Jakie życie jest kruche..
Moja ciocia, siostra mojej babci dowiedziała się jakiś miesiąc temu, że ma raka płuc. Obie moje babcie mieszkają na południu Polski, ciocia mieszka niedaleko, dosłownie kilka kilometrów. Z racji, że mam małego brata, a ciocia była opiekunką przez całe życie, to praktycznie większość dzieciństwa opiekowała się moim małym bratem w domu, wiadomo rodzice pracują, a ciocia normalnie przy okazji zarabiała, sytuacja korzystna dla obu stron. My mamy bardzo zaufaną osobę, a ciocia małe dziecko, które traktowała jak swojego wnuczka, bo sama wnuków niestety nigdy mieć nie mogła. Wiecie, jak to jest, brak czasu, różne sprawy na głowie. Nie byłem w stanie na chwilkę wpaść nawet do chorej cioci i zobaczyć, co u niej, jak postępuje choroba. W sobotę coś mnie tknęło i pojechałem do niej. Wyglądała naprawdę źle, choroba bardzo szybko postępowała. Ona leżała w domu, zajmował się nią wujek, przychodziła też pielęgniarka. Poczułem, że to cholernie niesprawiedliwe, że tak pozytywna kobieta musi przez takie coś przechodzić. Dziś rano dowiedziałem się, że ciocia zmarła, dużo szybciej niż przewidywano. Zmarła u siebie w domu. Czuję pustkę totalną, bo cały czas mam widok sytuacji z przedwczoraj przed oczami. Obraz bliskiej mi kobiety, która jest bezradna na dotykającą ją chorobę..
Doceniajcie i spędzajcie czas z bliskimi. Ja z siebie dziś to musiałem wyrzucić.