustanny atak perkusji i ostre, cięte riffy, które nie dają słuchaczowi chwili wytchnienia. Utwór buduje nastrój niepokoju i narastającego napięcia, gdzie wokal Blitza, przypominający wściekły skowyt, przebija się przez ścianę dźwięku. Całość opiera się na dynamice thrashowego galopu, w którym każdy instrument walczy o dominację w miksie. To czysta, nieskrępowana energia końca lat 80., kiedy thrash osiągnął swoje techniczne apogeum.
Ciekawostki
The Years of Decay jest powszechnie uważany za szczytowe osiągnięcie kompozycyjne zespołu. W przeciwieństwie do ich wcześniejszych, bardziej surowych nagrań, ten album pokazał, że Overkill potrafi łączyć szybkość z progresywnymi strukturami. D.D. Verni, główny kompozytor zespołu, słynie z używania bardzo specyficznego, przesterowanego brzmienia basu, które w „Time to Kill” stanowi kręgosłup całego utworu, nadając mu głębi, której często brakuje w thrashowych produkcjach tamtego okresu.
-----------------------------
@JimMorrisonFCB @8stoichkov8 @Coutinho007 @mientusek1407 @patataj
@iksajotien @don'T.R.I.P.e @kazbychu @shaun @Safrani i
Konradowskyy, Draqulius, kamyk_23, VamosRakieta ,Comentateiro

@barcanawieki typowy szefunio.

@JimMorrisonFCB nie znam
Kurde , ale wjechała z the Great Gig in The Sky.

Nocna Muzyczna batalia - #75
glosowanie https://strawpoll.com/ajnE1mNJjnW
----
poprzedni post https://www.fcbarca.com/la-rambla/dyskusja-16825099#comment-16825099
---------------------------------------------
REDSHIFT – „Redshift” (1996, Album: Redshift)

Redshift to projekt Marka Shreeve’a, pioniera brytyjskiej sceny muzyki elektronicznej, wywodzącego się z kręgów inspirowanych szkołą berlińską. Shreeve, znany z zamiłowania do analogowych syntezatorów i potężnych, sekwencyjnych struktur, stworzył Redshift jako odskocznię od bardziej komercyjnych produkcji. Projekt powstał w cieniu rodzinnych tradycji muzycznych (syn kompozytora filmowego Grahama Shreeve’a) i długoletniej fascynacji twórczością Tangerine Dream. To brzmienie głęboko zakorzenione w technologii, gdzie człowiek staje się jedynie operatorem maszyny, która przejęła kontrolę nad generowaniem przestrzeni dźwiękowej.
To dźwięk niekończącego się lotu w stronę horyzontu zdarzeń. Utwór buduje nastrój izolacji wewnątrz metalicznego kadłuba, który przecina czarną materię kosmosu. Słychać tu fraktalne sekwencje, które pulsują z matematyczną precyzją, narastając i wygasając niczym oddech maszyny. Całość opiera się na gęstniejących warstwach analogowych tekstur, które przenikają się z chłodnymi, syntetycznymi padami. To pejzaż opuszczonej stacji kosmicznej, w której każdy ruch wywołuje echo w nieskończoności, a brak grawitacji staje się fizycznym odczuciem przenoszącym słuchacza w stan całkowitego odosobnienia od ziemskiego zgiełku.
Ciekawostki
Brzmienie Redshift jest często zestawiane z wczesnym dorobkiem Tangerine Dream, jednak w przeciwieństwie do niemieckich mistrzów, Shreeve kładzie znacznie większy nacisk na surową, niemal agresywną obróbkę dźwięku. Wykorzystanie rozbudowanego studia syntezatorów modularnych pozwoliło na uzyskanie tekstur, które w 1996 roku brzmiały jak relikt przeszłości, podczas gdy w rzeczywistości wyprzedzały swoją epokę w kontekście powrotu do analogowego puryzmu. Tytuł płyty i utworu nawiązuje bezpośrednio do zjawiska fizycznego „przesunięcia ku czerwieni” – kosmologicznego dowodu na rozszerzanie się wszechświata, co w tym przypadku stanowi idealną metaforę nieustannie ekspandujących struktur rytmicznych.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
BIOSPHERE – „The Things I Tell You” (1997, Album: Substrata)

Geir Jenssen, norweski producent działający pod pseudonimem Biosphere, to architekt lodowatego ambientu. Jego twórczość jest nierozerwalnie związana z surowym, arktycznym klimatem rodzinnego Tromsø. Po zakończeniu działalności w zespole Bel Canto, Jenssen zwrócił się ku izolacjonizmowi dźwiękowemu, znajdując inspirację w ciszy pustych przestrzeni, wschodach słońca nad fiordami oraz w literaturze rosyjskiej. Jego muzyka to zapis skrajnego wyobcowania, często przesycona field recordingami, które rejestrują realny świat, zanim zostanie on przetworzony w cyfrowy mrok.
Klimat utworu
To dźwięk polarnych zórz, które nie wydają dźwięku, ale są słyszalne w częstotliwościach subniskich. Słychać tu rozmyte, eteryczne głosy, które brzmią jak transmisje radiowe odbierane przez wieczny lód. Utwór buduje nastrój przejmującej kruchości – gdzieś pomiędzy hipnotycznym snem a atakiem paniki w pustym, zamarzniętym pokoju. Całość opiera się na minimalizmie: pojedyncze, przeciągłe tony splatają się z szumem wiatru, tworząc strukturę tak lekką, że wydaje się rozpadać w dłoniach. To zapis chwili, w której czas zatrzymuje się pod grubą warstwą śniegu.
Ciekawostki
Substrata, album z którego pochodzi ten utwór, jest uznawany za kamień milowy ambientu, a jego powstanie wiązało się z ogromną presją twórczą po wcześniejszych sukcesach artysty. W „The Things I Tell You” wykorzystano sample z filmu Andrieja Tarkowskiego „Stalker”. Jenssen wielokrotnie podkreślał fascynację rosyjską kinematografią, widząc w niej odbicie własnej melancholii. Okładka albumu, przedstawiająca surowy, arktyczny krajobraz, nie jest fotografią stockową, lecz autentycznym zapisem miejsca, w którym Jenssen poszukiwał izolacji niezbędnej do ukończenia pracy nad dźwiękowym uniwersum płyty. Utwór ten jest uznawany za jeden z najbardziej intymnych momentów w całej dyskografii Biosphere, przełamujący chłód maszyny za sprawą głębokiego, emocjonalnego rezonansu.
------
@JimMorrisonFCB @8stoichkov8 @Coutinho007 @mientusek1407 @patataj
@iksajotien @don'T.R.I.P.e @kazbychu @shaun @Safrani i
Konradowskyy, Draqulius, kamyk_23, VamosRakieta ,Comentateiro

@Jakchcesz Stary lew moze stracic zeby, ale nigdy apetytu.

@Encore Jodar najlepiej wypadl w tym turnieju vs Sinner. Swietny mecz i Wloch musial wejsc na swoj wysoki poziom.

@FcPortoFan1999 To juz wolalem by w finale gral Blockx.

@FcPortoFan1999 to zrobic, by go "odpiac"? W sumie i tak nie ma niczego do stracenia, a jednak sie spina.

Ja pie. juz 4-0 dla Sinnera.

@michal26 biedny operator kamery.. naturalna reakcja zdrowego faceta

Holger Rune.

@JimMorrisonFCB @mekston @Gary @FcPortoFan1999

@BorzyKrzys ten nr 3 bym sobie chetnie obejrzal.