Komentarze użytkownika Colon

Colon

25 lutego 2026, 14:08

Dyskusja

@barcanawieki czyli Mbappe to taki typowy Janusz.

Przejdź do dyskusji

Colon

25 lutego 2026, 14:00

Dyskusja

@DanielPlainview tak, ogolnie to jest genialny album. Tom przyznawal sie , ze czerpal duzo inspiracji z Capitana.

Przejdź do dyskusji

Colon

25 lutego 2026, 12:36

Dyskusja

Muzyczna batalia #32 , zapraszam wszystkich do słuchania i glosowania: https://strawpoll.com/B2ZB9d01dgJ

CAPTAIN BEEFHEART "Bat Chain Puller"
album Shiny Beast (Bat Chain Puller) (1978)

To soniczny monolit. Utwór otwiera się mechanicznym, nieregularnym rytmem, który wwierca się w czaszkę. Bas i bębny grają tu z matematyczną precyzją, tworząc ciężki, bagienny "groove", który wydaje się potykać o własne nogi, a jednak pędzi do przodu. Dwie gitary grają kompletnie niezależne linie – jedna "ślizga się" slide'em, druga uderza ostro – co przy pierwszym odsłuchu może brzmieć jak chaos, ale w rzeczywistości jest misterną układanką (tzw. heterofonia). Wokal Van Vlieta ma niesamowitą głębię – jego niskie rejestry wibrują w mostku, brzmiąc jak głos istoty z innej planety próbującej śpiewać bluesa Delty Missisipi.

Klucz do zrozumienia tego dziwacznego rytmu leży w... motoryzacji. Don Van Vliet (Captain Beefheart) wymusił na perkusiscie odwzorowanie dźwięku wycieraczek swojego Volvo, które walczyły z ulewą podczas jazdy przez pustynię. Ten specyficzny "szur-szur-pauza" stał się kręgosłupem całego utworu.

----------------------------------------------------------
TOM WAITS "Clap Hands"
album Rain Dogs (1985)

Słuchacz wchodzi tu w duszny, zadymiony świat miejskiego noir. Produkcja jest niesamowicie "sucha" i bliska – ma się wrażenie, że zespół gra w małym, drewnianym pokoju tuż obok ucha. Nie ma tu typowej perkusji; rytm wyznacza głucha, koścista marimba i tępe uderzenia w tomy, co nadaje utworowi plemienny, niemal rytualny charakter. Gitara Marca Ribota nie gra akordów, lecz "szczeka" krótkimi, dysonansowymi frazami, tnąc powietrze jak brzytwa. Głos Waitsa to chropowaty monolit, melodeklamujący tekst z teatralną manierą, balansując między pijackim bełkotem a proroczą wizją.

Michael Blair, perkusista na tej płycie, używał zestawu, który w świecie audiofilskim obrósł legendą. Zamiast drogich talerzy, w skład jego "perkusji" wchodziły części samochodowe, metalowe rury i meble. To właśnie ten "złom" (junk percussion) odpowiada za metaliczny, industrialny posmak utworu, który zainspirował całe pokolenie muzyków alternatywnych.

-----
@JimMorrisonFCB @8stoichkov8 @Coutinho007 @mientusek1407 @patataj @iksajotien @don'T.R.I.P.e @kazbychu @shaun @Safrani
Konradowskyy, Draqulius, kamyk_23, VamosRakieta ,Comentateiro
i kto jeszcze chce.

Przejdź do dyskusji

Colon

25 lutego 2026, 12:09

Dyskusja

@Arkon ;) .

Przejdź do dyskusji

Colon

25 lutego 2026, 11:48

Dyskusja

@Arkon co pisze ? kanał

Przejdź do dyskusji

Colon

25 lutego 2026, 10:35

Dyskusja

@Safrani Ciezko wybrac, ale na pewno zawsze poklonie sie przed
Pociag,
Noz w Wodzie,
Tunel,
Barwy Ochronne,
Las, 4 rano,
Podwojne Zycie Weroniki
Trzy Kolory,
Dekalog,
Osobiscie uwielbiam tez kino Kondriatiuka szeczegolnie Big Bang, ktory jest jednak bardziej teatrem tv niz filmem, ale ma tak fantastczna obsade (np zmarla niedawno Dykiel, czy Gajos) oraz uniwersalny przekaz wiejskiej filozofii. Znowu Gwiezdny Pyl czy Wrzeciono czasu oddaja piekno tu i teraz oraz lacza sacrum z profanum - unikalny klimat.

