O ponadczasowości powieści Alberta Camusa “Dżuma” napisano już chyba wszystko. Jednak dopiero taka sytuacja jak pandemia COVID-19 pokazuje, że pomimo upływu 73 lat dzieło Camusa jest ciągle aktualne. Przekonujemy się o tym w bardzo brutalny sposób. Oto dziewięć cech wspólnych;

1. Choroba pojawia się nagle i początkowo jest bagatelizowana przez władzę. Dopiero jej większe żniwa zaczynają niepokoić i sprawiać, że podejmowane są konkretne działania. Gdy w algierskim Oranie zaczęły masowo umierać szczury, poza doktorem Bernardem Rieux nikt nie zwrócił uwagi na problem.

2. Aby walczyć z epidemią w powieści Alberta Camusa wytoczone zostają najcięższe działa. Miasto zostaje zamknięte, a ludzie kierowani do domów. Podobną sytuację mamy dziś. Wystarczy spojrzeć na zamknięte granice i przymusową kwarantannę.

3. Niestety, w tym wszystkim u Camusa można było dostrzec obojętność ludzi, którzy nie brali poważnie epidemii, wychodzili z domów i nie przestrzegali zasad higieny. Pomyślcie o Włochach i ich zabawach.

4. W dziele francuskiego pisarza znajdowały się jednostki, które nie potrafiły sobie poradzić z epidemią i sytuacją zniewolenia. Raymond Rambert robił wszystko, aby wydostać się z zamkniętego miasta. Gdy zawiodły legalne sposoby, Rambert chwytał się tych nielegalnych. Nie zważał na to, że jego lekkomyślna postawa może doprowadzić do rozszerzenia epidemii. Współcześnie również znajdziemy takie osoby. Mowa chociażby o tych, którzy uciekali ze szpitala, wiedząc, że mogą być nosicielami koronawirusa.

5. W sytuacji pandemii znajdują się również osoby, które zyskują na obecnej sytuacji. Mowa o wszystkich więźniach zwolnionych do domu i tych, których przestępstwa schodzą w tym momencie na dalszy plan. Dla przykładu Iran zwolnił do domu 70 tysięcy więźniów. Oni i inni zyskali. U Alberta Camusa także znajdujemy Cottarda. Przed wybuchem epidemii był ścigany przez wymiar sprawiedliwości, jednak jej wybuch sprawił, iż mógł cieszyć się wolnością. Nie pragnął, aby ta się zakończyła.

6. Ojciec Paneloux to książkowy przedstawiciel duchowieństwa. Wedle niego dżuma jest karą za grzechy. Chyba nie muszę Wam przypominać wrocławskiego księdza, który wygłosił podobne kazanie.

7. Sytuacja we Włoszech i masowe wywożenie ciał zmarłych również przypominają okoliczności w algierskim Oranie. W obliczu nagłych śmierci nie potrafiono nadążyć z wyprawianiem pochówków, dlatego też zdecydowano się na organizację masowych pogrzebów.

8. Na szczęście istnieją osoby, które potrafią poświęcić się i walczyć z panującym wirusem. To wszyscy lekarze i pielęgniarki narażający swoje zdrowie i życie, aby pokonać zarazę. Francuski pisarz również kreuje takie postaci. Doktor Bernard Rieux i Joseph Grand codziennie robili wszystko, aby móc wyleczyć jak najwięcej osób.

9. Ostatecznie Camus uśmiercił epidemię, a władzom Oranu udało się ją pokonać. Pozostaje wierzyć, że i w tym aspekcie w prawdziwym życiu będzie podobnie.

Trzymajmy kciuki, aby bakcyl dżumy tym razem umarł, bo wedle Camusa on nie umiera nigdy.