Historia zaginięcia Keitha Parkinsa, 2-letniego chłopca, który zniknął 10 kwietnia 1952 roku w pobliżu rancza swojego dziadka w Ritter w Oregonie do dziś stanowi wielką zagadkę. Keith bawił się na zewnątrz z braćmi w pobliżu stodoły, gdy nagle zniknął. Panika wybuchła, gdy jego matka zorientowała się, że Keith nie wrócił na obiad z braćmi. Warunki były wczesnowiosenne, a na ziemi zalegała jeszcze warstwa śniegu.
Początkowo lokalni mieszkańcy i członkowie rodziny rozpoczęli poszukiwania, szybko rozciągając się w linii, aby objąć jak największy obszar. W miarę upływu dnia poszukiwania nabierały tempa, a przed zmierzchem w akcji brało już udział ponad 200 osób, przeszukujących teren w nadziei na znalezienie chłopca. Mimo zimna i trudnego terenu byli pewni, że znajdą go w pobliżu. Poszukiwania trwały przez całą noc, ale nie znaleziono żadnego śladu Keitha. Okolica była poprzecinana ogrodzeniami dla bydła, lasami, strumieniami i dolinami.
Około 7 rano następnego dnia poszukiwacze znaleźli ślady butów 4 kilometry dalej, przechodzące przez pastwisko dla bydła. Wówczas uznano, że są to ślady Keitha, ale dziś poddaje się to w wątpliwość, gdyż wydłużałoby to znacznie trasę jaką przebył chłopiec. Kilka godzin później jeden z poszukiwaczy odnalazł Keitha niemal 19 kilometrów dalej, leżącego twarzą w śniegu, a obok niego leżały jego czapka i płaszcz. Co ciekawe, chłopiec żył, ale cierpiał z powodu wyziębienia, nie mógł się poruszać, ponieważ jego ciało było sztywne od zimna. Jego twarz była pokryta zadrapaniami, a odzież porwana.
Keith całkowicie wyzdrowiał, ale jego przypadek pozostawił wiele niewyjaśnionych pytań. Jak 2-letni chłopiec mógł przejść 19 kilometrów w temperaturach poniżej zera przez noc, bez butów, jedzenia i wody? A jednak, mimo wszelkich przeciwności, przeżył. Trudno uwierzyć, że mógłby to zrobić bez pomocy kogoś lub czegoś. Zakładając, że ślady nie należały do niego, od farmy dziadków do miejsca odnalezienia i tak jest imponująca odległość ponad 7 kilometrów w linii prostej nie biorąc pod uwagę trudnego terenu.
Przypadek Parkinsa nie jest odosobniony. Istnieją setki przypadków, które są jeszcze dziwniejsze i o wiele bardziej przerażające.