Jedna z moich ulubionych scen Marka Kondrata.

Genialna recytacja, w której Kondrat z niesamowitym emocjami potrafi wyrazić tęsknotę Mickiewicza za ojczystą Litwą i przenieść nas na akermańskie przestrzenie stepów. Do tego muzyka innego wybitnego romantyka - Fryderyka Chopina.

Połączenie tych kilku czynników sprawia, że za każdym razem czuję ciary na plecach, a zamykając oczy, chłonę tę recytację jeszcze bardziej.