Przejdź do dyskusji

Colon

24 lutego 2026, 19:31

Dyskusja

@mekston że akurat Mensik musiał mu się trafić

Przejdź do dyskusji

Colon

24 lutego 2026, 18:48

Dyskusja

@mekston szkoda , ale styl Popiryna bardzo lubię

Przejdź do dyskusji

Colon

24 lutego 2026, 17:38

Dyskusja

@Kgorecki2500 mi kiedys faktycznie plesniowy splesnial. chyba to byla gorgonzola.

Przejdź do dyskusji

Colon

24 lutego 2026, 17:22

Dyskusja

Majchrzak ma setowa.

Przejdź do dyskusji

Colon

24 lutego 2026, 16:13

Dyskusja

@mekston a mi umknęło , że Korda wygrał finał z Paulem .

Przejdź do dyskusji

Colon

24 lutego 2026, 13:41

Dyskusja

@BorzyKrzys co za klimat ma ten seria

Przejdź do dyskusji

Colon

24 lutego 2026, 12:16

Dyskusja

Muzyczna batalia - dzis sceny z dwoch filmow i zacne utwory, ktore z nimi wspolgraja. #31 , zapraszam wszystkich do słuchania i glosowania:
https://strawpoll.com/eJnvVRwRxnv

CREAM "Sunshine of Your Love"
album Disraeli Gears (1967)
Film: Chłopcy z ferajny (Goodfellas), 1990, reż. Martin Scorsese

To jedna z najlepiej zmontowanych scen w historii kina. Utwór opiera się na legendarnym, ciężkim riffie granym unisono przez gitarę i bas. Eric Clapton używa tu swojego słynnego "Woman Tone" (gęste, ciepłe brzmienie), które w kontekście filmu staje się dźwiękiem zagrożenia.
Scorsese używa tego utworu w scenie w barze, kiedy kamera powoli zbliża się do twarzy Roberta De Niro (Jimmy Conway). Jimmy zaciąga się papierosem i patrzy na Morrie'ego. Riff Cream jest tu wyrokiem śmierci. Jest powolny, nieubłagany i hipnotyczny. Choć tytuł mówi o "słońcu twojej miłości", w filmie ten riff oznacza koniec przyjaźni i początek krwawej czystki. To moment, w którym paranoia bierze górę nad lojalnością.
Scorsese idealnie zgrał uderzenia perkusji Ginger Bakera z zaciąganiem się papierosem przez De Niro. Muzyka tutaj "gra" na twarzy aktora. To właśnie ten riff sprawia, że uśmiech De Niro wygląda na najbardziej przerażającą rzecz na świecie. To dowód na to, że blues-rockowy klasyk może stać się idealnym podkładem dla chłodnej kalkulacji mordercy.
---------------------------------------------
POWERMAD "Slaughterhouse"
album Absolute Power (1989)
Film: Dzikość serca (Wild at Heart), 1990, reż. David Lynch

Jest to scena, która definiuje "cool factor" Nicolasa Cage'a. Utwór to czysta, nieokrzesana agresja – szybkie, "tnące" riffy gitarowe i galopująca perkusja. W filmie muzyka ta działa jak wyzwalacz pierwotnej energii.
Sailor Ripley (Cage), który przez większość czasu jest romantykiem śpiewającym Elvisa, nagle zatrzymuje samochód na środku pustyni i zaczyna swój słynny taniec – "Karate Moshing". Muzyka kontrastuje z ciszą nocy i pustką krajobrazu. To nie jest utwór do słuchania w fotelu – to dźwięk, który zmusza ciało do gwałtownego ruchu. Reprezentuje "dzikość" tytułowego serca, moment totalnej wolności i szaleństwa, które jest wpisane w DNA tej postaci.

David Lynch nie użył tego utworu przypadkowo. Zespół Powermad pojawia się w filmie osobiście (w scenie w klubie), ale to właśnie ten moment na drodze przeszedł do historii. Lynch wykorzystał ten utwór, aby pokazać dwoistość natury Sailora: z jednej strony łagodny kochanek ("Love Me Tender"), z drugiej – nieobliczalna bestia, która w każdej chwili może eksplodować, tak jak ten utwór.

----
@JimMorrisonFCB @8stoichkov8 @Coutinho007 @mientusek1407 @patataj @iksajotien @don'T.R.I.P.e @kazbychu @shaun @Safrani
Konradowskyy, Draqulius, kamyk_23, VamosRakieta ,Comentateiro
i kto jeszcze chce.

