Scrolluję tak sobie i widzę, że jest spore nieporozumienie z definicją słowa "wiara". Otóż w psychologii odnosi się do subiektywnej oceny prawdopodobieństwa, że pewne zdarzenie może mieć miejsce, i przykładowo losując klub spośród stu drużyn z najsilniejszych lig nie chcę wylosować Realu to wówczas wierzę, że go nie wylosuję - prawdopodobieństwo niewylosowania 99%. Natomiast ludzie (w tym też ja) używają pojęcia wiary w kontekście mało prawdopodobnych zdarzeń. Myślę, że jest tak z powodu religii, bo jest określana jako wiara, czyli niby coś prawie pewnego... Ale jak pewnego? Czy ktoś kiedyś z nas dotknął, czy widział Boga? ile razy zastanawiamy się gdzie jest Bóg, gdy dowiadujemy się o czyichś traumatycznych przeżyciach? A do tego, coraz szerzej mówi się o czerpaniu chrześcijanizmu z innych religii i astrologii (motyw 12 apostołów, 3 królów, niepokalanego poczęcia, zmartwychwstania, itd.) i z tego względu ludzie przyjęli, że wiara odnosi się do czegoś nadzwyczajnego, niespotykanego. Nawet Mickiewicz w wieku XIX pisał, że "Czucie i wiara mówią do mnie silniej niż mędrca szkiełko i oko" - stawiając wiarę w opozycji do nauki. Kierując się tą definicją ja wierzę, że chłopcy jutro dadzą radę. Oczywiście z tyłu głowy jest to 0:4 z pierwszego meczu, ale patrząc globalnie, jak wiele jest dowodów na dokonanie niewyobrażalnych rzeczy i to właśnie dzięki wierze i ciężkiej pracy, to myślę że warto, bo po co np. jutro oglądać mecz skoro się nie wierzy? Dla dobrej gry? Dla mnie osobiście to za mało. Chcę czuć w gardle serce i trząść się z nerwów, bo to jest właśnie piękne. Ludzie przekraczają pewne granice i moim zdaniem jeśli istnieje choćby promil szansy na powodzenie, nie wolno się poddać i trzeba cały czas iść na przód, zwłaszcza gdy inni twierdzą inaczej. Wiem, łatwo się mówi, ale po tym poznaje się prawdziwych mistrzów.
Wierzymy i jedziemy jutro z tematem