"Mam charakter i przede wszystkim godność. Mam bardzo mocną osobowość. Dlatego, kiedy podejmuję trudną decyzję, to potem jej nie zmieniam. W Polsce nie odczuwałem rasizmu - tam bardzo mnie szanowano. Nigdy jednak nie zapomnę, jak traktowano mnie na Litwie. W Łodzi miałem inne problemy. Klub nie spełnił swoich obietnic i zdecydowałem się na powrót. Czekałem na koniec kontraktu. Każdy inny zawodnik, któremu by nie płacili, odszedłby w połowie sezonu. A ja nie. Czekałem do ostatniego dnia.
Wróciłem do Brazylii z jasnym nastawieniem: „przestaję grać w piłkę. Nigdy więcej!”. Dlaczego? Bo w Polsce przeżyłem sytuacje, w których rozczarowało mnie absolutnie wszystko. Jestem człowiekiem, który chce wieść normalne, spokojne życie. W Polsce walczyłem o swoje prawa. Ja spełniałem moje obowiązki, klub nie. Dlatego po powrocie do Brazylii nie chciałem nawet słyszeć o futbolu. Mój stary klub Pao de Acucar chciał, żebym do nich wrócił. Nie byłem zainteresowany. Ani Polska, ani Pao de Acucar. Nie potrzebowałem tego.
W wrócił em do futbolu, bo urodziła mi się córka. Powtarzałem mojej byłej żonie to co innym: „nie gram więcej w piłkę”. Odpowiedziała: „no dobrze, ale jeśli nie będziesz grał, to czym się zajmiesz? Co potrafisz robić? Jedyne, co potrafisz, to gra w piłkę”. Nalegali też moi rodzice. Wszyscy walczyli o mój powrót do futbolu. A ja? A ja swoje. Nie gram. W końcu moja była żona powiedziała: „okazujesz brak szacunku wobec rodziców za to, jak o ciebie walczyli i wspierali przez ostatnie lata. Teraz zapomnisz o tym, ile dla ciebie zrobili, od kiedy skończyłeś pięć lat?”. W końcu wróciłem. Do czwartej ligi brazylijskiej."

Mowa rzecz jasna o Paulinho.



Via:El Periodico,Tomasz Ćwiąkała