Po latach bycia maszynką i postrachem w Europie, bo tak należy rozpamiętywać okres 2009-2017, gdzie wpadki czy dotkliwe porażki postrzegane były jako aberracja, nadal tkwię w tym nostalgicznym maraźmie. Co rok to prorok i typowani byliśmy jako kandydat do triumfu w LM. A teraz po prostu stanowimy konkurencyjny zespół, który na pewnych poziomach jest niewydolny. Z Yamala w pół roku zrobiliśmy drugiego Messiego, bo przecież przytaczano tutaj często statystyki porównujące wiekowo tych zawodników, presja na ZP (gdzie Rapha powinien być windowany). To pewna nostalgia za tym, co minione.

Najbardziej chyba przeraża nasza formacja obronna, gdzie od kilku miesięcy najlepszy, ale tylko solidny jest Eric lub Gerard. Kounde, Balde jakby zostali w poprzednim sezonie, Cubarsi na tym poziomie nie powinien grać. I tak toczymy sobie tą piłkę ocierając się o przeciętność.

Co jest pocieszające? Żaden zespół nie dominuje, bo Real gra podobną kaszankę, LFC w jeszcze większym kryzysie, City trochę wypalone z Pepem i może jedynie PSG na czele peletonu. Czasy nijakie zrobiły się w tym futbolu.