Po wczorajszym meczu coś we mnie pękło. Kiedy potwierdzano angaż Xaviego byłem zachwycony. Legenda Barcelony, sukcesów wiecej niż część drużyn ma w całej swojej historii, świetny pomocnik, widzący na boisku wiecej niż zwykły kibic. Byłem przekonany, że Xavi znalazł się w idealnym czasie i miejscu na przywrócenie świetności i radości Barcelonie, po latach upokorzeń i problemów, zarówno sportowych, jak i instytucjonalnych.
Xavi, który prezentował świetny football, nie bał sie grać odważnych piłek miedzy linie, nie bał się wejść w dryblingi, okazał się... no cóż, taktykiem rodem z ekstraklasy.

Nie odbieram mu sukcesu, jakim niewątpliwie jest mistrzostwo kraju wywalczone w zeszłym sezonie, nie odmawiam mu chwały za uratowanie sezonu po Koemanie, ale nie mogę patrzeć na to co robi z drużyną, która ma skład, umiejętności i możliwości na grę przyjemnie dla oka, na grę ambitną i ofensywną.

Wielu rzeczy mogłem się spodziewać wiele rzeczy też mnie zaskakuje, ale ostatnią rzeczą jaką bym wymyślił, to fakt, że Xavi, jako trener, będzie takim minimalistą.

Drużyna wygląda przerażająco słabo, nie ma pomysłów, nie ma rozwiązań taktycznych na murujących się przeciwników, a sam trener wydaje się, że spełnia się posiadaniem piłki i grą na alibi. Xavi, z genialnego pomocnika, przerodził się w betonowego trenera, który nie wie dokąd dąży, ani co chce grać.

Pamiętam czasy, kiedy to drużyny Mourniho były krytykowane za grę na "minimum".
Kiedy krytykowano Portugalczyka, że zabija piękno footballu, przez swój pragmatyzm, przez swoje podejscie do piłki, które ma zagwarantować wynik, nie ważne w jakim stylu i jakim kosztem. Wtedy wyszydzałem Mourinho, bo na drugim biegunie była Barcelona, która korzystała z swojego dziedzictwa, korzystała z swojej jakości i atakowało, naciskała, grała pięknie i skutecznie.

A teraz widzę "hiszpańskiego mouirnho" na ławce trenerskiej Barcelony i zastanawiam się ile jeszcze musi znieść kibic ukochanej drużyny, żeby chociaż aż obejrzeć mecz z przyjemnością?

Będę dalej stał wiernie u boku Barcelony, tak jak stałem przed erą Rijkarda, przed złotą erą Guardioli, ale serce mi pęka.

Dlatego też kochając Barcelone, uwielbiając Xaviego jako piłkarza, żyje z nadzieją, że Hiszpan, po sezonie, pożegna się z drużyną.