Satyryczna opowieść marynistyczna o Barcelonie. Kto nie lubi, ten szczur lądowy.

Niemal trzy lata temu wypłynęliśmy w morze z kapitanem Valverde u steru. Podróż zapowiadała się nijako, bo i wielkich oczekiwań po odejściu Neymara (i też patrząc na CV trenera), nie było. Nasza fregata - w końcu byle leszczem nie jesteśmy - była mocno poobijana, lecz szkielet zachowany w stanie nienaruszonym, toteż wiatry i spienione bałwany odstraszyć nas nie mogły. Za kurs obraliśmy wyspę skarbów, a że zaciąg na pokład był solidny i wielu znamienitych marynarzy wstąpiło wtenczas w nasze szeregi, z każdym kolejnym miesiącem oczekiwania rosły.

Początkowo szło dobrze, nam sprzyjała pogoda, a rywalom niezbyt. Kiedyśmy omijali szkwały i inne zawieruchy, pozostałe statki tonęły, albo osiadały na mieliźnie i zrezygnowanym wzrokiem odprowadzały nas za horyzont. Dużo szczęścia żeśmy mieli, a rumu przy tym lało się na umór. Do tego dzikie szanty i beczki z miodem. Dobry to był czas, a bandera nasza powiewała na nieznanych wodach i strach wzbudzać musiała, bo za wielu śmiałków do abordażu nie było. A na banderze żadnego umarlaka! Tylko słowiański-baskijski przykuc, niby nic, a na jej widok pierzchali w cztery strony świata.

Pech chciał, że z tej sielanki, czujność nam jakby zdrętwiała. W oddali pojawiła się średniej wielkości Karaka. Ze spokojem rozpoczęliśmy ostrzał z wszystkich armat. Uszkodziliśmy im takielunek oraz kadłub; drewno pękało pod naszym naporem, a wióry wzbijały się w powietrze raniąc przeciwników. Na tym jednak spoczęliśmy i pozwoliliśmy im umknąć. Kapitan Valverde nakazał ruszyć w pogoń nie bacząc na porywisty wiatr, który w żagle począł dąć niemiłosiernie, co wielu z nas uznało za zły omen. Karaka z Rzymu była mniejsza, sponiewierana, ale nadal zwrotniejsza. Już żeśmy mieli ich na strzał z muszkietu, gdy wtem jeb! Mielizna. Tak nas wyprowadzili w pole. Zarzuciło nas do przodu jak diabli, kadłub przedziurawiony, zapasy zniszczone, a Karaka z szyderą cała naprzód. Tak właśnie skończyła się nasza pierwsza eskapada.

Historia zatoczyła koło rok później, aczkolwiek tym razem zatopił nas olbrzymi galeon. A mieliśmy go już na wyciągnięcie ręki, bo nieroztropnie rozporządzali prochem i w końcowej fazie bitwy pozostały im już tylko falkony - działka okrętowe. Wiwat na naszym pokładzie rozpoczął przedwczesne świętowanie i aniśmy się spostrzegli, jak kule zadudniły o spardek, tym samym zmuszając nas do szybkiej ewakuacji. Powrót do portu przebiegł w ciszy, a sam kapitan stwierdził, że to nie z jego przyczyny i chętnie poprowadzi trzecią wyprawę. A że załoga syta i niezbyt spragniona nowych wrażeń oraz obowiązków, to zaaprobowała ten pomysł bez większych polemik.

No i płyniem raz trzeci, wody znane, ale teraz strach wzbudza w nas byle korweta, a czasem nawet szalupa z pijanym wymoczkiem. Najlepszy przykład z ostatniej środy. Płynie jakiś lichy frachtowiec z Pragi, do zatopienia na jedną salwę, ale nasz el capitan Valverde zaczął podejmować niewytłumaczalne decyzje. Okrążaliśmy ten marny statek z kilka godzin, po czym przeszliśmy do abordażu, który omal nie skończył się klęską z uwagi na flautę i przypadkowy wybuch beczek z prochem za sprawą jednego z marynarzy - Suareza. Chłop miał jedno zadanie, a poślizgnął się na bananie i wpadł na zaplecze z fajką w buzi. Ale nic to, jakoś się udało. Bandera nasza wprawdzie powiewa i nadal wzbudza pewnego rodzaju sentyment, jednak nie jest to już ta sama renoma, jaka towarzyszyła nam kilka lat temu. Doświadczeni marynarze wiodą statek umiejętnie i sprawnie omijają niespokojne prądy. Mimo to, wszyscy dobrze wiemy, że i tym razem pierwszy większy galeon spuści nam manto i znowu przyjdzie nam zawijać kiecę, a potem wracać do portu. Wyspa skarbów nie ucieknie, ale załoga coraz starsza. Aż chciałoby się powiedzieć: pora na bunt i wymianę kapitana! A co z kapitanem? Na ląd wygonić, co by się zajął uprawą roli czy innym pożytkiem. Granatowe chmury zbierają się nad nami, a żagle wystrzępione.

Jo ho ho! I butelka rumu.