Przejdź do dyskusji

Colon

24 lutego 2026, 12:01

Dyskusja

Gustavo Fring wraca do brooklynskich korzeni.

@JimMorrisonFCB @BorzyKrzys @MesQueUnClub_87

Przejdź do dyskusji

Colon

24 lutego 2026, 11:56

Dyskusja

@8stoichkov8 klasyk :)

Przejdź do dyskusji

Colon

24 lutego 2026, 11:56

Dyskusja

Przejdź do dyskusji

Colon

24 lutego 2026, 11:56

Dyskusja

Muzyczne pojedynki: 1 - 30

Przejdź do dyskusji

Colon

24 lutego 2026, 10:25

Dyskusja

Ja też dostałem zatrucia pokarmowego, ale nie powiem , które z tych dań mnie załatwiło :
https://www.fcbarca.com/la-rambla/dyskusja-16585658#comment-16585658
Dzięki @MesQueUnClub_87

Przejdź do dyskusji

Colon

24 lutego 2026, 00:47

Dyskusja

Uważajcie na jogurt.

Przejdź do dyskusji

Colon

23 lutego 2026, 17:11

Dyskusja

@Safrani https://strawpoll.com/40Zm4076mga

Przejdź do dyskusji

Colon

23 lutego 2026, 15:43

Dyskusja

Muzyczna batalia #30 , zapraszam wszystkich do słuchania i glosowania:
https://strawpoll.com/2ayLQdNpVn4https://strawpoll.com/40Zm4076mga

THE BEATLES "Day Tripper"
Singiel (Double A-side z "We Can Work It Out") (1965) "If I Needed Someone"
album Rubber Soul (1965) / I Want You (She's So Heavy)"
album Abbey Road (1969)

Kompozycja ta opiera się na jednym z najbardziej rozpoznawalnych riffów gitarowych w historii muzyki. Jest to utwór dynamiczny, napędzany motorycznym rytmem perkusji Ringo Starra i pulsującym basem Paula McCartneya. Wokal Johna Lennona i McCartneya jest pełen energii, harmonii i młodzieńczej nonszalancji.
Utwór reprezentuje szczytową formę "Swinging London" – jest szybki, chwytliwy i radiowy. Tekst, będący kpiną z "weekendowych hippisów" (ludzi, którzy udają styl życia, ale nie są w niego zaangażowani), podany jest w formie żartobliwej i lekkiej. Brzmienie jest jasne, "suche" i skoncentrowane na gitarowym ataku.

Słynny riff, który napędza cały utwór, nie powstał w próżni. John Lennon przyznał, że bezpośrednią inspiracją był utwór soulowy Bobby'ego Parkera "Watch Your Step". The Beatles wzięli ten bluesowy motyw i przyspieszyli go, tworząc fundament pod nowoczesny rock and roll.
Kompozycja George'a Harrisona (If i needed), inspirowana dzwoniącym brzmieniem gitar The Byrds. Oryginał opiera się na jasnej barwie 12-strunowej gitary Rickenbacker i skomplikowanych harmoniach wokalnych. W interpretacji Type O Negative ta lekka melodia zostaje drastycznie zwolniona, zamieniając się w posępny, gotycki chorał.
(I want you) Jeden z najcięższych i najbardziej awangardowych utworów w dorobku Johna Lennona. Kompozycja opiera się na obsesyjnie powtarzanym, walcowatym riffie i narastającym szumie syntezatora Moog (tzw. white noise).

------------------------------------------------------------------------------------------------------
TYPE O NEGATIVE "Day Tripper (Medley)"
album World Coming Down (1999)

Wersja ta jest totalną dekonstrukcją oryginału. Zespół z Brooklynu, nazywany często "The Drab Four" (Ponura Czwórka – w opozycji do Fab Four), zwolnił tempo utworu kilkukrotnie, zamieniając wesoły popowy numer w pogrzebowy marsz.
Kluczowe jest tu słowo "Medley". Type O Negative nie gra tylko "Day Tripper". W środku utworu płynnie przechodzą w inną piosenkę Beatlesów – "If I Needed Someone", by w finale uderzyć potężnym riffem z "I Want You (She's So Heavy)".
Brzmienie jest potężne, oparte na mocno przesterowanym basie Petera Steele'a i gitarach nastrojonych bardzo nisko (strojenie H). Wokal Steele'a jest głęboki, grobowy i pełen rezygnacji. To, co u Beatlesów było żartem, tutaj brzmi jak groźba lub obsesja.

