Najbardziej bolesny obrazek po wczoraj to nawet nie te 2-0 po 10 minutach gry na tablicy wyników, a obraz kamer jaki dotarł do widza po ostatnim gwizdku, który wybrzmiał równo po upływie 90 minuty, co już samo w sobie było wymowne. Sędzia rzucający ręcznik za ogrodnika i on sam, wpatrzony w nicość, ze strudzoną, kwaśną miną. W kontrze do tego Madrycioki, które nawet specjalnie się nie cieszyli ze zdobycia pucharu, bo to uczucie podobne temu jak wygrać z młodszym sporo bratem po tym jak i tak dawało mu się fory. Zimny jak lód Carletto dumnie kroczący w kierunku koła środkowego. Niewzruszony kolejnym zgarniętym pucharem Florentino, któremu nawet kącik ust nie uniósł się przesadnie do uśmiechu, a wspomnienie widoku będącego w euforii i szaleńczej celebracji Laporty po tym jak odprawiliśmy potężną Osasunę. W końcu przykry widok stojących jak kołki naszych zawodników, bo ciężko powiedzieć o nich drużyna. Załamani, ze zgubionym wzrokiem, nie odzywający się do siebie...do teraz mnie tyłek boli.