FC Barcelona była pierwszym europejskim klubem Diego Maradony. Przeniósł się latem 1982 z Boca Juniors za ówczesne rekordowe 7.5 miliona dolarów. Patrząc po wikipedi, w ciągu dwóch lat u nas rozegrał 36 meczów, w których strzelił 22 bramki. Można powiedzieć, że wynik przeciętny jak na skale piłkarze, szczególnie podejrzenie budzi ta liczba występów. Jest to efektem doznanej przez Diego kontuzji po brutalnym faulu Andoniego Goikoetxei (zwanego „rzeźnikiem z Bilbao”) z 1983 roku, w wyniku którego Argentyńczyk doznał poważnego złamania kostki i był kilka miesięcy poza grą. Watek Bilbao w kontekście Diego i jego epizodu w Barcelonie jest szczególnie ważny. Maradona był od dawna prowokowany przez zawodników i kibiców Athleticu. Takie ówczesne Getafe piłki Hiszpańskiej.

Ostatnim meczem Diego Maradony w barwach FC Barcelony był finał Pucharu Hiszpanii (Copa del Rey) przeciwko Athletic Bilbao, rozegrany 5 maja 1984 roku na stadionie Santiago Bernabéu w Madrycie. Podczas finału 1984 roku napięcie sięgnęło zenitu – po serii prowokacji i obraźliwych gestów wobec Maradony (także z trybun), po końcowym gwizdku Maradona ruszył na zawodników Bilbao.

Doszło do masowej bójki, w której uczestniczyli niemal wszyscy piłkarze obu drużyn; na murawie doszło do kopania, uderzeń i chaosu na oczach króla Hiszpanii Juana Carlosa oraz tysięcy widzów.

Po tym incydencie Maradona został zawieszony i praktycznie zmuszony do odejścia z Barcelony.

Latem 1984 roku został sprzedany do SSC Napoli, gdzie rozpoczął najbardziej legendarny okres swojej kariery.