W tym momencie Barcelona posiada najgorszy z możliwych profili do gry przeciwko zmasowanej obronie przeciwnika, która podwaja krycie, cofa się w obręb 30 metra oraz skupia się na strefowym wypychaniu rozgrywającej drużyny. Przyjrzyjmy się, dlaczego?

1) Brakuje skrzydłowych. W bocznych sektorach nie ma ruchu, wychodzenia na wolne pole oraz przede wszystkim prób dryblingu, tak by zrobić przewagę w sytuacji 1 na 1 i uzyskać przestrzeń.
2) Zawodnicy Barcelony rzadko decydują się na uderzenia z dystansu, zamiast tego wolą bezpiecznie utrzymywać się przy piłce i klepać bez opamiętania.
3) Nie ma dośrodkowań w pole karne i nie ma rosłych ofensywnych zawodników, którzy mogliby dzięki dobrej grze głową zdobyć bramkę.
4) W linii pomocy bardzo rzadko pojawia się wymiana piłki na jeden kontakt, dodajmy wymiana wertykalna, a nie wszerz boiska.
5) Środkowy napastnik. Bez zawodnika absorbującego uwagę stoperów, przepychającego się z nimi, potrafiącego wbiec na ściankę i odegrać, a także wywalczyć dłuższą piłkę główką, jest bardzo ciężko przyspieszyć akcje i złamać dotychczasowy schemat rozgrywania.
6) Boczni obrońcy powinni iść na obieg, próbować dryblingu, współpracować ze skrzydłowymi, aby przebić się przez boczne strefy, tym samym ściągając ze środka do boku obrońców i defensywnych pomocników.
7) Oprócz strzałów Messiego z rzutów wolnych Barcelona jest bezzębna przy wykonywaniu stałych fragmentów gry.

Im wyższej klasy defensorzy, agresywni pomocnicy w drużynie rywala, tym sprawniej będzie funkcjonować catenaccio, tym gorzej dla naszych piłkarzy. Dodatkowo wchodząc środkowymi obrońcami na połowę przeciwnika i powolnie rozgrywając piłkę, każdy przechwyt otwiera drogę do kontrataku, a niestety Pique, Busquets, Rakitić nie należą do najszybszych zawodników. Semedo ma skłonności do powolnych powrotów. Każdy zdrowo myślący trener będzie ze wszystkich sił starał się punktować nasze wady. A już gdy jako pierwsi strzelą bramkę...