Oceny za mecz z Kopenhagą

Słabszy mecz bramkarza. Nie możemy oczekiwać, że będzie regularnie bronił stuprocentowe sytuacje, do których dopuszczają nieskoncentrowani obrońcy. Do tej pory jednak takie błędy jak ten pusty przelot w doliczonym czasie gry się mu nie przydarzały. Uratowała go pozycja spalona przeciwnika.

To jego złe podanie zainicjowało akcję bramkową gości. Później dał się jeszcze dość łatwo ograć w 22 minucie. W ofensywie próbował grać na obieg i dostał kilka podań od Yamala, niestety nie potrafił dalej zrobić z nich użytku.

Mecz przerwy dobrze mu zrobił, widać było jego lepszą i żywszą grę, która była dość skuteczna. Dalej jednak zdarzały mu się pojedyncze błędy, szczególnie przy górnych piłkach. Być może gra pod wiatr miała na to wpływ, bo w drugiej połowie, podobnie jak reszta zespołu wszedł na wyższy poziom.

Słabszy z dwójki stoperów. Początkowe, wyjątkowo obiecujące występy na pozycji stopera odeszły do lamusa i wróciły te “elektryczne”. Kilka nieporozumień z kolegami, parę niecelnych, niewymuszonych podań, trudności z utrzymaniem i oceną linii spalonego. Na nasze nieszczęście nie możemy sklonować Erica, żeby pokrył kilka pozycji.

Promyczek nadziei zatlił się w naszych sercach po tym meczu. Hiszpan po przerwie atakował bardzo odważnie i brał udział w akcjach bramkowych i ciekawych rozegraniach. W obronie również wywiązał się poprawnie ze swoich obowiązków zaliczając imponujący powrót i bolk w doliczonym czasie gry pierwszej połowy. Czyżby konkurencja zadziałała na niego motywująco?

Nie był to tak dobry Eric jak w ostatnim czasie, ale w obliczu braków kadrowych to on wydawał się optymalnym rozwiązaniem na tej pozycji. Zaliczył kilka imponujących przechwytów na połowie rywali i wydaje się, że był najbliżej pokonania Kotarskiego w pierwszej połowie, oddał dwa groźne strzały, z czego jeden z nich wylądował na poprzeczce. Został zmieniony w przerwie po zablokowaniu głową potężnego strzału z dystansu.

Tym razem Hiszpan zagrał niżej i miał za zadanie częściej operować piłką. Już w pierwszej połowie próbował niekonwencjonalnych zagrań, to po jego kombinacji strzał oddawał zablokowany Eric. Wreszcie w drugiej połowie, popisał się genialnym prostopadłym podaniem do Yamala, co dało nam bramkę wyrównującą i tym samym rozwiązało na dobre worek z golami. Dołożył do tego 3 inne kluczowe podania (najwięcej razem z Yamalem i Raphą).

Nie był to ten Fermin, którego zapamiętaliśmy z Pragi. Hiszpanowi ciężko było znaleźć dla siebie miejsce na boisku, a kiedy w końcu znajdował się w dogodnej sytuacji nie podejmował dobrych decyzji. Jak w sytuacji, ze strzałem z ostrego kąta, zamiast wyłożyć piłkę do pustej bramki Raphie. Zanotował aż 6 fauli, często wynikających z frustracji i nadmiernej agresji. Może mówić o sporym szczęściu, że nie wykartkował się na kolejny mecz.

Najważniejszy element jego występu to pewnie wykonany rzut karny. Zawodnicy nie mogli mieć pewności jak zakończą się pozostałe mecze, a bilans bramkowy grał w tabeli końcowej istotną rolę. Poza tym zmarnował świetne podanie od Roberta, jeszcze w pierwszej połowie i ogólnie uczestniczył w grze sporo mniej od pozostałych ofensywnych pomocników. Dorzucił do swojego występu jak zawsze kilka kluczowych podań i pracę w pressingu. Pochwalić go też można za ciekawie bite rzuty rożne.

Najtrudniejszy do oceny występ spośród wszystkich zawodników. Wywalczył rzut karny (malkontenci powiedzą, że powinien lepiej samemu kończyć akcję), strzelił gola (hejterzy powiedzą, że do pustej bramki), świetne podanie do Raphy, to chyba mamy do czynienia z co najmniej dobrym wynikiem jak na napastnika. Trzeba jednak wspomnieć o zmarnowanej okazji sam na sam w pierwszej połowie (ach ten wiatr) czy złym przyjęciu po górnym podaniu Yamala ze środka oraz o ogólnym obrazie jego gry.

Ciężko ocenić wpływ Bernala na znaczącą poprawę gry Barcelony, ale nie będziemy odbierać mu za to zasług. Fakty są fakty. Zaliczył świetną zmianę, uspokoił grę w środku pola, ale potrafił ją też odpowiednie zdynamizować. Dobry strzał z dystansu, kiedy trzeba było potrafił sfaulować rywala z dala od własnej bramki. Trener zaczyna obdarzać go coraz większym zaufaniem, a on powoli wraca do odpowiedniej dyspozycji fizycznej.

Tuż po wejściu na boisko zanotował pusty przelot na wślizgu, na szczęście rywal był na spalonym. Poza tym raczej spokojny mecz dla kapitana na powolny powrót do dynamiki pierwszej drużyny.

Anglik świetnie sprawdza się w roli rezerwowego. Kiedy na boisku pod koniec meczów tworzą się większe przestrzenie Marcus czuje się w takim scenariuszu jak ryba w wodzie. Wywalczył kilka fauli, napędził akcje, oddawał groźne, choć blokowane strzały i na koniec wykorzystał rzut wolny, co jak wiemy po odejściu Messiego, zdarza się niezwykle rzadko, a w Lidze Mistrzów, zdarzyło się dopiero pierwszy raz.

Zmiana bardziej żeby oszczędzić podstawowych zawodników. Marc nie miał zbyt wiele czasu, ale udało mu się zanotować jedno kluczowe podanie.

Rozbieganie po kontuzji, odpoczynek dla Roberta. Zawstydzające 0 przy podaniach, jeden zablokowany strzał, kiedy mógł i chyba powinien podać piłkę do lepiej ustawionego kolegi