8 stycznia 1894 roku urodził się Rajmund Kolbe, bardziej znany jako Maksymilian Kolbe, polski franciszkanin, święty Kościoła katolickiego. Był również misjonarzem, a podczas swojej misji pracował w Japonii.

Więziony w obozie KL Auschwitz, od 1941 z obozowym numerem 16670. Najpierw trafił do ciężkiej pracy przy wycinaniu drzew. Z tego kommanda zakatowany trafił do "szpitala" gdzie więźniowie po doprowadzeniu go to względnej sprawności wypchnęli go do innej grupy pracowników (w "szpitalu" mógł tylko umrzeć).

W lipcu 1941 z obozu zbiegł więzień. Wówczas w obozie stosowano odpowiedzialność zbiorową i za ucieczki z obozu wybierano 10 innych na śmierć. Tak było i tym razem, wśród wybranych był żołnierz o nazwisku Gajowniczek, który prosił o litość, ze względu na swoją rodzinę. Wówczas stał się 4 krotny cud.
1. Z szeregu na apelu wystąpił bez pozwolenia więzień. W zasadzie każdy ruch był wówczas karany przez ss, tutaj nie stało się nic.
2. Więzień szedł między ss`manami i nikt go nie zastrzelił na miejscu.
3. Więzień podszedł do zastępcy komendanta obozu i odezwał się do niego. Przejście kilku kroków zasadniczo powinno się skończyć zakatowaniem go na miejscu, a sam komendant widząc go przy sobie zapewne też od razu by go zastrzelił, ale jednak tak się nie stało.
4. Więzień poprosił, aby iść za wskazanego Gajowniczka na śmierć głodową i tu kolejny cud, bo Karl Fritzsch się po prostu na to zgodził.

Owym więźniem był oczywiści Rajmund Maksymilian Kolbe. Zamknięty w celi przeżył ponad 2 tygodnie, po czym został dobity zastrzykiem z fenolu w serce.

W obozie był nieco ponad 2 miesiące. Szybko zmuzułmaniał i zapewne dlatego nie zastanawiał się podejmując ten ostatni krok.