@Ghostface Swoją drogą, mam pewną baaaaardzo kontrowersyjną, osobliwą i oczywiście czysto subiektywną tezę dotyczącą rapu: Rap ma rację bytu wyłącznie w takich warunkach, jakie miały miejsce w przykładowym Compton (tu wstaw jakiś inny Bronx, Hutę czy Poznań z lat 90.). Otóż to była muzyka buntu i brutalnej ulicy, naprawdę prawdziwa recytacja, którą zapodawali twardziele, gangusy czy jacyś pokrzywdzeni życiem twórcy i można się było z tym w jakiś sposób utożsamiać, nawet jak była tam czysta agresja - coś jak Sex Pistols. Moim zdaniem obecne hiphopolo i trap kompletnie zatraciły duszę i sens - raperzy nigdy nie byli muzykami, nie potrafili śpiewać, wobec czego obecne utwory są potworkami stricte pod kątem muzycznym, a jak do tego dorzuci się nawijki o hajsie, ruchaniu i tatuażach to w ogóle nieprzyjemnie się tego słucha. Inaczej, po tysiąckroć lepszym wyborem jest dobry pop z utalentowanym artystą, z kolei rap tkwi gdzieś w zawieszeniu - tam, gdzie czysto w swojej istocie nie powinno go być. Stąd też nie rozumiem popularności kogoś takiego jak Bambi czy Leosia. Nosz w jakimś undergroundzie pewnie znajdzie się 100 razy bardziej utalentowane osoby. OCZYWIŚCIE i bez wątpienia każdy sobie może robić taką muzykę, jaka mu się podoba - to tylko moje przemyślenia.

@Hawajczyk Ciężko mi się zgodzić, głównie dla tego, że bardzo pobieżnie oceniasz temat. Rap w USA już od lat 90 jest docenianą muzyka jako muzyką, nie ruchem czy buntem.
Bardzo utarło się, przynajmniej w Polsce idiotyczne podejście, że rap ma "mieć przekaz" czy opowiadać o prawdziwym życiu, a to sztuka jak każda inna. Wiekszosc muzyki opowiada o miłości, mniej czy bardziej fizycznej, ale też narkotykach, pieniądzach i wszystkim "co najgorsze" w rapie.

Taki Wu-Tang clan to "prawdziwi twardziele, gangusy..." ze "slumsów" NY i nie przeszkadzało im to rapować o postaciach z Marvela, azjatyckich filmach i sztucznie wykreowanych karykaturach włoskich mafiozów.

"Nie potrafili śpiewać, nie byli muzykami" - wiele osób zgodzi się, że Dylan też śpiewać średnio potrafił i znajdziesz przyjemniejsze dla ucha popowe gwiazdki. Ponadto wielu raperów ma ogromny talent do muzyki oraz świetna jej znajomość - taki RZA i jego podkłady muzyczne najlepiej o tym świadczy.

W skrócie, powiedziałbym, że opinia nie kontrowersyjna czy błędna, ale jak zaznaczyłeś subiektywna i chyba niezbyt "wyedukowana" i tu moje pytanie - dużo słuchałeś rapu, czy raczej sporadycznie?

@Ghostface Co do Dylana - on muzykiem jest wybitnym, w dodatku multiinstrumentalistą i genialnym tekściarzem, a sam nie śpiewa wybitnie, ale bardzo poprawnie i czysto. Zresztą nie skupiałbym się na jednostkach, bo generalnie wszędzie znajdą się ludzie uzdolnieni na wielu płaszczyznach- nie jesteśmy przecież robotami. Taki OSTRy skończył bodaj Akademię Muzyczną. Chodzi mi o pewien trend, a ten jest raczej jasny i wystarczy spojrzeć na TOPki Spotify. I żeby nie było - rapu słucham sobie od czasu do czasu jak mi się zachce, nie jestem też żadnym betonem, nie dostaję spazmów jak widzę RUN DMC ze Stevenem Tylerem xD Po prostu uważam, że - na poziomie ogółu - w momencie, w którym rap wychodzi poza swoje naturalne środowisko/strefę, powolutku blednie jego istota, zacierają się granice i to wychodzi raczej słabo, nieprzyjemnie, niemiło dla ucha i wówczas pojawiają się po prostu naturalne, lepsze alternatywy.
Btw nie widzę nic, co w jakikolwiek sposób kolidowałoby z moją tezą, jeśli chodzi o Wu Tang Clan.