Komentarze użytkownika Colon

@agaFCB Wiesz co ja mam czesto rozne i niespoje przemyslenia dotyczace Alcaraza. Po pierwsze nie da sie zaprzeczyc, ze on gra tenis jeden z najatrakcyjniejszy w historii Do tego jest tez swietnym taktykiem, a nie "tylko" atleta.
Nie jest moim ulubionym zawodnikiem, i czesto bede pewnie kibicowal underdogom, ale nie zawsze.
Na pewno bede za nim w meczach przeciwnko Jannikowi.

Wzbudza sympatje, jest bardzo fair na korcie, duzy szacun za to. Ciekawi mnie jak sie potoczy jego kariera i charakter jak / czy sie zmieni z biegiem lat.

Przejdź do dyskusji

Colon

6 lutego 2026, 18:43

Dyskusja

2

@mekston zgadza sie. Prawdopodbnie Sampras prime nie mialby szans juz z Alacarazem, ALE gdyby byli urodzeni w tym sam okresie to juz zupelnie inny temat science ficiton. Mysle ze generacja BIG 3 w pirime toczylaby w swoim prime swietne boje z Carlitosem i raz wygrywalby on, raz tamci.

Przejdź do dyskusji

Colon

6 lutego 2026, 15:47

Dyskusja

4

@Eklerek jeden z najlepszych zyjacych aktorow.

Przejdź do dyskusji

Colon

6 lutego 2026, 15:41

Dyskusja

1

Przejdź do dyskusji

Colon

6 lutego 2026, 15:40

Dyskusja

1

Przejdź do dyskusji

Colon

6 lutego 2026, 15:39

Dyskusja

5

Muzyczna batalia #21, zapraszam do glosowania: https://strawpoll.com/xVg71vPw6yr

Magma - Mëkanïk Dëstruktïẁ Kömmandöh
rok: 1973
Francuski fanatyzm
To nie jest rock, to jest opera z innej planety. Magma stworzyła własny język (Kobaïan) i własną mitologię. Ten album to trzecia część trylogii o upadku ludzkości.
Muzyka opiera się na transie i powtórzeniach. To "Carmina Burana" Carla Orffa, ale graną przez Johna Coltrane'a na sterydach. Mamy tu potężny chór, sekcję dętą i hipnotyczny, marszowy rytm. To muzyka, która ma wprowadzić w stan fizycznego uniesienia, niemal religijnego szału. Jest głośno, agresywnie i monumentalnie.
Kluczem do brzmienia tego albumu jest basista Jannick Top (Jannick? top). To on, razem z perkusistą Christianem Vanderem, tworzy ten charakterystyczny "pociągowy" rytm. Vander gra tu na bębnach rzeczy niemożliwe, ale nie popisuje się solówkami – on buduje fundament, który ma zmiażdżyć słuchacza. To muzyka totalna.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Jethro Tull - Thick as a Brick
rok: 1972
Brytyjski humor.
Jethro Tull nagrało ten album... dla żartu. Chcieli wyśmiać nadęcie rocka progresywnego (Yes, ELP), więc nagrali album, który jest jedną piosenką trwającą 43 minuty.
Paradoks polega na tym, że stworzyli arcydzieło gatunku, z którego kpili. Mimo skomplikowanej struktury (zmiany tempa co chwilę, metrum 5/4), album jest niesamowicie przebojowy. Ian Anderson łączy tu akustyczne, folkowe ballady z ciężkimi riffami gitary Martina Barre i swoimi szalonymi solówkami na flecie.
Cały album jest mistyfikacją. Zespół twierdził, że autorem tekstu jest genialny 8-letni chłopiec Gerald Bostock, który wygrał konkurs poetycki, ale został zdyskwalifikowany za "nieprzyzwoitość". W rzeczywistości wszystko napisał Ian Anderson.

---
@JimMorrisonFCB
@8stoichkov8 @Coutinho007 @mientusek1407 @patataj @iksajotien @don'T.R.I.P.e @kazbychu
@shaun @Safrani i i inni
Konradowskyy, Draqulius, kamyk_23, VamosRakieta ,Comentateiro

Poprzednie posty w odpowiedzi:

Przejdź do dyskusji

Colon

5 lutego 2026, 21:47

Dyskusja

0

@Draqulius no właśnie

Przejdź do dyskusji

Colon

5 lutego 2026, 21:11

Dyskusja

4

@Luciano99 ja dzis 2,5 bezalkoholowego. Ale buja. Chialem odp. @BorzyKrzys ale nie ma tej dyskusji.

