@FCBparasiempre
24 maja 1962 roku, Stadion Chilijskiego Przedsiębiorstwa Tytoniowego; Santiago Wanderers – Brazylia.

Mamy przyjemność przedstawić czytelnikowi trzy różne sceny. Wszystkie łączy wspólny mianownik: Roberto Bolaño występuje w nich jako bramkarz broniący rzut karny. Czytelnik, na podstawie udostępnionych informacji musi wskazać, która z tych sytuacji jest prawdziwa. Zalecamy uważną lekturę. Dziękujemy za udział w zabawie.

1. Pewnego czerwcowego dnia 1980 roku na kempingu „Estrella de Mar w Castelldefels”, tuż przy autostradzie Roberto Bolaño rozpoczyna swoją zmianę jako nocny stróż. Towarzyszą mu dwaj przyjaciele, którzy właśnie przylecieli z Meksyku: Ulises Lima i Arturo Belano, poeci tak jak on. Żeby się nie nudzić przynieśli ze sobą karty i parę butelek mezcalu. Niedługo zaczną tworzyć niezwykle emocjonalne manifesty, drwić z Octavio Paza, recytować apokaliptyczne Sonety Nicanora Parry i zadawać sobie zagadki. Przedtem jednak Roberto wyciąga z Budki wartowniczej piłkę, przywołuje przyjaciół i ustawia się jako bramkarz między dwiema Sosnami przy wjeździe na kemping. W telewizorze rozbrzmiewa melodia programu „Informe semanal”. Bolaño wskazuje Belano i spojrzeniem wyzywa go na pojedynek. Młody poeta nie unika wyzwania. Ulises Lima z bezpiecznej odległości obserwuję, jak Bolaño broni strzał Belano, wykonując spektakularną paradę.



2. Kilka dni przed pierwszym meczem na mundialu w 1962 roku reprezentacja Brazylii zatrzymuje się w „Via Retiro”, zaledwie 50 metrów od domu rodziny Bolaño w Quilpe. Po południu Brazylijczycy pojadą do Valparaiso żeby rozegrać towarzyskie spotkanie z Santiago Wanderers. Rankiem mały Roberto znowu ucieka ze szkoły ze swoimi przyjaciółmi żeby zobaczyć trening Pelego, Garrinchy, Vavy, Didiego, Zagallo i spółki. Kiedy sesja się kończy chłopcy otaczają i nagabują piłkarzy. Największym zainteresowaniem cieszy się Pele ale Roberto zawsze był zafascynowany Vavą. Chcąc zwrócić jego uwagę, Ciągnie go za koszulkę aż zawodnik przystaje i na niego Spogląda. Roberto pokazuje mu podniszczoną piłkę a Vava daje mu znak żeby stanął między słupkami. Napastnik uderza delikatnie i Roberto łapie piłkę, po czym rzuca się na ziemię. „Obroniłem karnego Vavy! Obroniłem karnego Vavy!", krzyczy uradowany Bolaño".

3. Wiosną 1998 roku przy „Carrer del Lloro 17” w miasteczku Blanes Roberto Bolaño wysłuchuje wreszcie próśb swojego syna Lautaro; bierze piłkę i wychodzi na ulicę aby z nim pograć. Jest zmęczony, pisał przez całą noc a oprócz tego wczoraj zmarnował dzień z powodu wizyty Herralde i Vili-Matasa. Powinien wrócić do pisania powieści ale syn nalega tak bardzo że nie potrafi mu odmówić. Zaglądają do sklepu z grami strategicznymi a potem docierają na promenadę. Roberto staje plecami do Morza Śródziemnego i rozkłada ramiona. Lautaro chwyta piłkę, ustawia ją starannie i bierze rozbieg. Bolaño udaje się ją musnąć ale piłkę przylatuje nad nim i spada na piasek na plaży.

Drogi czytelniku, dziękuję, że dotarłeś do końca. Z przykrością musimy jednak poinformować że brakuje nam niezbędnych elementów aby wykazać prawdziwość którejkolwiek z tych trzech scen. Próbowaliśmy uwzględnić szczegóły, być wiarygodni ale postać Bolaño wymyka nam się z rąk. W ramach rekompensaty, dla wzbogacenie lektury tekstów, zostawimy takie oto zdanie chilijskiego pisarza i bramkarza: „Gol samobójczy jest gestem niezależności. W ten sposób wyjaśniasz kolegom i publiczności że grasz inaczej".

David Garcia Cames.