Bedzie smutno.

Laughing Stock położyło podwaliny pod rozwój post-rocka, powoływali się na nią również twórcy shoegaze’u, kompozytorzy muzyki współczesnej i producenci muzyki elektronicznej. Echa Talk Talk słychać w nagraniach Radiohead, Fleet Foxes, Sigur Rós czy Grizzly Bear
To piąty studyjny album brytyjskiej grupy Talk Talk, wydany w 1991 roku. Jest to koncepcyjny album, który nawiązuje do filozofii minimalizmu i eksperymentów muzycznych. Album jest uważany za arcydzieło i znaczący przełom w twórczości zespołu, a jego muzyka jest często określana jako "ambientowa", "eksperymentalna" i "nowatorska". Zawiera on długie, rozwijające się kompozycje z elektronicznymi i organicznymi dźwiękami, które tworzą niepowtarzalną atmosferę i nastrój. "Laughing Stock" był komercyjnym niepowodzeniem w czasie swojej premiery, jednak przyszedł do ceny jako jeden z najważniejszych i najbardziej wpływowych albumów muzyki alternatywnej lat 90. XX wieku.

O tej sesji, której rezultatem stał się album „Laughing Stock”, krążą legendy. Płyta powstawała przez rok w studiu, z którego usunięto wszelkie zegary i zaciemniono wszystkie okna. W tych ciemnościach zjawiali się kolejni muzycy. Hollis podawał im temat, a następnie kazał improwizować. Tak zarejestrowane ścieżki wielokrotnie odsłuchiwał i zazwyczaj usuwał. Ostatecznie z około 50 zaproszonych do studia muzyków, na „Laughing Stock” słyszymy 18. Współpracownicy Hollisa twierdzą, że usunął około 80 proc. zarejestrowanej podczas sesji muzyki. W ten sposób realizował kolejną ze swoich myśli: „Zanim zagrasz dwie nuty, naucz się, jak grać jedną. I nie graj jej tak długo, jak nie będziesz miał ku temu dobrego powodu”.
@JimMorrisonFCB @Zazinho @Roni/VEB @Comentateiro @VamosRakieta @8stoichkov8 @patataj @BarceloDomo @Jagr @shaun