Herbata czy herbatamta?

Być może widzieliście już kiedyś poniższą mapę przedstawiającą jak powiedzieć "herbata" w różnych językach europejskich:

Widać tutaj podział na wschód i zachód, jedynie Portugalia się wyłamała. Polska "herbata" wygląda wprawdzie dość nietypowo, ale na dobrą sprawę jest to wariant zachodni z dodanym na początku przedrostkiem "herba" oznaczającym "zioło".

Czy wiecie jednak jaka jest etymologia tych nazw?
Okazuje się, że oba warianty przywędrowały do nas Chin. Po mandaryńsku herbata to 茶|chá - całkiem podobne do rosyjskiego czaju itp., nie?
Okazuje się, że mandaryńskie chá przez język perski dostało się do rosyjskiego, arabskiego i tureckie.

Co z Portugalią? Ich chá sugeruje wspólne pochodzenie, ale tak naprawdę wywodzi się z kantońskiego (kantońska wymowa 茶 to chàh*) - Portugalczycy intensywnie handlowali na południu Chin poprzez swoją kolonię w Makau. Ta swoista portugalska anomalia jest na dobrą sprawę zbiegiem okoliczności.

A co z tea, thee i herbatą?
Jeśli czytaliście poprzednie posty, to wiecie, że w chińskim istnieje wiele dialektów, które różnią się między innymi wymową. Holenderscy kupcy mieli kontakt z Chińczykami posługującymi się dialektem Hokkien. W Hokkien 茶 wymawiane jest tê - ot cała tajemnica. To właśnie za sprawą Holendrów herbata trafiła do Wielkiej Brytanii i Europy Kontynentalnej, reszta to już historia.

Bonus: słowo "czajnik" wywodzi się oczywiście do czaju, w polskim znajdziemy zatem niejako oba warianty, choć w różnych miejscach

* w kantońskim "h" na końcu sylaby nie jest wymawiane, służy jedynie rozróżnieniu, o który ton chodzi

@Symson @MarioVeB! @Messiah10 @Danny Gaucho @dawo17 @lukasbarca86
@Coutinho007 @Kajtek77 @Khajio @fart


Linki do wszystkich postów znajdziecie tutaj:

http://ntpd.eu/rJ3Wp/