Jak miałem 18 lat to czułem się bardzo zaangażowany w politykę. Śledziłem newsy, przejmowałem się aferami martwiąc się o kondycję naszej pięknej demokracji. Dzisiaj - mając już 31 lat - patrzę na tamtego siebie jak przez teleskop. Zupełnie przewartościowałem swoje postawy i poglądy. Potrzebna mi do tego była literatura, obserwacja, empiryzm.

Czytam chcąc nie chcąc wklejki na forach (w tym i głównie tutaj) dorosłych ludzi, którzy mają poukładane w głowach i… prześcigają się w komentarzach który polityk bardziej „przypałowy”, a który mniej. Dorośli ludzie dzieleni i polaryzowani przez niesprawdzone informacje, powielane mity, bzdury, a nawet prawdziwe - acz niewiele wnoszące do życia - doniesienia.

I zgodnie z prawem erystyki samemu treści nie dając, a jedynie znieważając czyjąś, bo tak jest łatwiej. Przecież prościej jest zburzyć zamek z piasku, niż samemu go zbudować. I nie, nie chodzi o to by zostać politykiem…

Zamiast waśni zapraszam w odmęty twórczości Camusa, Sartre’a, Junga, Kanta czy nawet z nowszych i bardziej przystępnych - Tokarczyk lub Nussbaum. I nie chodzi o to by zapaść się w książkach żyjąc w chmurach. Zrozumienie pewnych manewrów ludzkich działań pozwala nam unikać bycia zaskoczonym i poruszonym na różnych płaszczyznach. Mniej mediów ściekowych, więcej przyjaźni, książek, natury. Ściskam gorąco czekając na morze impulsywnego hejtu.