35 lat od triumfu w wyborach Josepa Lluísa Núñeza

6 maja 1978 roku, po długo trwającym procesie wyborczym, Josep Lluís Núñez objął posadę prezydenta FC Barcelony.

W głosowaniu Núñez otrzymał 10 352 głosy i tylko o 815 wyprzedził Ferrana Arino. Trzeci kandydat, Nicolau Casaus, otrzymał 6202 głosy. Warto dodać, że Núñezbył najmłodszym, zaledwie 46-letnim kandydatem spośród całej trójki.

Klub przed tym okresem zarządzany był czasowo przez Raimona Carrasco. Katalończyk przejął tę funkcję po Agustím Montalu, który odszedł w grudniu 1977 roku.

Pierwszy dzień prezydentury wyglądał następująco: po przyjęciu przez prezydenta Katalonii, Josepa Tarradellasa, Núñez spotkał się z Casausem – zdobywcą trzeciego miejsca w wyborach – by zaproponować mu objęcie funkcji wiceprezydenta. Ten zgodził się i przez następne dwie dekady pracował u boku  Núñeza. W zarządzie znalazło się też miejsce dla Joana Casalsa czy młodego Joana Gasparta. Z drugiej strony pozostał Ferran Arino, który twierdził, że „wybory nie były w pełni demokratyczne”.

Pierwszą ważną decyzją zarządu było powołanie na trenera Francuza Luciena Müllera. W pierwszej dekadzie swoich rządów Núñez nie może pochwalić się wieloma sukcesami sportowymi, ale za to od strony ekonomicznej klub radził sobie znacznie lepiej. Za jego kadencji wzrosła liczba socios – z 78 000 do ponad 106 000. Nieprawdopoodobny wzrost da się też zauważyć w liczbie penyi: z 96 w 1978 do ponad 1300 w roku 2000.

Núñez inwestował w takie obiekty jak La Masía, Mini Estadi czy Muzeum FCB. Ściągnął do Barcelony gwiazdy – Maradonę, Schustera, Ronaldo czy Stoiczkowa. Podjął też dobrą decyzję, by zatrudnić na stanowisku trenera Johana Cruyffa, który stworzył legendarny Dream Team.

Następnie był Van Gaal i koniec ery Núñeza w 2000 roku, gdy sam złożył rezygnację. Jego panowanie w stolicy Katalonii na pewno miało blaski i cienie, ale 22-letnia prezydentura zostawiła z pewnością historyczne dziedzictwo.