Gdzie oni są, ci wszyscy moi przyjaciele? Ele, ele, ele, ele, ele... Zabrakło ich, choć zawsze było ich niewielu. Elu, elu, elu, elu, elu... Schowali się po różnych mrocznych instytucjach — ucjach, ucjach, ucjach, ucjach, ucjach... Pożarła ich galopująca prostytucja — ucja, ucja, ucja, ucja, ucja...
Gdzie są moi przyjaciele, bojownicy z tamtych lat? Zawsze było ich niewielu — teraz jestem sam.
Co to za pan w tych kulturalnych okularach? Jak się stara ładnie siedzieć i wysławiać! Ach, co za ton, co za ukłon, co za wiara w każdym zdaniu — i jakie mądre przekonania! Nania, nania, nania, nania, nania...
Gdzie są moi przyjaciele, bojownicy z tamtych lat? Zawsze było ich niewielu — teraz jestem sam.
Oto są, oto wszyscy są — przyjaciele moi z wielu stron! Co za pochód i co piękny krok! Maszerują ramię w ramię wprost — i w bamboszach, w garniturach, z pidżamami pod pachami, z posadami, z podatkami i z białymi chorągwiami! Idą tłumy ich, tłumy ich, tłumy ich, tłumy ich, tłumy ich, tłumy ich, tłumy ich...
Gdzie oni są? Gdzie oni są? Zabrakło ich, zabrakło ich... Gdzie oni są? Zabrakło ich... Gdzie oni są? Zabrakło ich... Gdzie oni są? Zabrakło ich... Gdzie oni są? Zabrakło ich... Gdzie oni są?