@CLS63AMG Wszechświat jest cykliczny.

No, więc właśnie-rzeczywiście jest to niezwykły zbieg okoliczności: podstawowe stałe przyrody przyjmują wartości umożliwiające zaistnienie życia.
Gdyby na przykład tylko nieznacznie zmienić wartość elementarnego ładunku elektrycznego lub stałą grawitacji, nie mogłyby powstać stabilne cząsteczki DNA.

I według silnej zasady antropicznej rzeczywiście dowodzi to istnienia boskiej istoty. I tu masz rację, ale (zawsze jest jakieś ale :D ) kosmologia kwantowa oferuje inne "proste" wyjaśnienie: być może istnieje nieskończona liczba możliwych wszechświatów o różnych stałych fizycznych. Żyjemy po prostu w tym, w którym życie mogło powstać.

Nie jest więc przypadkiem, że stałe fizyczne umożliwiają powstanie życia-w rzeczywistości współistniejemy z mnóstwem martwych wszechświatów, w których stałe fizyczne mają wartości nie dające się pogodzić z istnieniem stabilnych cząsteczek DNA.

Jedna z zasad kosmologii kwantowej mówi, że Wszechświat należy traktować jak cząstkę kwantową, a najprostszą cząstką jest elektron.

Gdy zatem potraktujemy Wszechświat jak elektron, musimy dojść do wniosku, że może on istnieć równocześnie w kilku różnych stanach, czyli w postaci wszechświatów równoległych.

Nasz Wszechświat może więc być po prostu kwantowym dziesięciowymiarowym* pęcherzykiem, powstałym w wyniku fluktuacji kwantowej (chwilowa zmiana ilości energii w pewnym punkcie przestrzeni :D) w nieskończonym oceanie z wieloma innymi wszechświatami zwanym wieloświatem, w którym ciągle powstają w próżni nowe wszechświaty.

*wg teorii superstrun, która ogranicza liczbę wymiarów przestrzeni i czasu do dziesięciu,gdyż w innym przypadku nie da się obliczyć wielkości fluktuacji kwantowych

Jednak dziesięciowymiarowe pęcherzyki-wszechświaty są niestabilne. Nasz pęcherzyk wkrótce po powstaniu podzielił się na dwie części: cztero- i sześciowymiarowy wszechświat.

Wszechświat sześciowymiarowy zapadł się i te wymiary uległy takiemu skręceniu że nie możemy ich zobaczyć. Jednak zapadnięcie się sześciowymiarowego wszechświata umożliwiło ekspansję naszego czterowymiarowego Wszechświata, dając w efekcie rozszerzający się kosmos, który obserwujemy dzisiaj.

Enjoy :)

@Barca_Big_Moment @CLS63AMG Poniżej zamieszczam wytłumaczenie w terminologii piłkarskiej.

Na wielkim stadionie zwanym Wieloświatem (multiverse), toczy się nieskończona liczba meczów. Każdy mecz to inny wszechświat, z innymi zasadami gry — w jednym piłka odbija się trójkątnie, w innym nie ma grawitacji, w jeszcze innym bramki są... pod ziemią.

My gramy w tym meczu, w którym zasady pozwalają na życie, czyli gdzie boisko ma normalne wymiary, piłka jest okrągła, a zawodnicy nie wypadają za linię czasu

Te "stałe przyrody", jak ładunek elektryczny czy grawitacja, to jak regulamin meczu. Jeśli zmienisz nawet minimalnie — np. piłka waży tonę albo bramka ma 10 cm szerokości — to nie da się grać. Tak samo: gdyby nasze stałe przyrody były inne, życie by nie powstało, nie byłoby DNA, a więc i kibiców.

Wg kosmologii kwantowej, nasz Wszechświat to jeden z wielu graczy, a może i rezerwowych, którzy zjawili się na boisku znikąd — fluktuacja kwantowa to jak nagłe wejście z ławki, bo coś się zadziało w próżni i pyk, mamy nowy wszechświat.

Zgodnie z teorią superstrun, nasz kosmiczny zespół (czyli Wszechświat) miał początkowo 10 zawodników grających jednocześnie — ale z czasem okazało się, że tylko czterech z nich da się zobaczyć na boisku: długość, szerokość, wysokość i czas.

Pozostała szóstka? Schowała się w szatni — tak się „poskręcali”, że ich nie widać, ale ich istnienie umożliwiło drużynie na boisku grać i rosnąć w siłę, czyli rozszerzać się jak nasz Wszechświat.

@CLS63AMG Czy przypadkiem w tej hipotezie nie reprezentuje Polski dr Nikodem Popławski?

@heniusss Dokładnie tak.