Kto z Was uwielbiał Gabriela Batistutę i miał jego plakaty nad łóżkiem? Ja tak. A piszę o tym, bo właśnie legenda Fiorentiny przed momentem o sobie przypomniała. Dzięki - hmm - dość niecodziennym wypowiedziom. Rzadko zdarza się, żeby piłkarz na własne życzenie wypisywał się z elity, wychodząc z założenia, że do niej nie pasuje.

Ale przeczytajcie…

„Nigdy nie lubiłem bycia liderem. Kiedy się nim stajesz, spada na ciebie główna odpowiedzialność za wygrane i porażki. Po kilku latach w Fiorentinie zabiegały o mnie Real Madryt, Manchester i Milan. Wolałem jednak spokój Florencji.

Czułem się tam bardzo wygodnie. Mieliśmy już trójkę dzieci, chodziły tam do szkoły… Można powiedzieć: „jeśli przejdę do Realu Madryt, wygram”. Wygrałbym, bo wtedy nie było innej drużyny. Zwyciężał jedynie Real. Strzeliłbym tam 200 goli, ale znudziłbym się. W Milanie byłoby tak samo. Oczywiście, straciłem 10 lat życia. Straciłem je jednak dlatego, że nie sięgnąłem po żadne trofeum. Jako człowiek niczego za to] nie straciłem. Przez te lata starałem się walczyć z wielkimi, z Juventusem… Wielokrotnie dobieraliśmy się im do skóry.

To mi wystarczyło, bym czuł się dobrze. Ja po prostu chciałem zwyciężać z najlepszymi, a nie grać wśród nich. Wiedziałem, że jeżeli odejdę do Realu, to osiągnę sukces i będę zdobywał multum bramek, ale wiedziałem też, że się tym znudzę”.

Takich piłkarzy już nie produkują.

Źródło: Tomasz Ćwiąkała [Facebook]