Witamy na La Rambla, gdzie dyskusje toczą się całą dobę! La Rambla to dział stworzony specjalnie dla zarejestrowanych Użytkowników FCBarca.com. Zapraszamy do rejestracji oraz dyskusji nie tylko o Barcelonie i nie tylko o piłce nożnej. W tym dziale obowiązuje regulamin serwisu FCBarca.com, który znajdziecie
tutaj.
Online: 1414 Culés
5
Muzyczna batalia #34 , zapraszam wszystkich do słuchania i glosowania:
https://strawpoll.com/w4nWW7ae5nA
TOMAS BODIN "In the Land of the Pumpkins"
album An Ordinary Night in My Ordinary Life (1996)
Utwór otwiera się jak brama do zakurzonego, magicznego teatru. Produkcja jest tu celowo "miękka" i analogowa, stojąca w opozycji do cyfrowego chłodu lat 90. Bodin buduje gęste, wielowarstwowe faktury przy użyciu klasycznych brzmień: wibrujących organów Hammonda, "płaczących" smyczków Mellotronu i tłustych, moogowskich basów.
Kompozycja przypomina ścieżkę dźwiękową do nieistniejącego filmu Tima Burtona – jest tu miejsce na cyrkową wesołość, która nagle przechodzi w mroczny, gotycki walec. Dynamika utworu jest "pływająca"; instrumenty nie walczą o pasmo, lecz się przenikają, tworząc ciepłą, homogeniczną ścianę dźwięku. Perkusja (często programowana lub grana hybrydowo) brzmi tu sucho i "drewnianie", co potęguje wrażenie obcowania z mechanicznymi zabawkami, a nie rockowym zespołem.
Ten album to fundament brzmienia, które później zdefiniowało zespół The Flower Kings. Bodin, jako klawiszowiec i producent, wprowadził tu specyficzną estetykę "more is more" , ale w wydaniu retro. Ciekawostką jest to, że wiele z tych "orkiestrowych" brzmień Bodin wykręcił na starszych samplerach, które inni producenci w 1996 roku wyrzucali na śmietnik, co paradoksalnie nadało płycie ponadczasowy, unikalny charakter.
----------------------------------------------------------------------------------
JORDAN RUDESS "Time Crunch"
album Rhythm of Time (2004)
To soniczny atak z chirurgiczną precyzją. Jeśli Bodin to malarz, Rudess i jego ekipa to operatorzy lasera. Brzmienie jest krystaliczne, z wyeksponowaną górą pasma i potężnym, punktowym dołem.
Kluczowym elementem, który wynosi ten utwór na wyżyny, jest Vinnie Moore na gitarze. Jego gra to definicja "płynnej techniki" (liquid shred). Moore nie gra tu typowych rockowych riffów – jego gitara splata się w niesamowicie szybkich unisonach z klawiszami Rudessa. Słychać tu walkę o milisekundy: "Snarling Pig" (charakterystyczna, agresywna barwa syntezatora Rudessa) i przesterowana gitara Moore'a grają te same karkołomne frazy z idealną synchronizacją. Sekcja rytmiczna to absolutny top: Rod Morgenstein na bębnach gra z matematyczną dokładnością, a Dave LaRue na basie "klei" całość funkowym zacięciem.
charakteru.
---
@JimMorrisonFCB @8stoichkov8 @Coutinho007 @mientusek1407 @patataj @iksajotien @don'T.R.I.P.e @kazbychu @shaun @Safrani i
Konradowskyy, Draqulius, kamyk_23, VamosRakieta ,Comentateiro
i kto jeszcze chce.
1
@Colon Tu zdecydowanie In the Land of the Pumpkins
0
@Colon n the Land of the Pumpkins.
0
@Colon zaryzykuje stwierdzenie, że oba utwory brzmią podobnie do Dream Theater tylko gorzej.
0
@Colon Trudny wybór, nie znam tych kompozycji. Jedynie kojarzę Rudessa, ale jego solowych prac nigdy nie słyszałem.
Dostrzegam analogię pomiędzy poprzednią parą: ,,Time Crunch" to trochę taki Tarkus na sterydach (nawet trochę pobrzmiewa tam jeden z motywów), zaś "In the Land of the Pumpkins" ma więcej melodyjności i wielowymiarowości rodem z Gates of Delirium - i dla tego zwycięży ten wyrównany pojedynek.
Natomiast pod względem czysto technicznym i instrumentalnym w obydwu przypadkach to absolutna liga mistrzów.
0
@Colon JORDAN RUDESS "Time Crunch jest moc.