Są ludzie, którzy pracują na wizerunek latami. A jest Deco, który raz w roku wychodzi z gabinetu, załatwia jeden transfer w ekspresowym tempie i przez resztę sezonu może już tylko odbierać pochwały.

Bo przyznajmy szczerze – dyrektor sportowy Barcy przez większość roku funkcjonuje w trybie „zaraz coś się wydarzy”. Miesiącami czytamy o „zaawansowanych rozmowach”, „bliskim porozumieniu” i „kwestii formalności”, żeby na koniec dowiedzieć się, że temat po prostu wygasł, bo nikt go nie pilnował. Klasyczny schemat: dużo szumu, zero papieru.

A potem nagle – bum. Anthony Gordon załatwiony w dwa dni. Dwa dni! I momentalnie internet zapomina o wszystkich tematach, które utknęły w martwym punkcie na miesiące. Deco wjeżdża na fali „genialny negocjator”, „człowiek czynu”, „nikt tak nie potrafi domykać transferów”. Jakby te dwa udane dni miały skasować resztę roku spędzonego na oczekiwaniu, aż sprawy same się rozwiążą.

To trochę jak w pracy biurowej: nieobecny przez 11 miesięcy, ale jak w końcu wyśle jednego dobrego maila, to już cały zespół bije mu brawo i pisze o awansie.

Nie mówimy, że transfer był zły – dobra robota to dobra robota. Pytanie brzmi tylko, dlaczego cała reszta roboczego kalendarza musi wyglądać jak czekanie na cud, żeby ten jeden błysk formy wystarczył na etat do końca sezonu.

Piedestał poczekać musi – najpierw zobaczmy, co Deco zrobi z resztą okienka.