Ostatnio przyszło mi to do głowy, że możemy się tu i tam wykręcić ogonem. Bo prezydent chce, ale premier mu nie pozwala.

"Poświęciłem dużo czasu na pisanie o dysfunkcji obecnego współżycia politycznego w Polsce między prezydentem Nawrockim a rządem Donalda Tuska, zazwyczaj jako o obciążeniu, przeszkodzie w podejmowaniu decyzji i uchwalaniu ustaw. Ale obserwując Nawrockiego w Davos w tym tygodniu, zacząłem postrzegać to inaczej. Był tam, uśmiechając się do Donalda Trumpa, mówiąc, że chciałby dołączyć do Rady Pokoju, ale niestety potrzebuje zgody rządu i parlamentu w kraju.

Wydawało się, że to rezonowało z Trumpem: Nawrocki był jedynym przywódcą, którego wymienił z imienia (i z ciepłym akcentem) podczas wczorajszego przemówienia inauguracyjnego. Wewnętrzny konflikt Polski w praktyce działał jak wyrafinowana strategia „dobry policjant, policjant konstytucyjny”.

W tym „Nowym Bałaganie Świata” wewnętrzny bałagan w Polsce może być w rzeczywistości wentylem bezpieczeństwa. Pozwolił Polsce schlebiać amerykańskiemu prezydentowi bez finansowego angażowania się w niejasny sojusz, skutecznie trzymając jajka w dwóch koszykach. To z pewnością niezręczna równowaga, ale dla Polski amerykańska potęga pozostaje niezbędna, a europejska zdolność jest coraz bardziej niezbędna."