W ciszy stadionu. Jedenaście punktów

Miniony weekend daje świetną okazję, by znów poeksploatować sobie skojarzenia atmosferyczne. Mróz na Bernabéu wzrósł do -11. Z miesiąca na miesiąc pozycja głównego rywala Barcelony w wyścigu po wszystkie trofea słabnie w oczach.

Dochodzimy tu do swoistego paradoksu. Nie zapominając o wpadkach na wyjazdach i zawaleniu serii meczów Chelsea-Real-Chelsea, Barcelona ogólnie rozgrywała solidny, momentami bardzo dobry zeszły sezon (czego jakimś potwierdzeniem są trofea w gablocie i zupełne odarcie ze złudzeń silnego na tamtą chwilę Athletiku w finale Pucharu Króla). Mistrzostwa zdobyć nie zdołała, bo Real był jeszcze lepszy. W bieżącym sezonie Barça w większości elementów gry prezentuje się relatywnie gorzej (kosmiczna jak na nią liczba straconych goli jest tu tylko jednym z argumentów), ale na fotelu lidera La Liga rozsiadła się w najlepsze. Real gra jeszcze gorzej.

Utracone atuty "Królewskich"

Barcelona zdobywa ligowe punkty z ogromną determinacją. Ciężko zapracowała na każdy z nich. Rzecz w tym, że z taką grą jak w poprzednim sezonie Real byłby tuż za nią, jeśli nie zaraz obok. Nie jest, bo w niecałe pół roku utracił niemal wszystkie atuty, które doprowadziły go do mistrzostwa.

Tydzień po walce do końca w meczu na wodzie z Levante dającej heroiczną wygraną oraz tuż po wyklarowaniu sobie sytuacji w LM, wydawało się, że Real Madryt nareszcie stworzył sobie warunki do nabrania wiatru w żagle. A tu porażka z Betisem i Barça odskakuje na 11 punktów. Trudniej utrzymać się na szczycie niż się tam znaleźć.

Oczywiście, że w budowaniu morale i formy, drużynie nie pomaga postępowanie José Mourinho. Podczas gdy Vilanova korzysta z pięciu napastników (szósty był kontuzjowany), Mou używa ledwie dwóch; kariery Kaki i Carvalho (Raphael kto?!) są przez niego zwyczajnie sabotowane, Modrić po trzech miesiącach od transferu wciąż odgrywa w zespole rolę marginalną, a legendarna intuicja portugalskiego coacha nad wyraz często jest w tym sezonie zastępowana decyzjami taktycznie niepojętymi i chybionymi eksperymentami. Poza tym, taktyka motywowania piłkarzy gniewem i szczucia ich na cały boży świat po trzech latach chyba przestaje się na Bernabéu sprawdzać. W klubie i drużynie z taką historią i takimi sukcesami sprzed ery „Wybrańca”, coraz mniej piłkarzy ma ochotę pląsać, jak zagra Portugalczyk.

Praktycznie od wygranej z City forma Realu stacza się w bagno, w ostatnich dniach pogrążając się w nim głębiej niż kiedykolwiek w ostatnich trzech latach. Niemoc na połowie rywali bije po oczach. Z kolejnymi ekscesami trenera, Realowi wymyka się cały sezon.

Tymczasem w Barcelonie

Trofea nie są zarezerwowane wyłącznie dla „doskonałych”. Cudowny eliksir alchemika Guardioli trochę zaburzył nam percepcję, a przecież futbol to gra błędów. Te Barcelony, kosztowały ją już w tej kampanii Superpuchar i punkty w Glasgow, lecz na tym etapie sezonu krajowi rywale popełniają ich więcej. Podobnie jak kilku pretendentów z kontynentu.

Nie zapominajmy, że Barcelona Tito może grać jeszcze lepiej. Ostatnie tygodnie wymowniej - niż np. wrzesień - wskazują, że to tylko kwestia czasu. Powroty Piqué i Puyola zwiastują pobudkę barcelońskiej defensywy. Mecz ze Spartakiem pokazał, że jakość gry Mascherano u boku jednego z nich zyskuje z miejsca, a show Valdésa z Levante odzyskało Barcelonie bramkarza. Praktycznie żadnego pożytku w tym sezonie drużyna nie doczekała się ze strony Alvesa. Systematycznie rozkręca się Song, którego siła fizyczna i umiejętność rozerwania obrony rywala jednym podaniem jeszcze przydadzą się zespołowi w przekroju całego sezonu. Byłoby miło, gdyby Villa ustrzelił coś z Alavés, bo lekko się ostatnio zaciął, a Pedro począł prezentować taką skuteczność jak w kadrze. Gdy strzelać będą inni, Messiemu będzie się grało i łatwiej, i swobodniej.

Gdy te wszystkie elementy zaczną wreszcie trybić, gorzej być nie powinno, a trudno o śmiałość stwierdzenia, że "będzie lepiej" gdy mówimy o rekordowym otwarciu sezonu w całej historii hiszpańskiej ligi. Po prostu poczekajmy.

Koniec cyklu? Dobre sobie

O ocieplenie atmosfery w Madrycie trener dbać nie chce, a piłkarze nie potrafią, jakby nagle zapomnieli jak się wygrywa. Z pozycji sympatyka Blaugrany trudno nie być takiego stanu rzeczy życzliwym obserwatorem. Dzień po rewanżu Superpucharu Hiszpanii żaden culé nie miał podstaw do marzeń o dwucyfrowej przewadze, a już na pewno nie w listopadzie. A tu proszę... Barça się rozkręca i mimo widocznych gołym okiem niedoskonałości regularnie zbiera punkty w lidze, w dobrym stylu zapewniła sobie pierwsze miejsce w grupie LM. Atlético? Wrócimy do pytania po derbach Madrytu.

Po meczu w Sewilli, Realowi zamiast punktów przybyło tylko konfliktów. Po meczach w Moskwie i Walencji, zachwycanie się Barçą znów staje się modne.

Pamiętając o rozstrzygnięciach sezonu 1991/1992, nawet z tak luksusową przewagą w lidze i zrealizowaniu planu w CL, nie ma żadnej pewności jak zakończy się ten sezon dla Azulgrany. Na pewno wiem tylko jedno. Będzie diabelnie ekscytująco. Wygląda na to, że król cholernie stęsknił się za swoją koroną.