Przejdź do dyskusji

Colon

5 lutego 2026, 21:09

Dyskusja

1

Przejdź do dyskusji

Colon

5 lutego 2026, 21:08

Dyskusja

2

Przejdź do dyskusji

Colon

5 lutego 2026, 21:06

Dyskusja

9

Muzyczna batalia #20, zapraszam do glosowania: https://strawpoll.com/kogjRrBRPg6

METALLICA - Orion
album Master of Puppets (1986)

Instrumentalny testament Cliffa Burtona. To utwór-monolit, który łączy thrashowy ciężar z symfonicznym pięknem. Zaczyna się walcowato, by w środku przejść w jedną z najbardziej nastrojowych, "gwiezdnych" melodii w historii metalu.
----
DEATH - Cosmic Sea
To techniczny majstersztyk, który brzmi jak ścieżka dźwiękowa do filmu sci-fi, a nie jak łojenie z piwnicy.
Insider Tip: Za to charakterystyczne, "pływające" brzmienie dołu odpowiada Steve DiGiorgio grający na basie bezprogowym. To ten instrument nadaje utworowi unikalną, "ciekłą" fakturę.
album Human (1991)

----
OPETH - The Drapery Falls
album Blackwater Park (2001)

10-minutowa suita łącząca ogień z wodą. Mikael Åkerfeldt po mistrzowsku splata tu delikatne, akustyczne melodie z potężnymi, deathmetalowymi riffami. Utwór nie ma typowej struktury piosenki – to ciągła, mroczna ewolucja.
Producentem był Steven Wilson (Porcupine Tree). To jego rękę słychać w krystalicznej produkcji i wokalnych harmoniach, które nadają temu ciężarowi niespotykaną głębię.
---
@JimMorrisonFCB
@8stoichkov8 @Coutinho007 @mientusek1407 @patataj @iksajotien @don'T.R.I.P.e @kazbychu @shaun @Safrani i i inni
Konradowskyy, Draqulius, kamyk_23, VamosRakieta ,Comentateiro

Poprzednie posty w odpowiedzi:

Przejdź do dyskusji

Colon

5 lutego 2026, 20:22

Dyskusja

0

@Draqulius nie jestem niestety @Cochise

Przejdź do dyskusji

Colon

5 lutego 2026, 17:00

Dyskusja

1

Przejdź do dyskusji

Colon

5 lutego 2026, 17:00

Dyskusja

1

Przejdź do dyskusji

Colon

5 lutego 2026, 16:57

Dyskusja

4

Muzyczna batalia #19, zapraszam do glosowania: https://strawpoll.com/bVg8BPvKByY

MILTON NASCIMENTO & LÔ BORGES "Tudo O Que Você Podia Ser"
album Clube da Esquina (1972)
To arcydzieło akustycznego napędu. Cały utwór wisi na tej nerwowej, "pociągowej" gitarze Lô Borgesa. To nie jest relaks – to jest pęd. Głos Miltona wchodzi tu jak instrument, opowiadając o kimś, kto miał być wielki, a skończył jako zwykły człowiek. To jest muzyka organiczna – słyszysz drewno gitary, słyszysz oddech wokalistów, słyszysz "brud" taśmy analogowej.
Ten utwór "faluje". Nie ma tu stałego beatu perkusyjnego jak w popie. Rytm wyznacza gitara i brazylijska perkusjonalia. To brzmi jak podróż starym autobusem przez góry Minas Gerais – trzęsie, ale widoki są niesamowite.

-------
PRINCE "Sign 'O' the Times"
album Sign 'O' the Times (1987)
To arcydzieło minimalizmu. Prince wyrzucił wszystko, co zbędne. Został tylko surowy automat perkusyjny (Linn LM-1), prosty bas z syntezatora Fairlight i bluesowa gitara. Prince nie śpiewa tu o marzeniach – on recytuje listę katastrof: AIDS, gangi, katastrofa wahadłowca Challenger. To jest muzyka syntetyczna – chłodna, precyzyjna, miejska.
Prince nagrał to niemal w całości sam. To słychać. Ten utwór ma atmosferę totalnej izolacji. Jeśli Milton brzmi jak spotkanie przyjaciół na rogu ulicy (Clube da Esquina), to Prince brzmi jak samotny człowiek zamknięty w bunkrze, oglądający wiadomości w TV.

@JimMorrisonFCB
@8stoichkov8 @Coutinho007 @mientusek1407 @patataj @iksajotien @don'T.R.I.P.e @kazbychu @shaun @Safrani i i inni
Konradowskyy, Draqulius, kamyk_23, VamosRakieta ,Comentateiro

Poprzednie posty w odpowiedzi:

Przejdź do dyskusji

Colon

5 lutego 2026, 16:42

Dyskusja

1

@cracker szybko niezmiernie padla ta bramka.

Przejdź do dyskusji

Colon

5 lutego 2026, 15:42

Dyskusja

2

Pato celebryta?
https://www.idman.biz/media/2026/01/27/1920x1280/i_3.webp?v=1769498103&openWithFirefox=true

Przejdź do dyskusji

Colon

4 lutego 2026, 21:25

Dyskusja

1

@jacobFCB tez cos nie kojarze, ale ja i tak bardziej Star Trek.

Przejdź do dyskusji

Colon

4 lutego 2026, 18:47

Dyskusja

1

@jacobFCB pamiętam to

Przejdź do dyskusji

Colon

4 lutego 2026, 16:30

Dyskusja

1

@BorzyKrzys Brian Dennehy, ale teraz przypomniales, no i Bryan Brown!

