Witamy na La Rambla, gdzie dyskusje toczą się całą dobę! La Rambla to dział stworzony specjalnie dla zarejestrowanych Użytkowników FCBarca.com. Zapraszamy do rejestracji oraz dyskusji nie tylko o Barcelonie i nie tylko o piłce nożnej. W tym dziale obowiązuje regulamin serwisu FCBarca.com, który znajdziecie
tutaj.
Online: 1285 Culés
46
Jako osoba, która pracuje z młodzieżą i często rozmawia z ich rodzicami, przeraża mnie, jak w wielu przypadkach rodzice mają w tyłku zdrowie psychiczne swoich dzieci.
W swoim życiu słyszałem wiele historii czy zeznawałem nawet jako świadek w sądzie w sprawie przemocy domowej. Jednak to nie zrobiło na mnie aż tak wielkiego wrażenia.
Najbardziej poruszające były dla mnie momenty, gdy komunikowałem rodzicom, że w ostatnim czasie uczennica ma niepokojący spadek nastroju, motywacji, często patrzy w okno, nie potrafi się skupić, mimo że wcześniej nie prezentowała żadnego z tego typu zachowań. Co słyszę? "A, coś tam mówiła, ale ona wymyśliła sobie jakiegoś psychologa. Przejdzie jej, wyrośnie z tego". Obojętność z jaką ta osoba wypowiedziała te słowa i zbagatelizowała problem, była szokująca. W innym przypadku ojciec potrafił wprost przez telefon powiedzieć mi "A co mi Pan zawraca głowę takimi pierdołami?".
Ta robota naprawdę ryję banię. Jest początek sierpnia, mija czas, a mi w głowie nadal siedzą słowa, które słyszałem z ust zapłakanych i roztrzęsionych uczniów. Było ich naprawdę tak wiele, że nie sposób wszystkich wypisać:
- "Mama powiedziała nam wczoraj (jej i siostrze), że tak naprawdę nigdy nas nie kochała i zmarnowaliśmy jej życie";
- "Piszę do taty co chwilę, ale on od roku nie chce nawet mi odpisać na smsy".
- "Mama powiedziała mi, że mam się wyprowadzić do babci, bo nie mogę na ciebie patrzeć".
Przemęczeni i przepracowani uczniowie, którzy przeszli załamania nerwowe, bo ktoś postanowił im zafundować alkoholową traumę i sprawić, że w wieku 18 lat muszą ogarniać życie, pracować i opłacać wynajmowane mieszkanie? Normalka.
Ciągle opisuje się tych młodych ludzi jako roszczeniowych, leniwych, nieobowiązkowych, ale mało kto widzi, że wielu z nich pomimo przesranego życia już na samym początku, dzielnie walczy, cierpiąc w ciszy.
I to jest smutne. Osoby, które powinny być największym wsparciem, najcieplejszą przystanią i najlepszym terapeutą, zwyczajnie zawodzą.
10
@NeroTFP1 ja wiem, że z wiekiem może być inaczej, ale patrzę na moich małych chłopaków i w ogień bym za nimi skoczył, tym bardziej, gdyby ktoś im robił krzywdę. Więc nie mogę pojąć, jak "rodzice" mogą tak traktować swoje dzieci.
6
@NeroTFP1 „skoro ja miałem ciężko to dlaczego ty masz mieć lepiej”, ci rodzice którzy traktują tak swoje dzieci to sami pewnie byli tak traktowani w dzieciństwie i swoją traumę (?) wylewają na nich teraz. Ofiary tworzą ofiary.
7
@NeroTFP1 a po co madka się będzie bombelkiem przejmować, rzuci mu telefon to przynajmniej ciszę i spokój ma
2
@NeroTFP1 na koniec dopisz "niby żyjemy w XXI wieku a człowiek nadal jest że średniowiecza"
4
@NeroTFP1 no my, jako ludzkość naprawdę poszliśmy w bardzo złym kierunku. Jakby na przekór matce naturze. Coraz częściej zdarza się, że to właśnie osoby, które z natury powinny chronić dzieci same je krzywdzą. I to na różne sposoby.
6
@NeroTFP1 niestety świadomość o zdrowiu psychicznym wśród starszego pokolenia jest bardzo znikoma. Miejmy nadzieję, że zmieni się to wraz z młodszym pokoleniem co już następuje.
2
@Jakchcesz ale @NeroTFP1 nie pisze tu raczej o starszym pokoleniu, tylko o ludziach koło czterdziestki.
4
@Jakchcesz
Wiesz, jest naprawdę źle. W wielu przypadkach to są ludzie, którzy mają 40 kilka lat, są nowocześni, pracują w fajnych miejscach, mają kontakt z różnymi ludźmi, ogarniają nowoczesną technologię bez żadnego problemu, ale w kwestii zdrowia psychicznego są jakoś dziwnie w tyle. No szok.
2
@NeroTFP1 jest to na pewno bardzo niepokojące zjawisko takie podejście rodziców do dzieci. W sumie to też zależy, bo czasami są przypadki gdzie inni aż za bardzo chcą temu dziecku pomóc i to też jest złe. W zasadzie to mogę powiedzieć na swoim przykładzie, bo przechodziłem pewne problemy wewnętrzne w okresie liceum, to już było dobre 11 lat temu, ale pamiętam to aż do dziś. Wszyscy mi chcieli pomóc, rodzicie, nauczyciele, ciąganie po psychologach, x rozmów. A ja nie chciałem, cały czas im komunikowałem, żeby mnie zostawili w końcu samego bo chce sam sobie z tym poradzić a kolejne jakieś z dupy wizyty czy rozmowy umawiane bez mojej chęci tylko mnie irytowały. Oczywiście te przypadki które opisałeś są zupełnie inne bo tutaj dzieci wołają o pomoc a jej nie dostają. Ja pomocy kompletnie nie chciałem a ją dostawałem "na siłę" i też to nie było dobre. W końcu sobie z tym poradziłem tak jak się uparłem czyli sam. Także każda skrajność jest zła, na siłę też nie można pomagać takim osobom.
1
@A4ron
Jasne, zgadzam się. Nie bez powodu mówi się, że jeżeli ktoś kocha za bardzo, to też krzywdę może zrobić.
1
@NeroTFP1 pisałeś już kiedyś coś podobnego? Bo jestem pewien, że gdzieś czytałem te cytaty. To nie jakiś atak, tylko mam deja vu
1
@PatrychoO
Tak. To znaczy przy innej okazji już wspominałem o jednym przypadku, chyba na La Rambli. Możliwe, że przy okazji wyników matur. Gdzieś też na socialach był udostępniany mój post, tak więc może gdzieś Ci mignęło :D
Tak więc spokojnie, nie zwariowałeś :D
0
@NeroTFP1 no to ja właśnie kojarzę to chyba z twittera :D Nie wiedziałem, że to twoje
1
@PatrychoO
Albo z Threadsa! Bo tam pisałem :D Ale tam też ostatnio kwitnie kradzież postów. Onlyfansiarskie profile kradną popularne posty i wklejają je jako swoje. Bardzo możliwe, że widziałeś to na jakimś innym koncie. Tam kradzież postów to codzienność xD