@Colon z zespołu kojarzee tylko Phila Colinsa którego piosenki znałem od 6 roku życia

@Objectivo @don'T.R.I.P.e @LeoMessi1994 @P33ck @VamosRakieta @Roni/VEB @don'T.R.I.P.e @BarceloDomo @shaun @Hosh

@semafor @iksajotien @maroon @Symson

@Colon Idę teraz łyknąć trochę kąpieli słonecznej, po powrocie się odniosę do Twojego wpisu:-)

@kamyk_23 Ty tam za dobrze masz.

@Colon jakos tak bardziej wsluchany jestem w solowe projekty obu panow. Szczegolnie Gabriela.

@Colon Generalnie od odejścia Phila mocno skręcili w komercyjny pop rock, ale wcześniej było naprawdę ciekawie. Uwielbiam Carpet Crawlers.

@JimMorrisonFCB Ktos wczoraj zmienil tytul ich plyty na "And Then They Were Done".
Powiem Ci, ze ten skret wcale nie przyesl od razu, bo przeciez albumy A Trick of a Tail czy Wind and Wuthering to jednak kawal pieknej muzy (Squonk) - a nawet pozniejsze albumy. Oczywiscie to juz nie Gabriel.
No i ten ich pop rock tez byl zawsze na wysokim poziomie.
Kojarzysz ten koncert z Rzymu, gdzie grali Carpet i I know what i like?

@Colon Nie kojarzę ich tak dobrze, ale muszę w końcu się za nich zabrać.

@Colon Szczerze mówiąc to nigdy fanem wielkim nie byłem, więc okresu i albumu nie wskażę, ale teraz jak sobie spoglądam, to kilka znanych piosenek, to nawet nie wiedziałem, że to ich.

@Colon @Symson @JimMorrisonFCB @8stoichkov8 @Nazio87 @Comentateiro @Don-Corleone @don'T.R.I.P.e
Każda biografia Genesis musi uwzględniać, że w historii zespołu były różne okresy i że każda dyskusja powinna uwzględniać, że muzycznie i tekstowo, zespół, który wypełniał ogromne stadiony w latach 90., był zupełnie innym tworem niż ten, który grał w spoconych akademikach na początku lat siedemdziesiątych.
The Lamb Lies Down on Broadway był niesamowicie żądny przygód i do dziś pozostaje zdecydowanym faworytem rocka progresywnego. Jednak oznaczało to koniec "klasycznego" składu zespołu, a napięcia zaczęły pojawiać się jeszcze zanim Gabriel ogłosił prasie w oświadczeniu, że odchodzi. Banks ogłosił później, że nigdy tak naprawdę nie „pojmował” koncepcji albumu, kostiumy noszone przez Gabriela, w szczególności kostium bąbelkowy Slippermana, były uważane przez jego kolegów z zespołu za naprawdę rozpraszające muzykę, a nagranie samego albumu zostało zepsute przez pierwsze dziecko Gabriela, które prawie umarło po urodzeniu, a niezbyt przychylna reakcja pozostałych nie rokowała dobrze. P. Gabriel opuścił zespół oddając się karierze solowej.
Po upublicznieniu wiadomości Melody Maker wydrukował okładkę z napisem „Śmierć Genesis”, ale oni i szersza społeczność muzyczna nie uwzględnili uporu reszty zespołu. Rozpoczęły się przesłuchania nowego wokalisty, w tym, co zabawne, Nicka Lowe'a, który stał się ulubieńcem postpunkowej sceny New Wave. Ostatecznie zespół zdecydował, że ma już zastępcę w postaci perkusisty. Narodził się komercyjny gigant rockowy.
W kolejnym okresie na koncertach Bill Bruford (poprzednio z Yes & King Crimson), gościł na perkusji, ale odmówił stałej roli członka zespołu i został zastąpiony przez Chestera Thompsona (The Weather Report i grupy Franka Zappy) ze znaczącym efektem, w tandemie z Collinsem przy pasażach instrumentalnych.
Pozostała trójka z uporem trwała dalej i tak rozpoczął się późniejszy okres zespołu. Każde wydawnictwo, począwszy od And Then There Were Three w 1978 roku, a zakończone We Can't Dance w 1991 roku, sprzedawało się więcej niż poprzednie utwory, a podczas każdej trasy zespół grał przed coraz większą publicznością i na stadionach. Stali się wielcy, zaczęli specjalnie pisać i uderzać w single, a w społeczności rocka progresywnego wciąż jest wiele kontrowersji co do obranego kierunku, szczególnie soczewki skierowanej na niejakiego pana Collinsa, który po wydaniu z jego debiutanckiego solowego albumu - Face Value, zawierał utwory odrzucone przez zespół podczas prób do Duke'a, stał się prawdopodobnie najbardziej nieprawdopodobną supergwiazdą w muzyce w historii.
Dla mnie 3 albumy Genesis posiadają ten niezwykły czar podróży w nieznane progresywne rejony (które przecież tak kochamy) a są to;
Selling England by the Pound, The Lamb Lies Down on Broadway i A Trick of the Tail.
Dużą estymą darzę również dwa kolejne krążki - Wind & Wuthering i ...And Then There Were Three... późniejszą "twórczość" lepiej pominąć milczeniem, co by czytający moje wypociny koledzy z La Rambli nie wpadli na pomysł, żeby tego posłuchać:-)))

@kamyk_23 mam podobnie z tymi albumami.

@Colon co by nie było szkoda