Przejdź do dyskusji

Colon

4 lutego 2026, 15:54

Dyskusja

1

Przejdź do dyskusji

Colon

4 lutego 2026, 15:34

Dyskusja

1

Przejdź do dyskusji

Colon

4 lutego 2026, 15:33

Dyskusja

11

Muzyczna batalia #18, zapraszam do glosowania: https://strawpoll.com/ajnE1d8w9nW

QUEEN "Innuendo"
album Innuendo (1991)
Mroczny Testament.
To utwór nagrany przez człowieka, który wiedział, że odchodzi. Freddie jest tu drapieżny, walczy z losem. Muzycznie to powrót do korzeni Queen – skomplikowana struktura, ciężkie gitary i ten słynny, marszowy rytm. To jest "Bohemian Rhapsody" odarte z żartów, zastąpione egzystencjalnym lękiem.
Sekcja flamenco, to unikalny moment w historii Queen. Brian May zaprosił do studia Steve'a Howe'a z zespołu Yes. To on gra to szaleńcze solo na gitarze klasycznej. To zderzenie stylów – progresywnego rocka i hiszpańskiego folkloru – tworzy atmosferę niepokoju i nadchodzącej burzy.

FREDDIE MERCURY & MONTSERRAT CABALLÉ "Barcelona"
album Barcelona (1988)
Tutaj Freddie nie walczy – tutaj Freddie fruwa. To był jego życiowy cel: nagrać płytę z "La Superba", największą sopranistką świata. To nie jest rock, to jest Crossover w najlepszym wydaniu. Ich głosy splatają się w niesamowity sposób: potężny, rockowy baryton Freddiego i krystaliczny sopran Montserrat. Utwór jest hymnem radości, potęgi i piękna.
Freddie tak bardzo szanował Montserrat, że podczas nagrań unikał swojego charakterystycznego, rockowego "chrypienia". Śpiewał najczystszą techniką, na jaką było go stać, używając swojego naturalnego barytonu, by nie brzmieć przy niej "brudno".
Utwór stał się hymnem Igrzysk Olimpijskich w Barcelonie w 1992 roku, ale Freddie zmarł kilka miesięcy wcześniej. Podczas ceremonii otwarcia Montserrat śpiewała do nagrania zmarłego przyjaciela, co było jednym z najbardziej wzruszających momentów w historii telewizji.

@JimMorrisonFCB
@8stoichkov8 @Coutinho007 @mientusek1407 @patataj @iksajotien @don'T.R.I.P.e @kazbychu @shaun @Safrani i i inni
Konradowskyy, Draqulius, kamyk_23, VamosRakieta ,Comentateiro

Poprzednie posty w odpowiedzi:

Przejdź do dyskusji

Colon

4 lutego 2026, 00:16

Dyskusja

1

Przejdź do dyskusji

Colon

4 lutego 2026, 00:14

Dyskusja

6

Muzyczna batalia #17, zapraszam do glosowania.https://strawpoll.com/XmZRQm6q9gd

Fields of the Nephilim - Last Exit for the Lost
album The Nephilim (1988)

To jest utwór, który pachnie siarką i kurzem. Carl McCoy zabiera nas tutaj na pustynię.
Siłą tego utworu jest jego pierwotna energia. Zaczyna się od hipnotycznego basu Tony'ego Pettitta, który brzmi jak bicie serca w zwolnionym tempie. McCoy nie śpiewa czysto – on chrypi, szepcze, rzuca zaklęcia.
To, co czyni ten utwór wyjątkowym, to jego dzikość. W finale utwór zrywa się ze smyczy, gitary zaczynają ciąć, a perkusja galopuje. To jest chaos kontrolowany. To muzyka, która wyciąga z człowieka instynkty. Słuchając tego, czujesz się, jakbyś brał udział w jakimś pogańskim obrzędzie przy ognisku.

-----------------------------
Dead Can Dance - The Enigma of the Absolute
album Spleen and Ideal (1985)

"Enigma" jest duszna, klaustrofobiczna i surowa.
Siłą tego utworu jest instrumentarium. Nie ma tu typowej perkusji rockowej. Zamiast tego słyszymy potężne kotły (timpani) i wiolonczelę, które wybijają marszowy, nieubłagany rytm. Brzmi to jak pogrzebowy pochód jakiejś zapomnianej cywilizacji.
Brendan Perry śpiewa tu o nihilizmie i poszukiwaniu sensu w pustym niebie. Jego głos jest młodszy, bardziej "gotycki" i dramatyczny niż na późniejszych płytach.

@JimMorrisonFCB
@8stoichkov8 @Coutinho007 @mientusek1407 @patataj @iksajotien @don'T.R.I.P.e @kazbychu @shaun @Safrani i inni
Konradowskyy, Draqulius, kamyk_23, VamosRakieta ,Comentateiro

Poprzednie posty w odpowiedzi:

Przejdź do dyskusji

Colon

Media

Sonda