Koncze powoli czytac ksiazke Leszka Orlowskiego "Barca. Zlota dekada".
Nie wiem skad zachwyty nad ta pozycja. Mimo, ze ksiazke przeczytam w kilka dni (czyli teoretycznie niby jest wciagajaca), to zupelnie mi nie podeszla. Co mi sie nie podoba?
Przede wszystkim autor ewidentnie ma jakis problem z Leo Messim. Oczywiscie wedle jego teorii pisze tak, poniewaz jestem "przerwazliwionym" kibicem Barcelony, ktory nie znosi zadnej krytyki. No ale ludzie....tam Leo jest opisywany jako jakis tyran, ktory nie chce miec zadnej konkurencj iw klubie, zalezy mu przede wszystkikm na statusie gwiazdy, trofeahc indywidualnych itd. Najlepsze, ze kazde takie stwierdzneie jst poprzedzone zdaniem w stylu "nie mam na to zadnych dowodow, ale wszystko wskazuje , ze tak jest". Albo stiwerdzenie ze hiszpanscy dziennikarze boja sie o tym napisac, bo Leo strzeli na nich focha. Haha, Leszek ma chyba jakis kompleks, ze nie moze zblizyc sie do tego pokroju zawodnikow i zostaje mu "domyslanie sie".
Leo chcacy wyrzucic Ibre z zespolu, serio??? To ciekawe. AKuat Ibra to mega szczery facet i kazdy wie, jak wychwala pod niebiosa Messiego i jego umiejetnosci."Ja jestem najlepsyz na swiecie, Leo jest z innej planety". Ale spoko. Pewnie ZLatan obawia sie, ze Leo strzeli na niego focha jak cos zlego powie :D :D

Do tego wszystkie spektakularne mecze/osciagniecia Orlowski kwituje raczje jednym zdaniem "Tego dnia Messi strzelil hattricka". Koniec. Naprawde nie mozna cos wiecej napisac?? Fakt, ze Messi wladowal Arsenalowi w rewanzu 4 bramki, kiedy byli za burta LM opisal takze takim oto rozwinietym zdaniem. Ogolnie ksiazka jest taka wyprana z emocji. Autor skupia ise na podaniu faktow i opisuje sytuacje wewnatrz zespolu. Kiedy kto sie z kim klocil, co pilkarze robili po meczach itd. Jest tam pare ciekawostek, ale na Boga. W ostatniej dekadzie bylo tyle niesamowitych momentow, a autor w ogole tego nie wykorzystal. SPodziewalem sie przypomnienia jak padaly najwaznijesze bramki, barwnych opisow sytuacji na boisku, a tu nic....
Czytalem wczesniej biografie Messiego (chyba ta najpopulanriejsza, nie pamietam tytulu) i bylem wrecz oczarowany. Wtedy, jako 30-letni facet mialem wiele razy lzy w oczach ze wzruszenia, czytajac niektore akapity. A tutaj mamy zbior zapiskow przygotowanych przed meczami, ktore Orlowski komentowal. Traktuje to jako zwiekszneie swojej wiedzy o zespole. Natomiast jak juz pisalem, brakuje ksiazce emocji, czegos barwniejszego, niz tylko opisu jak dzialal zarzad i kto kogo popieral (autor zarzekal sie na poczatku ksiazku, ze bedzie unikal tych tematow, ale cos mu sie nie udalo).
Slabo, jak dla mnie slabo. Moze Orlowski chcial napisac na sile cos innego, niz dziesiatki podobnych ksiazek o Barcelonie. No i napisal. Jest inne - gorsze, slabaze, nudniejsze.