Najwspanialsza i najsilniejsza Valencia w historii:

10 maja 2000 r. FC Barcelona wygrała na Camp Nou z Valencią 2:1 w rewanżowym starciu półfinałowym Ligi Mistrzów i w efekcie odpadła z rozgrywek. „Tak, tak, tak, Valencia jest w Paryżu” – rozlegało się z północnej bramki Camp Nou i całej Walencji, aby uczcić fakt, że drużyna Walencji zagra 24 maja w stolicy Francji z Realem Madryt w pierwszym finale Pucharu Europy między drużynami z tego samego kraju, po wyeliminowaniu FC Barcelony, pomimo przegranej 2:1. W Barcelonie zrodziło się marzenie drużyny z Walencji, po sensacyjnych rozgrywkach, w których zmierzyła się z najlepszymi na kontynencie. Teraz pozostała jej najtrudniejsza część: dokończenie gry w Saint Denis w meczu z Realem Madryt. Valencia potrafiła wzbudzić niepokój w Barcelonie niemal od pierwszej minuty, ale to w drugiej połowie istota futbolu walenckiego ujawniła się w najbardziej błyskotliwy sposób. W pierwszej połowie Barça, którą w tym tygodniu wzywał obrońca Abelardo, wykazała się odwagą i poświęceniem a jej jedynym celem było strzelenie goli Cañizaresowi. Dobrym przykładem jest sytuacja, w której Blaugrana rozczarowała rywali, ale podobna sytuacja miała już miejsce przy innych okazjach w podobnych okolicznościach; wahadłowy ruch piłki w kierunku skrzydeł, dośrodkowania w poszukiwaniu strzelca otoczonego przez czterech obrońców i niewiele pomysłów na posłanie piłki pod bramkę i przełamanie linii defensywnej. Srebrny ekran Valencii nie był mniej przewidywalny, ponieważ ożywił z jeszcze większą siłą esencję piłki nożnej, której twórcą był Argentyńczyk Héctor Cúper. Warto było zaryzykować, bo wynik 4-1 na Mestalla trzeba było bronić z całych sił. Dobry kontratak zawsze jest lepszy niż atak. I tak mijały minuty. Koledzy Pellegrino z tyłu przesunęli linię obrony na około 25 metrów od linii bramkowej i tak zawęzili pole gry, że Barça czuła, że gol nigdy nie padnie. Pierwsza niebezpieczna akcja nadeszła w 12. minucie. Zagrał ją pełen werwy Figo, który obok Abelardo zdawał się być jedynym, który zdał sobie sprawę, że Barcelona musi wygrać 3-0. Do 20. minuty Hesp dotknął piłki dziewięć razy, niektóre z nich były uderzeniami butów jego kolegów z drużyny. Zły znak dla Azulgrany, która powinna była pokazać bardziej niż kiedykolwiek, że ma ducha ofensywnego. W 21. minucie argentyński napastnik Claudio López obudził się a wraz z nim najbardziej podstawowe obawy, jakie mieli kibice Barcelony przed ostatnimi wizytami Valencii na Camp Nou. Argentyńczyk po kontrataku dośrodkował, ale nie udało mu się go wykończyć. W 32. minucie, po rażącym błędzie Franka de Boera, López wykazał się zabójczym instynktem i oddał strzał z 25 metrów, który miał wylądować w górnym rogu bramki, jednak ostatecznie minął bramkę. W drugiej połowie Valencia przerwała marzenia Blaugrany. Trzy kontry, trzy strzały na bramkę Hespa i FC Barcelona zaczęła zauważać, że gra zaczyna im się wymykać. Mendieta, po błędzie popełnionym przez Hespa i kolejnym popełnionym przez Claudio Lópeza, zdobył gola, wspaniałego gola. Za nim mogło pojawić się jeszcze pół tuzina zawodników ale napastnicy z Walencji pokazali swoją najmniej kompetentną stronę. Blaugrana, której puls zamarł po tych wydarzeniach, odpowiedziała dwoma golami, jednym autorstwa Franka de Boera a drugim Cocu, jednak na więcej nie starczyło już gospodarzom siły a tym bardziej czasu.

@Symson
@Ogorinho1974
@misterio
@Marusek
@Lionel_Messi10
@Kapitan hawk
@Gary
@Bernard777
@AssisMoreira
@Adran360