Wybór oferty szwedzkiej coraz trudniej obronić z perspektywy operacyjnej i analizy ryzyka programowego. Już sam zakup okrętów podwodnych w konfiguracji prototypowej budził poważne zastrzeżenia. Mamy do czynienia z konstrukcją, która nie przeszła pełnego cyklu badań kwalifikacyjnych ani eksploatacji w warunkach bojowych, Pojawia się niepewność w zakresie osiągnięcia deklarowanych parametrów taktyczno-technicznych. Dokumentacja projektowa może zakładać określone zdolności, a życie pokazać drugie - dopiero próby morskie i integracyjne weryfikują realne możliwości systemu walki, napędu czy poziom sygnatury akustycznej.

Dodatkowo niepokojące są informacje o braku zdolności do rażenia celów lądowych pociskami manewrującymi. Przecież to znacząco redukuje elastyczność operacyjną OP oraz jej wartość w koncepcji odstraszania konwencjonalnego. Zdolność do precyzyjnego rażenia celów naziemnych z domeny morskiej stanowi kluczowy komponent i determinuje realną siłę odstraszania.

Niezrozumiały jest brak wyboru oferty koreańskiej, która zakładała dostarczenie do 2030 roku sprawdzonych, seryjnie produkowanych jednostek o potwierdzonych parametrach eksploatacyjnych i bojowych czy nawet niemieckich 212.