Muzyczna batalia, #81
glosowanie https://strawpoll.com/jVyG2abq8Z7
poprzedni posthttps://www.fcbarca.com/la-rambla/dyskusja-16881373#comment-16881373
---
STEAMHAMMER – „Contemporary Chick Con Song” (1969, Album: Mk II) | Gatunek: Blues Rock / Progressive Rock

Steamhammer to brytyjska formacja z końca lat 60., zaczynająca jako rasowy zespół bluesowy, który z czasem zaczął dryfować w stronę rocka progresywnego. Założeni przez Kierana White'a i Martina Quittentona, szybko zyskali renomę, m.in. jako zespół akompaniujący na trasie amerykańskiej legendzie bluesa, Freddie'emu Kingowi. Ich historia naznaczona jest jednak ciągłymi roszadami w składzie i przedwczesną, nagłą śmiercią perkusisty Micka Bradleya w 1972 roku, co wywołało wstrząs w zespole i ostatecznie doprowadziło do jego rozpadu.
To brzmienie zadymionego, brytyjskiego klubu z końca lat 60., w którym surowy, bluesowy fundament zderza się z psychodelicznymi ambicjami. Słychać tu gęstą, pulsującą sekcję rytmiczną i brudne partie gitarowe, które budują duszny, niemal transowy nastrój. Całość opiera się na organicznym, nieociosanym groovie, przypominającym powolne, ale nieustępliwe uderzenia ciężkiego, przemysłowego młota.
Ciekawostki
Kompozycja pochodzi z drugiego albumu zespołu, zatytułowanego „Mk II”, na którym do składu dołączył grający na flecie i saksofonie Steve Jolliffe (który niedługo później opuścił grupę, by zasilić szeregi Tangerine Dream). Co ciekawe, Martin Quittenton, współzałożyciel Steamhammer, odszedł z zespołu, by współpracować z Rodem Stewartem – to właśnie on jest współautorem gigantycznego hitu „Maggie May”.

-------------------------------------------------------------------------
U.K. – „Thirty Years” (1978, Album: U.K.) | Gatunek: Progressive Rock / Jazz Fusion

U.K. to brytyjska supergrupa, powołana do życia w 1977 roku przez weteranów rocka progresywnego: basistę i wokalistę Johna Wettona oraz perkusistę Billa Bruforda (obaj znani z King Crimson). Dołączyli do nich klawiszowiec i skrzypek Eddie Jobson oraz wirtuoz gitary Allan Holdsworth. Zespół był muzycznym potworem o niespotykanych umiejętnościach technicznych, jednak silne napięcia na tle kierunku artystycznego doprowadziły do szybkiego rozłamu. Bruford i Holdsworth ciągnęli w stronę improwizowanego jazzu, podczas gdy Wetton i Jobson preferowali bardziej zorganizowane, piosenkowe formy, co skutkowało odejściem połowy składu tuż po nagraniu debiutanckiej płyty.
To dźwięk matematycznej precyzji połączonej z melancholijnym chłodem. Utwór buduje nastrój narastającego napięcia, płynnie przechodząc od spokojnych, przestrzennych partii wokalnych do instrumentalnej, jazz-rockowej furii. Słychać tu sterylną, architektoniczną konstrukcję, w której połamane metrum i syntezatorowe pejzaże tworzą krajobraz opuszczonego, futurystycznego miasta o świcie.
Ciekawostki
„Thirty Years” to kompozycja zamykająca pierwszą stronę debiutanckiego winyla U.K. Zręby tego utworu, podobnie jak suity „In the Dead of Night”, powstały jeszcze przed oficjalnym sformowaniem pełnego składu zespołu. Kluczowym elementem kompozycji są hipnotyzujące, niekonwencjonalne podziały rytmiczne Bruforda i charakterystyczny, płynny styl gry Holdswortha. Wokale Wettona w tym utworze często przywołują skojarzenia z jego wykonaniem „Book of Saturday” z czasów płyty „Larks' Tongues in Aspic” King Crimson.
---
@JimMorrisonFCB @8stoichkov8 @Coutinho007 @mientusek1407 @patataj
@iksajotien @don'T.R.I.P.e @kazbychu @shaun @Safrani i
Konradowskyy, Draqulius, kamyk_23, VamosRakieta ,Comentateiro
Przejdź do dyskusji