Doceniajcie swoich rodziców i nie czekajcie, aby powiedzieć im, jak wiele im zawdzięczacie. Nie odkładajcie tego na jutro, bo zwyczajnie może być za późno. A w tym przypadku zwyczajne słowa, działają cuda.

Lekarze są zgodni, że mój tata do kilku tygodni przegra walkę z nowotworem. Jasne, zawsze pozostaje cień nadziei, że nadejdzie cud, który całkowicie wszystko zmieni, ale patrząc na to, jak postępuje choroba, to osobiście sam w taki cud nie wierzę, jednocześnie zapewniając tatę, że wszystko jest możliwe i będzie żył do setki.

Nigdy nie sądziłem, że w wieku zaledwie 30 lat stracę swojego tatę i zwyczajnie będę miał poczucie, że życie uciekło przez palce, a ja nie poruszyłem z nim wszystkich tych tematów, które chciałem poruszyć. Zawsze miałem z nim bardzo dobry kontakt i spędzałem mnóstwo chwil, ale i tak pozostaje niedosyt i niewyobrażalna pustka, która sprawia, że człowiek się poddaje.

Jeżeli czujecie, że tak jest, mówcie swoim rodzicom, że są Waszymi bohaterami. Niewątpliwie, dla mnie mój tata nim jest. To z nim oglądałem wszystkie relacje sportowe od 1998 roku praktycznie w każdej dyscyplinie sporcie. To on wytłumaczył mi ideę spalonego, bramek na wyjeździe czy też streścił historię mistrzostw świata. Przede wszystkim zaraził mnie ogromną miłością do sportu, dzięki czemu razem przeżywaliśmy zwycięstwa Małysza, Stocha, Barcelony czy piłkarzy ręcznych. Pokazał mi też takie zespoły jak Deep Purple, Iron Maiden czy Dire Straits, całkowicie kształtując mój gust muzyczny. A przede wszystkim, dzięki staraniom moich rodziców jestem tym, kim mogę być i mogę realizować się w tym, co lubię.

Życie ucieka jak Gareth Bale Marcowi Bartrze, jak Messi obrońcą Realu, szalenie szybko i ani się obejrzymy, a już może być za późno. Nie zwlekajcie, nigdy.