Dzięki Bogu to okienko już się kończy. Jeszcze miesiąc a kosztowałoby mnie to małżeństwo, albo skończyłoby się wizytami u specjalisty. Straszne jest to jak człowiek może emocjonalnie zżyć z banda chłopa ganiajaca za szmata po przystrzyzonej trawie. Ilość wejść na wszelakie strony poświęcone Barcelonie w poszukiwaniu ukojenia duszy i ujrzenia upragnionego fichado urosła do granic absurdu. Baby tego nigdy nie pojma. Najbardziej smutne jest to, że my szare robaki nie mamy absolutnie żadnego wpływu na to co się wydarzy. Pozostaje nam przyjmować z pokorą to co nam serwowane. Z Coutinho czy bez niego, z Messim czy bez niego i tak do końca moich dni będę kibicowal tym barwom. Można zmienić obywatelstwo, wyznanie, pogonic babe i zostać księdzem, ale miłości do tego klubu nic nie jest w stanie we mnie zabić. VEB