I na kocyki...

Jest wreszcie ten dreszczyk emocji przed początkiem fazy pucharowej. Po tylu latach znowu można poczuć się jak zespół, który staje do walki o tryumf i dobre widowisko. Przez ostatnie lata czułem tylko nieuchronną wizję klęski - ten leniwy, pozbawiony ducha i perspektyw zespół zanudził mnie na kibicowską śmierć i doprowadził do stanu, w którym kibicowałem rywalom, żeby tylko jak najszybciej ten marazm się skończył. Przeszliśmy od 0-4 z PSG, przez 0-3 z Juve, 0-3 z Romą, 0-4 z Liverpoolem, do kompromitacji stulecia (jest przed 22, więc nie będę przypominał wyniku). Latem były duże zmiany, najważniejsza zmiana dopiero przed nami, ale zespół odbił się od dna i zmierza w dobrą stronę. Każdy taki mecz dla tych młodych chłopaków to wielka sprawa i ważny moment w karierze.

Przez ostatnie 4 lata z każdym dniem zbliżaliśmy się do ubiegłorocznej zagłady w Lizbonie. Każdy kolejny blamaż prowadził do tego, co musieliśmy przeżyć i nikt nie był w stanie tego zatrzymać. Teraz z każdym kolejnym dniem zbliżamy się do momentu, w którym uszaty puchar wróci na Camp Nou. Nie mogę być bardziej szczęśliwy jako culé.

Visca el Barça i visca Catalunya!