Ukończyłem trylogię Antnioniego. "Zaćmienie", "Noc", "Przygoda". Każdy z nich wnosi coś innego, ale obraca się wśród relacji damsko-męskich i próby dotarcia do wnętrza i psychiki bohaterów luźno stąpając po fabularnych ramach, które w filmach Antonioniego istnieją tylko po to żeby niejako spinać sceny pełne symboliki i ukrytych emocji i przeżyć. To trudne kino, ciężkie w odbiorze, subtelne i bystre, jednak to, co mnie w tym urzeka to hermetyzm ujęć i snucie bohaterów między snem, a rzeczywistością, która i tak jest nienamacalna. Włoch również zgrabnie portretował postacie kobiet i był chyba najbliżej ich realnej natury - silnych, ale również delikatnych, szukających oparcia w mężczyznie, posiadających czułą inteligencję i skomplikowanych wewnętrznie. Antonioni miał filmy przekombinowane, jak "Teoremat", ale mimo to był jednym z największych mistrzów w absolutnym primie włoskiej i europejskiej kinematografii. Dziś, takich twórców po prostu nie ma.