Wybór finałowego fragmentu ("I Want You (She's So Heavy)") nie jest przypadkowy. Ten konkretny utwór Beatlesów z 1969 roku jest powszechnie uważany za pierwszy utwór doom-metalowy w historii (ze względu na ciężki, powtarzalny riff i nagłe urwanie taśmy). Type O Negative, włączając go do wiązanki, składa hołd Beatlesom jako nieświadomym pionierom ciężkiego grania, jednocześnie "naprawiając" ich radosny wizerunek poprzez nałożenie filtra depresji i mroku.

----------------------
@JimMorrisonFCB @8stoichkov8 @Coutinho007 @mientusek1407 @patataj @iksajotien @don'T.R.I.P.e @kazbychu @shaun @Safrani
Konradowskyy, Draqulius, kamyk_23, VamosRakieta ,Comentateiro
i kto jeszcze chce.

Przejdź do dyskusji

Colon

23 lutego 2026, 15:23

Dyskusja

Przejdź do dyskusji

Colon

23 lutego 2026, 15:23

Dyskusja

Muzyczne pojedynki:

Przejdź do dyskusji

Colon

22 lutego 2026, 16:56

Dyskusja

Hokej sie fantastycznie ogląda

Przejdź do dyskusji

Colon

22 lutego 2026, 13:07

Dyskusja

@mekston wczoraj gdzies mi wslasnie mignal Kafelnikov. chya AO vs Arnaoud Clement.

Przejdź do dyskusji

Colon

22 lutego 2026, 13:02

Dyskusja

Muzyczna batalia #29, zapraszam wszystkich do słuchania i glosowania:
https://strawpoll.com/2ayLQdNpVn4

TEMPLE OF THE DOG "Hunger Strike"
album Temple of the Dog (1991)

Kompozycja ta opiera się na jednym z najprostszych, a zarazem najbardziej hipnotycznych riffów gitarowych w historii lat 90. Chris Cornell napisał ten utwór jako hołd dla zmarłego przyjaciela (Andrew Wooda), ale brakowało mu niskiego głosu do wypełnienia zwrotek.
Kluczowym momentem jest tu wokalny "pojedynek". Eddie Vedder (wtedy jeszcze gośc znikąd, który dopiero przyjechał do Seattle) instynktownie podszedł do mikrofonu i zaśpiewał niskie partie. Utwór buduje napięcie aż do finału, w którym potężny, "operowy" krzyk Cornella splata się z głębokim barytonem Veddera. To brzmienie głodu – nie fizycznego, lecz duchowego i emocjonalnego. Jest to utwór ekstrawertyczny, wykrzyczany w stronę nieba.

Jest to jedyny moment w historii, w którym w jednym utworze słychać fundamenty dwóch gigantów dekady: Soundgarden (Cornell, Cameron) i Pearl Jam (Vedder, Gossard, Ament). Nagranie to powstało spontanicznie podczas jednej sesji i stało się nieoficjalnym hymnem jedności sceny z Seattle.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
MAD SEASON "River of Deceit"
album Above (1995)

W przeciwieństwie do hymnicznego "Hunger Strike", ten utwór jest introwertyczny i wyciszony. Mike McCready (gitarzysta Pearl Jam) rezygnuje tu z przesterów na rzecz krystalicznie czystego, "wodnego" brzmienia gitary, inspirowanego bluesem i jazzem.
Najważniejsza jest tu transformacja Layne'a Staleya (wokalisty Alice in Chains). Zamiast swojego charakterystycznego, metalowego "ryku", śpiewa on tutaj (a momentami niemal szepcze) głosem czystym, kruchym i pełnym rezygnacji. Tekst inspirowany jest książką "Prorok" Khalila Gibrana ("My pain is self-chosen"). Brzmienie jest przestrzenne, mokre od pogłosu i niezwykle smutne. Sekcja rytmiczna (Barrett Martin na bębnach) gra tu delikatnie, używając wibrafonu i marimby, co nadaje całości oniryczny charakter.

Mad Season powstało jako projekt terapeutyczny – muzycy (McCready i Baker) chcieli pomóc Staleyowi wyjść z nałogu, tworząc muzykę spokojniejszą, sprzyjającą trzeźwości. "River of Deceit" jest zapisem tej walki – to moment jasności umysłu w środku piekła uzależnienia.