Obejrzałem ostatnie 10 minut regulaminowego czasu na chłodno.
Z taktycznego i zdroworozsądkowo punktu widzenia, to co zrobiliśmy w 92. minucie jest czymś nie do pomyślenia. Atak w szóstkę w pressingu na połowie przeciwnika. Szybki wrzut z autu zamiast celebrowania go przez pół minuty. I wreszcie strata bramki po ladze Sommera przez braki w obronie wywołane wcześniej wspomnianym atakiem na połowie Interu. Brakło doświadczenia i wyrachowania.
A z punktu widzenia kibica, który w tym sezonie dostał tyle radości, tyle wzruszeń i satysfakcji z tej Drużyny, jestem z nich dumny. Bo właśnie ta młodzieńcza fantazja i wielokrotnie nieracjonalność i brak kalkulacji doprowadziła nas do miejsca, w którym jesteśmy.
Ta Drużyna w przyszłości osiągnie coś wielkiego, jestem tego pewien. Już osiągnęła coś wielkiego.
Tak jak pisałem przed meczem, jestem z nich dumny i cholernie im wdzięczny. Teraz również cholernie smutny, ale okazja do powetowania najlepsza z możliwych, już w niedzielę.
Visca el Barca.