Lilly Lindeström była prostytutką, która prowadziła stosunkowo spokojne życie w dzielnicy Atlas, obecnie części Vasastan, niedaleko stacji metra Sankt Eriksplan w centrum Sztokholmu. Była znana w okolicy jako uprzejma i dyskretna kobieta, utrzymująca kontakt z sąsiadami, w tym z Minnie Jansson, która również pracowała jako prostytutka i była jej bliską znajomą. Lata 30. były ciężkie i wiele kobiet parało się tym najstarszym zawodem świata. Lilly mieszkała w skromnym mieszkaniu, które służyło jej zarówno jako miejsce zamieszkania, jak i pracy. Dach nad głową dla ulicznicy był sporym udogodnieniem i luksusem.
Ostatni raz widziano ją żywą 1 maja 1932 roku, kiedy rozmawiała przez telefon z Minnie, omawiając przyjazd potencjalnego klienta. Minnie, zaniepokojona brakiem kontaktu z Lilly przez kolejne dni, 4 maja postanowiła sprawdzić, co się z nią dzieje. Po wejściu do mieszkania z pomocą policji odkryto makabryczne znalezisko.
Ciało Lilly Lindeström znaleziono na łóżku w jej mieszkaniu. Leżała nago na brzuchu, z głową skierowaną w dół, a wokół niej panował nieład, choć nie wskazujący na brutalną walkę. Sekcja zwłok wykazała, że przyczyną śmierci było kilka silnych uderzeń w głowę tępym narzędziem, prawdopodobnie łomem lub metalową rurą. Uderzenia były na tyle mocne, że spowodowały pęknięcie czaszki i natychmiastową śmierć. Śledczy ustalili, że zgon nastąpił dwa lub trzy dni wcześniej, czyli prawdopodobnie wkrótce po ostatniej rozmowie z Minnie.
W ciele Lilly znaleziono prezerwatywę, co wskazywało, że przed śmiercią odbyła stosunek seksualny. Jednak najbardziej szokującym elementem, który nadał sprawie jej niesławną nazwę, było odkrycie, że z ciała ofiary usunięto znaczną ilość krwi, a według niektórych źródeł niemal całą. Na miejscu zbrodni znaleziono zakrwawioną chochlę do sosu, co doprowadziło do spekulacji, że sprawca mógł użyć tego przedmiotu do zbierania lub nawet picia krwi ofiary. Nie było jednak dowodów na to, jak krew została usunięta ani co się z nią stało, co tylko pogłębiło tajemnicę.
Śledztwo w sprawie morderstwa Lilly Lindeström rozpoczęto niezwłocznie, ale od początku napotykało trudności. Policja przesłuchała wielu świadków, w tym sąsiadów i potencjalnych klientów Lilly, ale nikt nie dostarczył informacji, które mogłyby wskazać sprawcę. Minnie Jansson zeznała, że Lilly wspomniała o kliencie, który miał odwiedzić ją 1 maja, ale nie podała szczegółów, które pozwoliłyby go zidentyfikować. Brak śladów włamania sugerował, że Lilly znała sprawcę lub dobrowolnie wpuściła go do mieszkania, co było zgodne z jej zawodem.
Technologie kryminalistyczne w latach 30. XX wieku były ograniczone. Nie istniały jeszcze metody analizy DNA, a odciski palców czy inne ślady biologiczne nie były tak precyzyjnie badane, jak współcześnie. Policja znalazła na miejscu zbrodni kilka potencjalnych dowodów, takich jak wspomniana chochla, ale nie udało się ich powiązać z żadnym podejrzanym. Brak krwi w ciele ofiary był szczególnie zagadkowy, ponieważ nie znaleziono jej ani w mieszkaniu, ani w jego pobliżu, co sugerowało, że sprawca mógł ją zabrać ze sobą lub w jakiś sposób zutylizować.
Sprawa szybko zyskała rozgłos w szwedzkich mediach, które ochrzciły mordercę mianem „Wampira z Atlasu” ze względu na brak krwi w ciele ofiary. To makabryczne określenie przyczyniło się do powstania licznych teorii, od racjonalnych po zupełnie fantastyczne. Niektórzy spekulowali, że sprawcą mógł być seryjny morderca o skłonnościach wampirycznych, inni sugerowali motywy rytualne lub okultystyczne. W tamtych czasach prostytucja była tematem tabu, co dodatkowo podsycało sensacyjne doniesienia prasowe.
Jedna z bardziej przyziemnych teorii zakładała, że mordercą był jeden z klientów Lilly, który działał pod wpływem impulsu lub osobistej urazy. Inna hipoteza wskazywała na możliwość zemsty lub konfliktu związanego z jej profesją.
Sprawa Wampira z Atlasu pozostaje jedną z najbardziej znanych nierozwiązanych spraw kryminalnych w Szwecji. Od morderstwa minęło ponad 90 lat i raczej już nigdy nie poznamy kto był sprawcą.
W szwedzkiej popkulturze sprawa pojawiała się w książkach, artykułach i programach dokumentalnych, które próbują rzucić nowe światło na wydarzenia z 1932 roku. Współczesne analizy sugerują, że gdyby śledztwo przeprowadzono z użyciem dzisiejszych technologii, takich jak analiza DNA czy bardziej zaawansowane techniki kryminalistyczne, być może udałoby się zidentyfikować sprawcę. Niestety, większość dowodów materialnych z tamtego czasu została utracona lub zniszczona, co czyni rozwiązanie sprawy niemal niemożliwym.

@BorzyKrzys Tak sobie myślę: czy napisanie o prostytutce, że prowadziła stosunkowo spokojne życie, to jest dla niej obraza? Takie głupie rozkminy...

@BorzyKrzys, taktyk.

@BorzyKrzys "Współczesne analizy sugerują, że gdyby śledztwo przeprowadzono z użyciem dzisiejszych technologii, takich jak analiza DNA czy bardziej zaawansowane techniki kryminalistyczne, być może udałoby się zidentyfikować sprawcę." Nawet jeśli przy użyciu dzisiejszych metod zidentyfikowaliby sprawcę to nic nie zmieni bo już dawno nie żyje skoro sprawa z 1932 roku. Kryminalni nie powinni się już tym zajmować bo to strata czasu.

@Kazragore Chodzi o to, gdyby wtedy mieli te technologie jakie mamy dzisiaj, a nie ze dzisiaj mieliby prowadzić nadal te sprawe. Przecież to oczywiste.