Nie wiem czy kojarzycie Michała Okońskiego. Jeśli nie to jest to jeden z ciekawszych dziennikarzy sportowych, człowiek którego warto czytać. Wiem, że możecie mi nie uwierzyć bo w polskich realiach taki człowiek to abstrakcja jednak twardo będę polecał jego twórczość. Biorąc jednak pod uwagę, iż Pan Michał jest widocznym zwolennikiem Tottenhamu (a też całej PL), chciałbym zarekomendować Wam ten oto tekst o wczorajszym (już) meczu.

http://okonski.blog.tygodnikpowszechny.pl/2018/10/03/zobaczyc-messiego-i-przegrac/

Dziennikarz proponuje tam ciekawe słowotwórczo (lecz dość oczywiste) określenie "minimalizmu Messiego".

Skupiając się nad nim faktycznie można dojść do wniosku, że Lionel jest najciekawszym wśród przewidywalnych, najskuteczniejszym wśród wizjonerów, najbardziej kreatywnym wśród pragmatyków. Widać gołym okiem, że Messi wie, widzi i przewiduje więcej niż nawet najlepsi gracze globu. Jego przewagą jest bystry, sprawny i zrównoważony umysł. To jest też rzecz, która budzi mój największy zachwyt w graczach takich jak Lionel. Czyli głównie w nim. Zapewne często zadajecie sobie (jak i ja) pytaniej "Jak on dojrzał tę lukę" czy "Jak to jest k**wa możliwe??".

Wydaje mi się, że taki mózg Messiego operuje zbyt szybko nawet dla widzów a co dopiero dla obrońców drużyny przeciwnej. Jednak żeby to robił potrzebuje maksymalnego skupienia. I owo skupienie jest moim zdaniem kluczem do chimerycznych meczów Barcy w tym sezonie, W lidzie i PK dominujemy od lat więc motywacja jest tam słabsza. Jednak w LM notując żenujące porażki mamy większą ochotę do gry. I tutaj rzecz się sprowadza do trenera. Valverde, moim zdaniem, niezbyt dokładnie szachuje motywacją graczy. Wiadomo, że w lidze tzw " zmiennicy" będą mieli większą motywację niż "etatowi gracze" jedenastki. Jeśli Valverde w takich meczach da szansę takiemu Arthurowi, Munirowi, Malcomowi itd to zarówno drużyna może na tym zyskać a również trener zyska sobie lepszą "łatkę".