W styczniu 1996 roku, podczas pobytu w Sapporo, Janne Ahonen postanowił dla zabicia czasu wyjść na miasto i trafił przez przypadek do sklepu sportowego. Nie potrzebował niczego konkretnego, ale jego uwagę natychmiast przykuły ciekawe japońskie maski; większość z nich wykonana była z lekkiego plastiku i przeznaczona do narciarstwa zjazdowego.

„Przecież można by ich też używać na skoczni. Zaraz wymyśli się jakiś sposób, żeby przyczepić je do gogli. A potem można na nich namalować coś fajnego”, dumał manualnie uzdolniony Janne przed uprzejmie uśmiechającym się, nieznającym języków obcych japońskim sprzedawcą.

Decyzja zapadła i Ahonen wyłożył na ladę wymaganą sumę jenów. Nie przypuszczał jednak, że właśnie dokonał zabiegu wizerunkowego, za który amerykańskie firmy specjalizujące się w sportowych PR wzięłyby od klientów siedmiocyfrowe wynagrodzenie. Janne został trendsetterem. W tej części Europy Zachodniej, która skakała na nartach, stał się tajemniczym Die Maske – Człowiekiem w Masce.

Ahonen przestał używać tego gadżetu dopiero w sezonie 2002/03 i na przykład podczas mistrzostw świata w Val di Fiemme skakał z odkrytą twarzą, ale pseudonim przylgnął do niego na stałe. W podobny sposób wielu kojarzy z Janne gest podniesienia do kamery złączonych rękawiczek ze słowami „Moi” (Cześć) na jednej i „Mico” na drugiej. Faktycznie skoczek pozdrowił swojego syna w ten sposób tylko raz, w drugiej serii konkursu w Bischofshofen w styczniu 2003 roku.

Tamte zawody zapadły w pamięć też z innego powodu – Ahonen po raz drugi w karierze wygrał wówczas cały cykl Turnieju Czterech Skoczni.

Maski były tanie, więc Janne od razu kupił ich z dziesięć i zawsze, gdy drużyna odwiedzała Japonię, uzupełniał zapasy. „W zasadzie to rozkręciłem na tym mały biznes. Pierwszy raz z maską w zawodach o najwyższej randze wystartowałem na mistrzostwach świata w lotach na Kulm w 1996 roku”.

Maska przykuwała uwagę ze względu na swą wyjątkowość. W dzisiejszych czasach, z powodu ostrej walki o obecność w mediach, każdy sportowiec specjalizujący się w dyscyplinach indywidualnych chce jakoś odróżniać się od konkurentów. Pomysłowy Ahonen znalazł swój sposób na zaakcentowanie indywidualności i w zasadzie nic go to nie kosztowało. Niezłe wyczucie jak na ledwo pełnoletniego smarkacza, który nie ukończył żadnych szkół.

Fragment pochodzi z książki pt. "Janne Ahonen. Oficjalna biografia legendy skoków narciarskich".


Enigmatyczny Janne Ahonen ściągnął maskę i opowiedział w niniejszej książce historię swojego życia. Wspomniał o suto zakrapianych podróżach na zawody rangi mistrzowskiej, rywalizacji z Adamem Małyszem, podczas której grożono mu śmiercią, szalonym skoku na 240 m w Planicy i katorżniczych treningach w mroźnej Finlandii.

"Król Orzeł" jest nieodłączną częścią historii fińskiego sportu. W swojej ojczyźnie cieszy się większą popularnością niż Virpi Kuitunen, Kimi Räikkönen, Sami Hyypiä, Saku Koivu czy Tero Pitkämäki, a przecież jest nazywany milczącym Finem. Dowiedzcie się, jaki jest naprawdę Janne Ahonen i w czym tkwi tajemnica jego wielkości.

[Nieobiektywny kibic, Facebook]