Kiedyś byłem typową konserwą, mocno poddany fascynacji dziadkiem i jego przeszłością patriotyczną, a to wiązało się niestety z absorbcją nurtów poglądowych skrajnej prawicy. Chociaż nie atakowałem osób homoseksualnych, nie paradowałem w szeregach ONRu, ni Młodzieży Wszechpolskiej, to zdecydowanie bliżej mi było do niechęci, aniżeli sympatyzowania z ruchami lgbt - na przykład.

To nie jest autobiografia, raczej krótki zaczątek do opinii. Pomimo tego, że wchłonąwszy ideologię lewicowych myślicieli, pisarzy (Kerouac choćby), przeistoczyłem się z konserwy w pięknego szmeterlinga - liberała, nadal jedna kwestia kompletnie do mnie nie przemawia - czerwony temat: adopcja dzieci przez pary homoseksualne. Z każdym innym problemem moja sfera tolerancji uległa zwiększeniu (eutanazja, aborcja, lgbt).

Nie można zapominać, że nie ma prawd uniwersalnych. Rozwój nie jest określony i narzucony z góry, a kolejne luzowanie praw obyczajowych nie oznacza ewolucji w sensie stricte, jedynie zmianę. I nie przemawiają do mnie skrajne przypadki patologicznych rodzin. Nie od dzisiaj wiadomo, że wśród homoseksualistów przypadki np. pedofilii też są częste, a wrażliwość nie jest cechą wiodącą żadnej orientacji seksualnej. Po każdej stronie mogą trafić się aberracje.

Nie zamierzam tworzyć żadnej gunwoburzy. Nie ja za to tutaj odpowiadam. Ale to tylko jedna opinia w morzu innych. Dobrej nocy i dzień dobry, jakbyśmy mieli już się nie zobaczyć!