Messi! Geniuszu mój! Ty jesteś jak zdrowie,
Ile cię trzeba cenić, Barca, dopiero się dowie,
Gdy cię straci. Dziś piękną twą grę w całej ozdobie
Widzę i opisuję, bo tęsknię po tobie
Barcelono, co tylko pieniądze trwonisz
I w aferach masz upodobanie! Ty, co największego skarbu pozbywasz się niezdarnie.
Jak mnie dziecko do piłki powróciłaś cudem,
(Gdy od płaczącej babci pod Twoją opiekę
Ofiarowany, piłkarskiej Europy podniosłem powiekę
I zaraz mogłem pieszo do Camp Nou progu
Iść za wspaniałe życie podziękować Bogu),
Tak może kiedyś powrócisz cudem na zwycięskie łono,
Tymczasem przenoś moją duszę utęsknioną,
Do tych czasów pięknych, wielu bramek strzelonych,
I kibiców Barcy na całym świecie rozweselonych,
Do tego meczu z pełnym wychowanków składem,
Wyzłacanym pomocą, posrebrzanym napadem.
Gdzie piłka chodziła i nie uciemiężała,
A cała Europa przed nami drżała.
To wszystko przepasane jakby wstęgą, miedzą
Zieloną, na niej z dala marzenia o LM siedzą.